เมื่ออัลฟ่าขาดโอเมก้า

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสแคว้นใหญ่ดังขึ้นเป็นรอบที่สี่ในเวลาไม่ถึงสิบนาที อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นระหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นปม มือหนาเสยผมสีเข้มที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างหงุดหงิด ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มจ้องมองเก้าอี้หนังสีดำตัวใหม่ที่ถูกยกเข้ามาตั้งประชิดโต๊ะทำงานของเขาอย่างไร้ระเบียบแบบแผน... ไม่ใช่สิ มันถูกจัดวางอย่างจงใจต่างหาก เก้าอี้ตัวนั้น... คือที่นั่งของคริษฐ์ โอเมก้าปากเก่งผู้กล้าดีมาประกาศสงครามประสาทใส่เขาต่อหน้าผู้ถือหุ้นคนอื่นเมื่อวานนี้ ด้วยการประกาศกร้าวว่าจะย้ายสัมภาระทั้งหมดมาสิงสถิตอยู่ในห้องประธานกรรมการตามประกาศิตเด็ดขาดของผู้ถือหุ้นใหญ่หน้าเงิน ให้ตายเถอะ อาคเนย์พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก เขาเป็นอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งสงบและเฉียบขาดในโลกธุรกิจ แต่พอต้องมานั่งนึกภาพว่าโอเมก้าตัวแสบกลิ่นวานิลลาเจือเปปเปอร์มินต์จะต้องมานั่งหายใจเข้าออกอยู่ร่วมห้องเดียวกับเขาทຸກวัน ตลอดแปดชั่วโมงเต็ม... สัญชาตญาณดิบในตัวก็พาลจะรวนเรจนควบคุมความนิ่งขรึมแทบไม่อยู่ "ท่านประธานครับ เอกสารงบไตรมาสนี้..." เลขาหนุ่มหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาพร้อมแฟ้มสีน้ำเงิน แต่ยังไม่ทันจะวางลง อาคเนย์ก็ยกมือขึ้นห้ามเสียงเข้ม "ออกไปก่อน" "แต่ว่า..." "ฉันบอกให้ออกไป!" เสียงทุ้มต่ำกดต่ำลงจนเลขาหนุ่มสะดุ้งสุดตัว รีบโค้งคำนับแล้วถอยหลังกรูดออกจากห้องไปแทบไม่ทัน อาคเนย์ทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงช้าๆ เพื่อตั้งสติ กลิ่นฟีโรโมนของตัวเองที่ปกติจะควบคุมได้ดีเยี่ยมยามนี้กลับแผ่ซ่านความกระวนกระวายออกมาอย่างปิดไม่มิด มันคืออาการของอัลฟ่าที่ "ขาด" กลิ่นคู่พันธะในอาณาเขต แม้ปากจะบอกว่าเกลียดนักความวุ่นวาย แต่ร่างกายกลับตอบสนองในทางตรงกันข้าม ตั้งแต่เช้ามานี้เขามองนาฬิกาไม่ต่ำกว่ารอบที่ร้อยเพื่อรอดูกว่าเก้าโมง... เวลาที่คนคนนั้นจะก้าวเข้ามา แกร๊ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงสแลคเข้ารูปเน้นสัดส่วนสมส่วน คริษฐ์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังเดินเล่นในสวนหลังบ้าน สองมือถือแก้วกาแฟและกล่องอุปกรณ์กราฟิกพะรุงพะรัง โดยมีพนักงานยกของเดินตามหลังมาติดๆ "เอามาวางไว้ตรงนั้นแหละครับ... ขอบคุณมาก" คริษฐ์เอ่ยปากบอกพนักงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันมาสบตากับอัลฟ่าเจ้าของห้องที่นั่งจ้องเขาเขม็งอยู่ก่อนแล้ว อาคเนย์หรี่ตาลง มองสำรวจโอเมก้าตัวดีตั้งแต่หัวจรดเท้า ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่เช้าพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากเย้ยหยันนั่น "เธอคิดจะทำอะไรกันแน่ คริษฐ์" อาคเนย์เปิดฉากถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับบรรยากาศรอบตัว คริษฐ์ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย โอเมก้าหนุ่มวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานตัวใหม่ ส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่เกรงกลัว "อ้าว ท่านประธานครับ ความจำเสื่อมกะทันหันหรือไง ถึงจำคำประกาศิตของผมไม่ได้... ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ ผมมีสิทธิ์ตรวจสอบการทำงานอย่างใกล้ชิดไม่ใช่หรือครับ หรือว่า... ท่านประธานกลัวอะไรบางอย่าง?" ประโยคหลังคริษฐ์จงใจลากเสียงยาว พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นหอมหวานของวานิลลาปะปนกับกลิ่นเปปเปอร์มินต์สดชื่นลอยเข้าแตะจมูกอัลฟ่าหนุ่มเต็มแรง อาคเนย์ชะงักไปชั่วขณะ สัญชาตญาณอัลฟ่ากรีดร้องลั่นในอก กลิ่นนี้... มันกำลังปั่นป่วนประสาทสัมผัสของเขาให้เต้นผิดจังหวะ มือหนากำหมัดแน่นใต้โต๊ะเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบที่พยายามจะกระโจนเข้าหาเหยื่อตรงหน้า "ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น" อาคเนย์เค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองหน้าโอเมก้าที่สูงไล่เลี่ยกัน ดวงตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "แต่ถ้าเธอคิดจะมาเล่นเกมยั่วประสาทฉันล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยว่าเธอคิดผิดมหันต์" คริษฐ์ชะงักเล็กน้อยเมื่อถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัวอย่างรวดเร็ว หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อเงาสุงใหญ่ทาบทับลงมาจนแทบจะกลืนกินลมหายใจ แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความพอยส์ของโอเมก้าหัวรั้น มีหรือที่เขาจะยอมถอยหลังให้ ริมฝีปากบางยกยิ้มท้าทายยิ่งกว่าเดิม ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองสบตาอัลฟ่าหนุ่มตรงๆ "ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกม... ตัวสั่นขนาดนี้ อย่าบอกนะว่าฟีโรโมนวานิลลาของผมมันรบกวนสมาธิท่านประธานจนทำงานไม่ได้แล้ว?" คำพูดจี้ใจดำทำเอาอาคเนย์ถึงกับลมออกหู ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดจนแผ่นหลังของคริษฐ์ชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลังอย่างไร้ทางหนี มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นทาบกับชั้นหนังสือ กักขังร่างโปร่งไว้ตรงกลางวงแขน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มจนคนถูกคุกคามเริ่มใจคอไม่ดี "ปากดีนักนะ..." อาคเนย์กระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหู กลิ่นอายอัลฟ่าที่แผ่ออกมาด้วยความหึงหวงและคลั่งรักเริ่มกดดันจนโอเมก้าหนุ่มเริ่มหายใจติดขัด "อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหม คริษฐ์" คริษฐ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในอก ความซึนและความปากกล้าเมื่อครู่เริ่มสั่นคลอนเมื่อเผชิญหน้ากับความดุดันระดับพรีเมียมของอีกฝ่าย แต่กระนั้นเขาก็ยังฝืนเชิดหน้าขึ้นสู้ "ปล่อย... ออกไปนะ ท่านประธานมาลุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวเกินไปแล้ว!" "พื้นที่ส่วนตัวอะไร ในเมื่อเธอเป็นคนเสนอหน้าย้ายเข้ามาอยู่ในห้องนี้เอง..." อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาในวินาทีนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาอันร้อนแรงที่ปิดไม่มิด "ทีนี้... จะยอมสงบปากสงบคำทำงานแต่โดยดี หรือจะให้ฉันแสดงให้ดูว่า... อัลฟ่าที่กำลังขาดโอเมก้าอย่างฉัน เขาทำอะไรกันบ้าง?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นประสานกันจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน อาคเนย์จ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดเมื่อครู่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม มันคือสายตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร และอาคเนย์กำลังจะโน้มลงไปปิดริมฝีปากช่างเถียงนั้น ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตาย พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอรับอนุญาต "ท่านประธานครับ! เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย! ขอโทษครับ!" เสียงอุทานด้วยความตกใจของเลขาหนุ่มดังลั่นห้อง เมื่อภาพที่ปรากฏต่อสายตาคือท่านประธานสุดเนี๊ยบกำลังกักขังผู้ถือหุ้นคนใหม่ไว้ใต้ร่างในท่าทางสุดสยิว อาคเนย์ผุดลุกขึ้นด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาสีเทาเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะสำคัญในขณะที่คริษฐ์หน้าแดงก่ำรีบดันตัวอีกฝ่ายออกแล้วหันไปจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ "ฉันสั่งให้นายเข้ามาหรือยัง!" อาคเนย์คำรามลั่นห้องด้วยความหัวเสีย เลขาหนุ่มหน้าซีดเผือด ถือแฟ้มเอกสารสั่นเทา ก่อนจะละล่ำละลักพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ "ทะ... ท่านประธานครับ คือว่า... คุณอาปู่ของคุณ... มานั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกชั้นล่างแล้วครับ!" คำว่า "อาปู่" ทำเอาอาคเนย์ชะงักกึก สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ขณะที่คริษฐ์หันขวับมามองหน้าอัลฟ่าหนุ่มด้วยแววตาตื่นตะลึงระคนสงสัยในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความฟินและความซึนนี้ด้วยกันเสมอนะคะ