ปากไม่ตรงกับใจ

"ถ้าคิดว่าการเป็นโอเมก้าของผมมันน่าสมเพชนัก ก็เชิญออกไปจากห้องนี้ได้เลยครับคุณอาคเนย์ อย่าทนฝืนทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในสิ่งที่ตัวเองรังเกียจให้มันเสียเวลาชีวิตเลย" คริษฐ์ตวาดลั่นพลางขว้างแฟ้มงานในมือลงบนโต๊ะทำงานกระจกจนเกิดเสียงดังสนั่น เขาสั่นไปทั้งตัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโกรธที่พุ่งพล่านจนแทบจะควบคุมไม่อยู่ นัยน์ตาสวยคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยหยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไม่ให้ไหลลงมาประจานความอ่อนแอ อาคเนย์ที่ยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีนิ่งเฉยในตอนแรก กลับกระตุกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูเย็นชาและบาดลึกจนคนมองใจกระตุก เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้ร่างบางช้าๆ ราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม กลิ่นฟีโรโมนอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ที่แฝงความข่มขู่จางๆ แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวดูอึดอัดจนหายใจไม่ออก "รังเกียจเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพลางหัวเราะในลำคอ "คริษฐ์... นายคิดว่าคนอย่างฉันจะเสียเวลามาทำตัวเป็นเจ้าของ 'ของที่รังเกียจ' ไปเพื่ออะไร" "ก็เพื่อความสะใจยังไงล่ะ!" คริษฐ์สวนกลับทันควัน "คุณอยากเอาชนะ อยากให้ผมเป็นแค่ของเล่นที่ต้องสยบยอมตามใจคุณ เพราะคุณมันเป็นพวกเห็นแก่ตัวที่รักใครไม่เป็น!" คำพูดนั้นทำให้อาคเนย์ชะงักไปชั่วครู่ แววตาคมกริบฉายแวววูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบด้วยความเย็นชาตามนิสัยเดิมที่เขาใช้ปกป้องหัวใจตัวเองมาตลอด เขาโน้มตัวลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกับโหนกแก้มใส ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของโอเมก้าหนุ่มเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง "ถ้าคิดว่าฉันรักใครไม่เป็น... นายก็น่าจะรู้ตัวได้แล้วนะว่านายกำลังคาดหวังอะไรอยู่" อาคเนย์กระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่านั้นแฝงไปด้วยความร้ายกาจ "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยคริษฐ์ ที่ฉันวนเวียนอยู่รอบตัวนาย ก็แค่เพราะนายเป็นโอเมก้าที่พอจะแก้ขัดได้ในวันที่ฉันเบื่อคนอื่นก็เท่านั้นเอง" เพล้ง! เหมือนมีอะไรบางอย่างแตกสลายลงในใจของคริษฐ์ คำพูดประชดประชันที่ไร้ความปรานีนั้นเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงมากลางอก เขาผลักอกกว้างของคนตรงหน้าออกสุดแรงด้วยความรังเกียจที่ระคนความเสียใจ "ออกไป..." คริษฐ์กัดฟันแน่น "ออกไปให้พ้นหน้าผมเดี๋ยวนี้!" อาคเนย์นิ่งไป เขาดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง—บางคำที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้น แต่ความทิฐิที่สั่งสมมานานนับปีทำให้เขาเลือกที่จะแค่นยิ้มหยันออกมาแทน ร่างสูงหันหลังกลับหมายจะเดินหนีไปจากสถานการณ์ที่ตัวเองเป็นคนจุดชนวนให้พังทลาย แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในห้องเสียก่อน "คริษฐ์! ผมบอกแล้วไงว่าเรื่องโปรเจกต์นี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง... อ้าว คุณอาคเนย์" ร่างของชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามาหยุดชะงักเมื่อเห็นสถานการณ์อันตึงเครียดภายในห้อง คริษฐ์หันไปมองต้นเสียงด้วยแววตาที่สั่นระริก ในขณะที่อาคเนย์หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นความเย็นชาขั้นสูงสุด "ผมว่าผมคุยกับคนของผมจบแล้ว" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่แฝงไปด้วยพลังกดดันมหาศาล "หวังว่าคุณคงไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของ 'คนรัก' ผมอีกนะครับ คุณธีร์" อาคเนย์ก้าวเข้าไปคว้าข้อมือคริษฐ์ดึงให้เข้ามาหาตัวอย่างถือวิสาสะ นิ้วแกร่งบีบต้นแขนบางแน่นราวกับจะประกาศอาณาเขตท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของธีร์ที่ยืนค้างอยู่หน้าประตู และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว อาคเนย์ก็โน้มใบหน้าลงมาแนบชิดกับริมฝีปากอิ่มของคริษฐ์จนแทบจะสนิทกัน—ทิ้งให้คนในอ้อมกอดนิ่งงันด้วยความตกใจ ส่วนรี้ดเดอร์อย่างพวกคุณ... เตรียมใจรับแรงกระแทกในตอนต่อไปได้เลยค่ะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความซึนของท่านประธานและหัวใจที่เข้มแข็งของคริษฐ์นะคะ ขอบคุณจากใจค่ะ