คู่แข่งเบอร์แรง

เสียงก้าวเท้าหนักแน่นที่สะท้อนก้องตามทางเดินหินอ่อนขัดเงาของชั้นผู้บริหาร ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานดูน่าเกรงขามขึ้นเท่ากับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรสงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ประธานอาวุโส ‘คุณภคิน’ กวาดสายตาดุคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางของโอเมก้าหนุ่มซึ่งกำลังยืนถือแท็บเล็ตค้างอยู่หน้าโต๊ะทำงาน คริษฐ์รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นระดับอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ มันไม่ใช่กลิ่นที่คุกคามจนหายใจไม่ออก แต่เป็นความเยียบเย็นที่กดทับให้คนตัวเล็กต้องสูดลมหายใจลึกเพื่อรักษาอาการนิ่งสงบ “ไม่คิดเลยว่าพนักงานระดับล่าง... จะมีสิทธิ์ก้าวขึ้นมานั่งหายใจรดต้นคอหลานชายฉันในห้องนี้ได้” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นโดยไม่มีคำทักทาย รอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของท่านประธานอาวุโสช่างกรีดแทะความรู้สึก ยิ่งตอกย้ำให้เห็นถึงช่องว่างทางชนชั้นที่คนตระกูลใหญ่พยายามขีดเส้นกั้นเอาไว้ “ถ้าท่านหมายถึงตำแหน่งกราฟิกดีไซน์และโปรเจกต์รีแบรนด์ที่กำลังทำอยู่ ผมคิดว่าตัวเองใช้ความสามารถ ไม่ใช่เส้นสายที่จะต้องมานั่งเกรงใจใครค่ะ... อ้อ ขอโทษทีนะคะ พอดีฉันชินกับการพูดตรงๆ เสียด้วยสิคะ” คริษฐ์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตส่อแววพยศชัดเจน แม้ในใจจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคือนักธุรกิจเขี้ยวลากดินที่พร้อมจะบดขยี้ใครก็ได้ที่ขวางทาง “ปากกล้าสมคำร่ำลือ...” ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นฟีโรโมนยิ่งกดดันหนักหน่วง “แต่ความมั่นใจโง่ๆ แบบนี้แหละ ที่มักจะพาให้คนเราพังไม่เป็นท่า... ดูนี่ซะก่อนสิ” แท็บเล็ตเครื่องหรูถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงกระทบกันดัง ‘กริ๊ก’ สะท้อนความตึงเครียด หน้าจอแสดงผลพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของเว็บไซต์ธุรกิจชื่อดัง ภาพเรนเดอร์ 3D ของโปรเจกต์ใหม่ล่าสุดถูกปล่อยออกไปก่อนกำหนด พร้อมข้อความกล่าวหาว่าบริษัทของอาคเนย์กำลังขโมยไอเดียและละเมิดลิขสิทธิ์จากสตูดิโอคู่แข่ง หัวใจของคริษฐ์กระตุกวูบ ภาพโปรเจกต์ที่เขาใช้เวลาอดหลับอดนอนออกแบบร่วมเดือน บัดนี้กลายเป็นเครื่องมือทำลายชื่อเสียงบริษัทไปเสียแล้ว “ฝีมือใคร...” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันของอาคเนย์ที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาจากห้องประชุมดังก้องขึ้น ขัดจังหวะการสนทนา บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ ร่างสูงของอัลฟ่าหนุ่มพุ่งเข้ามาแทรกกลางระหว่างปู่ของตนกับโอเมก้าในดวงใจ ร่างกายแผ่รังสีปกป้องอย่างชัดเจนจนฟีโรโมนกลิ่นกาแฟคั่วเข้มพุ่งชนเข้ากับกลิ่นสนซีดาร์ปะทะกันกลางอากาศ “แกยังกล้าถามฉันอีกหรือ อาคเนย์!” ภคินตวัดสายตาคมกริบมองหลานชาย “เพราะความใจอ่อน เลี้ยงงูพิษไว้ข้างกาย ถึงได้ปล่อยให้ความลับรั่วไหลออกไปได้ง่ายๆ แบบนี้! ภาพเรนเดอร์เซ็ตนี้มีสิทธิ์เข้าถึงแค่ไม่กี่คน หนึ่งในนั้น... ก็คือเด็กในคาถาของแกคนนี้ไม่ใช่หรือไง!” “ผมเป็นคนดูแลโปรเจกต์นี้ทั้งหมดครับ ถ้าจะมีใครเอาออกไป ก็ต้องเริ่มจากผมไม่ใช่หรือไง ทำไมท่านถึงได้คอยแต่จะหาเรื่องโยนความผิดให้คริษฐ์อยู่เรื่อย!” อาคเนย์ตวาดกลับเสียงกร้าว นัยน์ตาคมเข้มแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว มือหนาเอื้อมไปคว้ามือเรียวของคริษฐ์มากุมไว้แน่น ราวกับต้องการส่งผ่านความอบอุ่นและยืนยันว่าเขาจะไม่มีวันปล่อยให้อีกฝ่ายต้องตกเป็นเหยื่อ คริษฐ์มองแผ่นหลังกว้างที่กางกั้นเขาจากคำครหา ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นริ้วขึ้นมาในอก แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้จะเลวร้ายและชื่อเสียงของเขากำลังจะป่นปี้ แต่การได้เห็นผู้ชายปากแข็งคนนี้ยอมหักกับผู้เป็นปู่เพื่อปกป้องตนเอง มันก็คุ้มค่าเกินพอแล้ว “ปล่อยมือฉันนะ อาคเนย์!” คริษฐ์กระซิบเบาๆ พร้อมกับดึงมือออกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายดูแย่ในสายตาผู้เป็นปู่ แม้ปากจะบอกแบบนั้น แต่นิ้วเรียวกลับกระชับฝ่ามืออุ่นนั้นแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ฉันจัดการเองได้ค่ะ” “จัดการ? เธอยังไม่รู้หรอกว่าคู่แข่งของเราเบอร์แรงแค่ไหน” อาคเนย์หันมามองคนตัวเล็ก แววตาที่เคยเย็นชากลับฉายแววห่วง ใยและคลั่งรักจนปิดไม่มิด “ฉันไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายเธอทั้งนั้น ต่อให้ต้องชนกับคนทั้งตระกูลก็ตาม” “โอho ความรักนี่มันบังตาคนได้ดีจริงๆ สินะ” ภคินปรบมือช้าๆ สองสามครั้ง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้ายับย่นตามวัย “ในเมื่อพวกแกคิดว่าแน่กันนัก ก็เตรียมตัวรับหมายศาลและแรงกระแทกจากตลาดหุ้นในอีกสิบนาทีข้างหน้าได้เลย... เกมนี้ ฉันไม่ได้มาเพื่อเจรจา แต่มาเพื่อประกาศกวาดล้าง!” สิ้นคำพูดของท่านประธานอาวุโส เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของทุกคนในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับนัดหมาย อาคเนย์ขมวดคิ้วแน่น หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดู หน้าจอแสดงผลกราฟิกราคาหุ้นของบริษัทที่กำลังดิ่งลงเหวอย่างน่าใจหาย พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนด่วนจากตลาดหลักทรัพย์ แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของคริษฐ์สะดุดกึก... ไม่ใช่เรื่องราคาหุ้น ทว่ามันคือภาพถ่ายใบหน้าของเขาเอง ที่ถูกแปะหราอยู่บนหน้าหนึ่งของสำนักข่าว พร้อมข้อความพาดหัวตัวโตที่อ่านแล้วทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *“เปิดประวัติ ‘คริษฐ์’ ดีไซเนอร์คนสนิทท่านประธาน แอบขายความลับบริษัทให้คู่แข่ง แลกเงินก้อนโตสתרזลล้าน!”* “นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกัน!” คริษฐ์อุทานออกมาดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขาเรียวเซถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานจนร่างสั่นเทา อาคเนย์หันขวับกลับมามองหน้าจอแท็บเล็ตของคริษฐ์ สันจรามขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวแผ่พุ่งจนควบคุมไม่อยู่ ฟีโรโมนกลิ่นกาแฟคั่วเข้มระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม กลิ่นอายกดดันรุนแรงจนอากาศภายในห้องแทบจะหายใจไม่ออก “ฝีมือคุณใช่ไหม...!” อาคเนย์หันไปคำรามใส่ปู่ของตนเองด้วยความเดือดดาล ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง “คุณทำลายเขา เพื่อบีบให้ผมยอมรับข้อเสนอแต่งงานไร้สาระนั่นใช่ไหม!” ภคินไม่ได้สะทกสะท้านต่อแรงกดดันของหลานชายแม้แต่น้อย ท่านเพียงแค่ยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะก้าวถอยหลังไปทางประตู “ฉันไม่ได้ทำ... แต่คนอื่นต่างหาก ที่เขาอยากได้ตัวเด็กคนนี้จนตัวสั่น” ภคินกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบชวนขนลุก “และถ้าแกยังจัดการปัญหาเฉพาะหน้าไม่ได้... พรุ่งนี้เช้า ตำรวจเศรษฐกิจคงมาเชิญตัว ‘คนรัก’ ของแกไปสอบสวนในฐานะอาชญากรเศรษฐกิจ... โชคดีนะ อาคเนย์” ปัง! ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับร่างของประธานอาวุโสที่ลับตาไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่ากลัวและแรงกดดันมหาศาล อาคเนย์หันกลับมาหาร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ริมโต๊ะ ก้าวเท้าเข้าไปหาหมายจะดึงอีกคนเข้ามากอดปลอบประโลม แต่ทว่า... ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทที่หอบหายใจโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะด้วยใบหน้าซีดเผือด “ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่กว่านั้นแล้วครับ!” เลขาหนุ่มละล่ำละลักพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ทาง... ทางคู่แข่งเบอร์แรงที่สุดที่เรากำลังดีลด้วยเมื่อวานนี้ ส่งจดหมายยกเลิกสัญญาฟ้าผ่า พร้อมกับประกาศกร้าวว่า... พวกเขาได้ตัว ‘คนสำคัญ’ ที่ถือครองลิขสิทธิ์ตัวจริงไปครอบครองแล้วครับ!” อาคเนย์ชะงักกึก หันขวับไปมองหน้าเลขาหนุ่มทันที “ใคร... ใครคือคนสำคัญที่ว่า!” “ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ...” เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะชี้ไปที่เอกสารในแฟ้ม “คือ... คุณ ‘กรณ์’ อดีตคู่หมั้นของท่านประธาน... ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศเมื่อชั่วโมงที่แล้วครับ!” — โปรดติดตามตอนต่อไป — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของคู่นี้ด้วยกันนะคะ!