รูมเมตจำเป็น

"ถ้าคุณยังกล้าวางกระป๋องกาแฟไว้บนโต๊ะทำงานของฉันอีกเป็นครั้งที่สอง ฉันจะเอาไปเทรดหน้าห้องให้คุณเช็ดเองค่ะ ท่านประธานอาคเนย์" เสียงใสๆ ที่ติดจะตึงเครียดเล็กน้อยดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องทำงานกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออก คริษฐ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะด้วยสีหน้าเอาเรื่อง ดวงตากลมโตคู่นั้นตวัดมองร่างสูงสง่าของอัลฟ่าหนุ่มที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสุขุม นัยน์ตาดุคมกริบของอาคเนย์ไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยตามสไตล์คนปากแข็ง นี่คือบททดสอบวันที่สิบสี่... สิบสี่วันที่พวกเขาต้องกลายมาเป็นรูมเมตจำเป็นภายใต้ชายคาเดียวกัน และดูเหมือนว่ากฎเหล็กสิบข้อที่ร่างขึ้นมาเพื่อความสงบสุข จะกลายเป็นชนวนระเบิดเวลาชั้นดีที่พร้อมจะทำงานทุกเมื่อ อาคเนย์ปรายตามองกระป๋องกาแฟสีดำสนิทบนโต๊ะทำงานของฝ่ายกราฟิกดีไซน์ตัวแสบ มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้าแหย่ที่มักจะทำให้คริษฐ์รู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิบแฟ้มงานฟาดหน้าสักที "กาแฟแก้วนั้นผมไม่ได้ตั้งใจวางลืม คุณต่างหากที่เดินไปหยิบเอกสารก่อนแล้วปล่อยให้มันเกะกะสายตาผม" เสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยด้วยความนิ่งสนิท ขณะที่ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายทีละน้อย กลิ่นฟีโรโมนกลิ่นไม้สนซีดาร์เจือความเย็นยะเยือกของอัลฟ่าระดับสูงแผ่ซ่านออกมาโดยไม่รู้ตัว แม้คริษฐ์พยายามจะบล็อกกลิ่นของตัวเองด้วยสเปรย์ระงับกลิ่นแล้วก็ตาม แต่ปฏิกิริยาทางกายภาพยามที่อัลฟ่าหนุ่มเข้าใกล้ในระยะประชิด ก็ยังทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะอยู่ดี คริษฐ์ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่คุกคามพื้นที่ส่วนตัว แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางเอกสารอย่างจังจนแฟ้มเล่มหนึ่งเกือบจะร่วงลงมา อาคเนย์ไวว่านรก มือหนาเอื้อมไปคว้าสันแฟ้มนั้นไว้ได้ทัน ปลายจมูกโด่งคมเฉียบเฉียดผ่านแก้มเนียนใสไปเพียงนิดเดียว สัมผัสจากลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ข้างใบหูทำเอาโอเมก้าหนุ่มถึงกับตัวแข็งทื่อ "ถ...ถอยไปเลยนะ คุณอาคเนย์! เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัว" คริษฐ์เอ่ยเสียงสั่น พยายามผลักอกแกร่งออกห่าง แต่แรงของโอเมก้าตัวเล็กๆ มีหรือจะสู้แรงของอัลฟ่าหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลได้ อาคเนย์ไม่ยอมถอย กลับยิ่งโน้มตัวลงมาใช้มืออีกข้างค้ำขอบโต๊ะกักขังร่างบางเอาไว้ตรงกลาง สายตาคมกราบกวาดมองริมฝีปากบางที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดเคือง ความรู้สึกอยากแกล้งให้คนตรงหน้าหลุดฟอร์มพุ่งสูงขึ้นจนยากจะหักห้ามใจ "พื้นที่ส่วนตัวอะไรกัน ในเมื่อกฎข้อที่เจ็ดในสัญญาที่เราเซ็นร่วมกัน ระบุไว้ชัดเจนว่า 'หากมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งละเมิดข้อตกลงเรื่องความสะอาด ต้องยอมรับบทลงโทษตามที่อีกฝ่ายเห็นสมควร'..." อาคเนย์เว้นจังหวะ โน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมหูจนคริษฐ์ขนลุกซู่ "...แล้วคุณคิดว่า การที่คุณทิ้งงานกราฟิกกองโตไว้บนโซฟาห้องนั่งเล่นเมื่อคืน มันนับเป็นการละเมิดกฎไหมล่ะครับ โอเมก้าตัวแสบ" "นั่นมันงานด่วนที่คุณสั่งแก้ตอนตีสองต่างหากเล่า!" คริษฐ์เถียงกลับเสียงแข็ง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ตีรวนกันมั่วไปหมด "ถ้าคุณไม่เรื่องมากเรื่องโทนสีของแบรนด์สินค้า ผมก็ไม่ต้องไปนั่งปั่นงานจนเผลอหลับคาโซฟาหรอ" "ผมแค่ต้องการความสมบูรณ์แบบ..." อาคเนย์ตอบเสียงนุ่ม แววตาที่มองมาเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน จนคริษฐ์ต้องชะงักไป ดวงตาคมกริบของท่านประธานหนุ่มทอดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นนี้มาเนิ่นนานนับเดือน ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีเยชาเริ่มพรั่งพรูออกมาทีละน้อย "ไม่ใช่แค่เรื่องงานหรอกนะคริษฐ์ที่ผมต้องการความสมบูรณ์แบบ..." บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนความอึมครึมหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามของคนทั้งคู่ คริษฐ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนเมื่อกลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าหนุ่มเริ่มโอบล้อมตัวเขาไว้อย่างแน่นหนา มือเรียวที่เคยพยายามผลักไสเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววปรารถนาอย่างชัดเจน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ผสานเป็นหนึ่งเดียว อาคเนย์เลื่อนมืออีกข้างขึ้นมาแตะเบาๆ ที่พวงแก้มเนียนใส ปลายนิ้วโป้งลูบไล้กรอบหน้าอย่างทะนุถนอม ราวกับลืมสิ้นทุกกฎเกณฑ์และสัญญาที่เคยร่างขึ้นมาเพื่อรักษาระยะห่าง "อาคเนย์... คือว่า..." คริษฐ์พยายามจะเอ่ยบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบที่น่าตื่นเต้นนี้ แต่เสียงพูดกลับติดอยู่แค่ลำคอเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดทาบทับลงมาแผ่วเบา เป็นการจุมพิตที่ไม่มีการล่วงล้ำ แต่กลับทรงพลังจนทำให้สมองของโอเมก้าหนุ่มขาวโพลนไปชั่วขณะ ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับไร้กระดูก ดีที่วงแขนแข็งแรงของอัลฟ่าหนุ่มรวบเอวบางเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่สติทั้งหมดจะหลุดลอยไปกับรสสัมผัสที่แสนวาบหวามนั้น เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับร่างของเลขาฯ สาวคนสนิทที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ทันได้รอคำอนุญาต "ท่านประธานคะ เอกสารด่วนจากทางบอร์ดบริหาร—อุ๊ย! ขอประทานโทษค่ะ ดิฉันไม่ทราบว่า..." คริษฐ์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต รีบออกแรงผลักอกอาคเนย์ให้ออกห่างจากตัวทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู รีบก้มหน้าก้มตาหยิบปากกาขึ้นมาทำทีเป็นตรวจเช็คงานบนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ อาคเนย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกเสียดาย ปรับสีหน้าและท่าทีให้กลับมาเป็นท่านประธานผู้เยือกเย็นดังเดิมในเสี้ยววินาที เขากวาดสายตามองเลขาฯ สาวที่ยืนก้มหน้าหลบสายตาอยู่หน้าประตู ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "วางไว้ตรงนั้น เดี๋ยวผมตามไป..." ทว่าก่อนที่เลขาฯ คนดังกล่าวจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน "คือ... ไม่ใช่แค่เรื่องบอร์ดบริหารค่ะท่านประธาน แต่ว่าตอนนี้ *'คุณหญิงแม่'* ของท่าน กำลังรออยู่ที่ห้องรับแขกชั้นบน และเธอบอกว่า... มาเพื่อตรวจดูสภาพการใช้ชีวิตคู่ของท่านกับคุณคริษฐ์ด้วยตาตัวเองค่ะ!" กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ