กับข้าวฝีมือคุณชาย

กลิ่นไหม้จางๆ ของไข่เจียวที่เกือบจะไหม้เกรียม ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฟีโรโมนกลิ่นไม้สนเรซิ่นเข้มข้นที่พยายามกดขี่ข่มเหงบรรยากาศในห้องครัวให้เงียบเชียบ แต่มันใช้ไม่ได้ผลกับคนอย่างคริษฐ์หรอกนะคะ โอเมก้าหนุ่มยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อน ดวงตากลมโตมองท่านประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรอสังหาฯ ที่กำลังงละม่อมอยู่หน้าเตาแก๊สด้วยสภาพที่ชวนให้มุมปากกระตุกยิ้มอย่างหมั่นไส้ สูทราคาแพงถูกถอดโยนไว้บนโซฟา เชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอกเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วน และที่สำคัญ... ผ้ากันเปื้อนลายหมีพูห์สีเหลืองอ๋อยที่รัดอยู่บนร่างสูงใหญ่ของอาคเนย์ มันช่างขัดกับภาพลักษณ์อัลฟ่าผู้เยือกเย็นและหยิ่งทะนงคนนั้นเสียเหลือเกิน "ถ้าทำแล้วครัวจะระเบิด หลีกไปเถอะค่ะคุณอาคเนย์ เดี๋ยวฉันจะกลายเป็นผีเฝ้าคอนโดหรูของคุณเพราะอดตายซะก่อน" เสียงหวานติดจะเย้าแหย่เอ่ยขึ้น พร้อมกับเจ้าตัวที่ขยับเข้าไปใกล้พื้นที่หน้าเตามากขึ้นโดยไม่เกรงกลัวรัศมีกดดันที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาเลยสักนิด อาคเนย์ชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบหันมาค้อนขวับ "ฉันแค่อยากลองทำข้าวต้มกุ้งให้คุณกิน... อุตส่าห์ยอมสละเวลาอันมีค่ามาเข้าครัวทั้งที ช่วยให้เกียรติความพยายามของฉันหน่อยได้ไหมคริษฐ์" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความน้อยใจเล็กๆ นั้น ทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบไปชั่วขณะ คริษฐ์ชะงักไป ดวงตาคู่สวยมองสำรวจใบหน้าคมคายที่มีรอยเขม่าควันจางๆ ตรงโหนกแก้ม พลันความรู้สึกประหลาดก็ตีรวนขึ้นมาในอก ความอบอุ่นแปลกปลอมที่เขาไม่ได้สัมผัสนมานานนับปี กำลังแทรกซึมผ่านบรรยากาศมาคุที่คุกรุ่นมาก่อนหน้านี้ทีละน้อย นี่น่ะเหรอ... อัลฟ่าผู้เย่อหยิ่งและเย็นชา ที่คนทั้งวงการธุรกิจต่างพากันหวาดกลัว ยอมมายืนเก้ๆ กังๆ ทำอาหารให้โอเมก้าปากจัดอย่างเขาได้กินในยามที่โลกทั้งใบกำลังรุมทึ้งปมธุรกิจของพวกเขา "หึ... คิดจะซื้อใจฉันด้วยข้าวต้มกุ้งไหม้ๆ หม้อนี้เหรอคะคุณท่านประธาน ตื้นเขินไปหน่อยมั้ง" คริษฐ์แค่นหัวเราะกลบเกลื่อนความไหววูบในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปประชิดตัวร่างสูง มือเรียวยื่นไปแย่งตะหลิวมาจากมือหนาอย่างถือวิสาสะ "หลบไปค่ะ ปล่อยให้มืออาชีพเขาจัดการดีกว่า ไม่งั้นคืนนี้เราได้กินกุ้งรมควันสมชื่อแน่" อาคเนย์ไม่ยอมขยับ เขากลับใช้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงก้าวเข้าประชิด วงแขนแข็งแรงยกขึ้นกักกันร่างบางไว้ระหว่างเคาน์เตอร์กับแผงอกของตนเอง กลิ่นฟีโรโมนไม้สนปะปนกับกลิ่นกายสะอาดๆ พุ่งเข้าโอบล้อมตัวคริษฐ์จนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน "ปากเก่งนักนะ... เชื่อไหมว่าฉันไม่ได้อยากกินข้าวต้มหรอก อยากกินอย่างอื่นมากกว่า" เสียงกระซิบพร่าต่ำชิดริมใบหู ทำเอาขนลุกเกรียวไปทั่วร่าง คริษฐ์เบี่ยงหน้าหนีสัมผัสวาบหวามนั้น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "คุณอาคเนย์! ถอยไปเลยนะ ฉันกำลังจะทำอาหาร" "ก็ทำไปสิ ฉันไม่ได้ห้าม... แค่อยากมองใกล้ๆ" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้านั้นทำเอาคนมองถึงกับหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศตึงเครียดจากเรื่องวุ่นวายภายนอกราวกับถูกลืมเลือนไปชั่วขณะ เหลือเพียงพื้นที่แคบๆ ในครัวที่มีแค่ความอบอุ่นของคนสองคน มือหนาเลื่อนมาโอบเอวบางไว้หลวมๆ ไม่ยอมให้ขยับหนี คริษฐ์เม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์อันตรายนี้ แต่ทว่า... จังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยปากไล่นั้นเอง กริ๊งงง! เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักหรูดังขึ้นทำลายบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวในทันที ทั้งสองคนชะงัก อาคเนย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ส่วนคริษฐ์แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังปึงปังตามมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนที่ตะโกนทะลุกำแพงเข้ามา "คุณคริษฐ์ครับ! คุณอาคเนย์! แย่แล้วครับ... ภาพหลุดเซ็ตใหม่ถูกปล่อยว่อนเน็ตแล้วครับ!" หัวใจของคริษฐ์หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่ได้ยินเสียงเลขาฯ ส่วนตัวตะโกนลั่นห้อง อาคเนย์ผละออกจากร่างบางทันที แววตาอบอุ่นขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเฉียบคมดุจใบมีดในเสี้ยววินาที กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ