ความลับในเอกสาร

เสียงกระดาษ A4 พลิกผ่านปลายนิ้วด้วยจังหวะที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัท คริษฐ์ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ขณะที่ดวงตากลมโตกำลังจดจ้องตัวอักษรบนหัวกระดาษแผ่นนั้นอย่างไม่กะพริบ "คุณกำลังทำอะไรในห้องของฉัน... คริษฐ์" เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบและทรงอำนาจจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา แต่สำหรับคนฟังแล้ว มันกลับไม่ใช่ความกลัว หากแต่เป็นความท้าทายที่พุ่งพล่านขึ้นมาในกระแสเลือด คริษฐ์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยประกายความสงสัยระคนโกรธขึง กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เข้มข้นของอัลฟ่าที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ไม่ได้ทำให้โอเมก้าอย่างเขาถอยหลังเลยแม้แต่น้าวเดียว กลับกัน... เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีเอกสารเจ้าปัญหาวางอยู่ตรงกลางทันที "ถ้าฉันไม่เข้ามาหาเอกสารงานดีไซน์รอบพรีเซนต์โปรเจกต์หน้า ฉันก็คงไม่มีวันได้เห็นมันสินะคะ... ท่านประธานอาคเนย์" คริษฐ์เน้นเสียงคำว่า 'ท่านประธาน' ด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก นิ้วเรียวสวยแตะลงบนมุมกระดาษแผ่นหนาที่ระบุชื่อสัญญาบางอย่างชัดเจน มันไม่ใช่สัญญาว่าจ้างกราฟิกดีไซน์ธรรมดา... แต่มันคือสัญญาพันธะบางอย่างที่เชื่อมโยงระหว่างตระกูลของเขากับตระกูลใหญ่ของอาคเนย์เข้าไว้ด้วยกัน โดยที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อนในชีวิต อาคเนย์สาวเท้ายาวเข้ามาประชิดด้วยความเร็ว ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาจนคริษฐ์ต้องถอยหลังไปชนขอบโต๊ะทำงาน ดวงตาคมกริบสีเข้มดุจพญาอินทรีจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาเอื้อมพรวดเดียวไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาซ่อนไว้ด้านหลังทันท่วงทีก่อนที่สายตาซอกแซกของโอเมก้าตัวแสบจะกวาดอ่านไปมากกว่านั้น "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาคุ้ยโต๊ะทำงานของฉัน" อาคเนย์เค้นเสียงถาม ร่างสูงก้มลงมองหน้าคนที่ตัวเล็กกว่าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนกลิ่นฟีโรโมนของทั้งคู่เริ่มปะทะและหลอมรวมกันในอากาศอย่างดุเดือด "แล้วใครอนุญาตให้คุณเอาชีวิตฉันไปผูกติดกับสัญญาบ้าๆ นี่โดยไม่บอกกล่าวล่ะคะ!" คริษฐ์สวนกลับทันควัน เสียงหวานใสแต่แข็งกร้าวสะท้อนก้องห้องทำงาน มือเรียวออกแรงผลักอกแกร่งของคนตรงหน้าออกห่าง แม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ช่วยให้ร่างสูงขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อยก็ตาม "คุณเห็นฉันเป็นอะไร เป็นแค่หุ่นเชิดในเกมธุรกิจของคุณหรือไง อาคเนย์!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ ปมในอดีตที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเครื่องมือถูกกระตุ้นให้เดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคู่สวยเริ่มมีรื้นน้ำใสด้วยความโกรธและความน้อยใจที่ผสมปนเปกัน แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะเชิดหน้าขึ้น ไม่ยอมให้หยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ร่วงหล่นลงมาเด็ดขาด อาคเนย์มองอาการพยศนั้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น ความจริงแล้วเขามีเหตุผลร้อยแปดที่ต้องทำสัญญาฉบับนั้นขึ้นมาเพื่อปกป้องอีกฝ่ายจากปัญหาใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในวงการธุรกิจ แต่เขากลับเป็นพวกปากแข็งเกินกว่าจะเอ่ยคำหวานอธิบายออกไป ในสายตาคนอื่น เขามันก็แค่ท่านประธานจอมเผด็จการและเย็นชา ทว่าไม่มีใครรู้เลยว่าหัวใจใต้เสื้อสูทราคาแพงดวงนี้กำลังเต้นแรงและคลั่งไคล้โอเมก้าตรงหน้ามากแค่ไหน "คุณไม่ได้เป็นหุ่นเชิด..." อาคเนย์ผ่อนลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเบาๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับแขนเรียวเพื่อดึงเข้ามาปลอบประโลม แต่คริษฐ์กลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" คริษฐ์ถอยหลังไปจนชิดมุมผนังกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืน แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "คุณมันก็เหมือนคนอื่นๆ ในวงการนั้น เห็นทุกอย่างเป็นผลประโยชน์ แม้แต่ความรู้สึกของฉัน คุณก็ยังเอามาเดิมพัน!" "คริษฐ์ ฟังฉันก่อน..." อาคเนย์ก้าวตามเข้าไปประชิด ร่างสูงใช้แขนทั้งสองข้างกักตัวอีกฝ่ายไว้กับผนังกระจก ไม่ยอมให้อีกคนหนีไปไหนได้อีก กลิ่นฟีโรโมนสนซีดาร์เริ่มเข้มข้นขึ้นเพื่อกดข่มความตึงเครียด แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณการต่อต้านในตัวโอเมก้าหนุ่มให้ลุกโชน "ไม่ฟัง! ฉันจะไม่อะไรกับคนอย่างคุณอีกแล้ว ปล่อยฉัน!" คริษฐ์พยายามดิ้นรน ข้อมือเล็กถูกมือหนาตรึงไว้เบาๆ แต่แน่นหนา ใบหน้าที่อยู่ใกล้กันเพียงคืบทำให้ทั้งคู่ต่างสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน เคมีและความดึงดูดประหลาดระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้ากำลังทำงานอย่างเงียบเชียบท่ามกลางสงครามประสาท อาคเนย์ก้มมองริมฝีปากบางที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด ดวงตาคมกริบฉายแววความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้มานาน แวบหนึ่งความอดทนของอัลฟ่าหนุ่มขาดผึ่ง เข้มงวดและเย็นชามานานเกินไปแล้ว และถ้าวิธีเดียวที่จะทำให้คนดื้อรั้นเงียบลงได้คือการใช้สิทธิ์ตามสัญญา... เขาก็พร้อมจะทำมัน ใบคมคายโน้มต่ำลงมาอย่างรวดเร็ว จนคริษฐ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอกเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดต่อว่าทั้งมวลอย่างอุกอาจ สัมผัสที่ทั้งดุดันและแฝงความโหยหาทำให้ร่างเพรียวช็อกไปชั่วขณะ สมองที่เคยประมวลผลคำด่าทอขาวโพลนไปหมด แรงขดขืนที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา กลิ่นฟีโรโมนของอัลฟ่าโอบล้อมรอบตัวราวกับกรงทองที่สวยงามและกักขังเขาไว้จนดิ้นไม่หลุด ในจังหวะที่คริษฐ์กำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับรสสัมผัสเอาแต่ใจและเตรียมจะยกมือขึ้นทุบไหล่หนากลับ เสียงเคาะประตูก็กดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างกระชั้นชิด ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย! ขอโทษครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ!" เสียงทุ้มของเลขาหนุ่มที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาหยุดชะงักกึกทันที เมื่อภาพตรงหน้าคือท่านประธานคนเก่งกำลังตรึงร่างของดีไซน์เนอร์คนดังไว้กับผนังในมุมมองที่ชวนให้คิดไกลเกินกว่าเรื่องงาน กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ