สายตาที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายจางๆ ของชาเขียวมัทฉะและกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นเจ็ดสิบของอาคารเอ็มไพร์ทาวเวอร์ คริษฐ์กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการตรวจฟ้อนต์โปรเจกต์รีแบรนด์ดิ้งล่าสุด นิ้วเรียวสวยกดคลิกเมาส์รัวเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอแม็คบุ๊กโปรอย่างไม่ยอมละสายตา แม้ว่านาฬิกาบนผนังจะฟ้องเวลาเกือบสามทุ่มแล้วก็ตาม พื้นที่ตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขาควรจะว่างเปล่าเหมือนทุกคืน แต่วันนี้มันกลับมีร่างสูงสง่าของท่านประธานอัลฟ่าหนุ่มนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นมาเกือบชั่วโมงแล้ว อาคเนย์ไม่ได้เอ่ยปากเร่งรัดหรือส่งเสียงรบกวนใดๆ นอกจากการนั่งไขว่ห้างเปิดเอกสารงบประมาณพลิกอ่านไปทีละหน้าอย่างเงียบเชเชียบ ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับสร้างแรงกดดันประหลาดที่ทำให้ผิวเนื้อของโอเมก้าหนุ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "ถ้าคุณประธานจะนั่งจ้องผมจนกระดาษในมือพรุนขนาดนั้น สู้เอาเวลาไปเซ็นเช็คโบนัสให้ทีมกราฟิกยังจะมีประโยชน์เสียกว่านะคะ" คริษฐ์แกล้งเปรยขึ้นมาโดยไม่เงยหน้าจากจอภาพ สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาระยิบระยับด้วยความท้าทาย "ฉันแค่กำลังประเมินประสิทธิภาพการทำงานของพนักงาน... เผื่อว่าบริษัทกำลังจ่ายเงินเดือนให้คนที่ไม่รู้จักคำว่าเวลาพักผ่อน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบเรียบเรื่อย ทว่าหากฟังให้ดีจะจับกระแสความเอ็นดูที่เจืออยู่จางๆ ได้อย่างแนบเนียน คริษฐ์แค่นหัวเราะในลำคอ ปิดฝาปากกาแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "เวลาพักผ่อนของผมคือตอนที่งานเสร็จ ไม่ใช่ตอนที่มีอัลฟ่าหน้ายักษ์มานั่งทำหน้าถมึงทึงอยู่ตรงหน้าแบบนี้หรอกค่ะ" คำพูดจิกกัดนั้นไม่ได้ทำให้อาคเนย์รู้สึกหงุดหงิดเหมือนเคย ตรงกันข้าม... นัยน์ตาคมกราบของอัลฟ่าหนุ่มกลับไหววับด้วยประกายบางอย่างที่อ่อนโยนจนน่าประหลาด ปกติแล้วเขาเกลียดความยุ่งเหยิงและเกลียดการถูกต่อปากต่อคำ แต่แปลกเหลือเกินที่ทุกครั้งเห็นริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อขยับเถียงฉอดๆ ความรู้สึกอยากเอาชนะกลับถูกแทนที่ด้วยความอยากทอดมองนานๆ เสียอย่างนั้น อาคเนย์วางเอกสารในมือลงช้าๆ เขาขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกทั้งสองข้างวางทับบนโต๊ะทำงานกระจกใส สายตาที่มักจะใช้มองคู่ค้าทางธุรกิจด้วยความเฉียบขาด บัดนี้กลับทอดมองโอเมก้าตรงหน้าด้วยความนุ่มลึกอย่างที่เจ้าตัวก็แทบไม่รู้ตัว "ดื้อด้าน" อาคเนย์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงไม่ได้มีเค้าลางของการตำหนิเลยแม้แต่น้อย "กินอะไรหรือยัง?" คริษฐ์ชะงักไปนิดเมื่อเจอคำถามที่หลุดจากมาดผู้บริหารเคร่งขรึม ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ อย่างระแวดระวัง "ทำไมคะ? กลัวว่าผมจะหมดแรงตายคาออฟฟิศแล้วไม่มีคนแก้ไฟล์งานให้คุณหรือไง" "เปล่า..." อาคเนย์ตอบสั้นๆ ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องอยู่ที่ใบเนียนใสไร้ที่ติของคนตรงข้าม "แค่กลัวว่าถ้าคุณเป็นลมล้มพับไปตอนนี้ คนที่จะเดือดร้อนและวุ่นวายที่สุดก็คงหนีไม่พ้นฉันเอง" คำแก้ตัวที่ฟังไม่ค่อยขึ้นนั้นทำให้คริษฐ์เบะปากใส่ด้วยความหมั่นไส้ "ปากแข็งชะมัด... เป็นอัลฟ่าประสาอะไรถึงได้ขี้เก๊กเป็นที่หนึ่ง" "ถ้าไม่เก๊ก... เดี๋ยวคุณก็ใจแตกหมดสิ" อาคเนย์สวนกลับทันควัน มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่นานๆ ทีคนใกล้ตัวถึงจะมีโอกาสได้เห็น และมันก็ทรงพลังพอที่จะทำให้หัวใจของโอเมก้าหนุ่มกระตุกวูบได้อย่างง่ายดาย คริษฐ์รู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องปรับอากาศพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน กลิ่นอายฟีโรโมนกลิ่นสนซีดาร์เจือจางที่แผ่ออกมาจากตัวของอัลฟ่าหนุ่มเริ่มรบกวนสมาธิของเขา ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ กำลังถักทอเส้นใยบางๆ ขึ้นมาผูกมัดหัวใจทั้งสองดวงไว้โดยที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากยอมรับ มือหนาของอาคเนย์เอื้อมข้ามโต๊ะมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนของคริษฐ์ออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจัดที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวแก้มทำให้อะดรีนาลีนในกายของโอเมก้าหนุ่มพุ่งพล่าน คริษฐ์นิ่งค้างไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกกุ๊ก ดวงตาสประสานกับนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง สายตาคู่นั้นไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหรือความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความห่วงใยและประกายความอบอุ่นที่ส่องประกายชัดเจนจนหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล "ดึกมากแล้ว... กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่ง" น้ำเสียงที่เอמהนุ่มนวลกว่าปกติทำให้คริษฐ์เกือบจะลืมวิธีหายใจ ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นผิดจังหวะและบรรยากาศกำลังหวานล้ำจนน่าใจหาย เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต "พี่อาคเนย์คะ! นาราหาตั้งนาน... อ้าว... มีแขกอยู่ด้วยเหรอคะเนี่ย?" ร่างระหงของคุณหนูตระกูลดังในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย แต่แววตาที่กวาดมองมายังคริษฐ์กลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นและริษยาอย่างปิดไม่มิด กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ