แยกทางหรือถลำลึก

“คุณจะให้ผมเป็นอะไรกันแน่ครับคุณอาคเนย์? ของเล่นแก้ขัด หรือเบี้ยในกระดานธุรกิจที่พอมันหมดประโยชน์ คุณก็พร้อมจะเขี่ยทิ้งได้ทุกเมื่อ?” เสียงของคริษฐ์ไม่ได้สั่นเครือ แต่มันกรีดลึกเข้าสู่โสตประสาทของคนฟังราวกับคมมีด กลิ่นฟีโรโมนอ่อนๆ ของมัสก์ปนความขมปร่าจากความกดดันของโอเมก้าหนุ่มฟุ้งกระจายอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางเกินไปจนดูอ้างว้าง อาคเนย์ยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังเชิดขึ้นท้าทาย เขารู้สึกถึงความหงุดหงิดที่แล่นพล่านในอก ทั้งที่ความจริงเขาเพียงแค่พยายามจะปกป้องคริษฐ์จากแผนร้ายของตระกูลที่กำลังจะถูกเปิดเผย แต่นิสัยปากแข็งและอีโก้ที่สูงเสียดฟ้ากลับทำให้เขาเลือกใช้คำพูดที่ผิดพลาดไป “ถ้าคิดแบบนั้น ก็เชิญออกไปจากห้องนี้ได้เลย” ชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ ทว่าในอกกลับรุ่มร้อนดั่งไฟเผา “ในเมื่อคุณประเมินค่าตัวเองไว้แค่นั้น ผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องรั้งคนที่ไม่ไว้ใจผมไว้” คริษฐ์แค่นยิ้ม ดวงตากลมโตที่เคยมีประกายสดใสบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา เขาหยิบเอกสารสัญญาฉบับสำคัญที่ถูกร่างขึ้นเพื่อการร่วมทุนวางลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นน้อยๆ “ดีครับ งั้นเราจบกันแค่นี้... ทั้งเรื่องงาน และเรื่อง ‘พันธะ’ ที่คุณอ้างว่ามันเป็นแค่ความรับผิดชอบ” ร่างโปร่งหมุนตัวหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องไป ทว่าก่อนที่มือจะสัมผัสกับลูกบิดประตู แรงมหาศาลจากอัลฟ่าที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวก็ทำให้เขาเสียหลักถูกต้อนจนหลังกระแทกกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง อาคเนย์ขังเขาไว้ในวงแขนแกร่ง สัมผัสถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอ “ผมไม่อนุญาตให้คุณเดินออกไปจากชีวิตผมแบบนี้ คริษฐ์” เสียงเข้มกระซิบข้างใบหู ความเย็นชาในดวงตาเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยความโหยหาที่เจ้าตัวพยายามกดทับไว้ “คุณน่ะ... เข้ามาวุ่นวายในหัวใจผมจนมันไม่มีพื้นที่เหลือให้ใครอีกแล้ว แล้วจะมาบอกให้เลิกกันง่ายๆ แบบนี้เหรอ?” คริษฐ์เงยหน้าสบตาอีกฝ่าย ลมหายใจสะดุดเมื่อเห็นแววตาที่สั่นไหวของชายหนุ่มผู้ที่ไม่เคยเผยความอ่อนแอให้ใครเห็น “ปากแข็งนักก็น่าจะเก็บไว้ใช้กับคู่ค้าทางธุรกิจเถอะครับ อย่ามาใช้กับผม... เพราะตอนนี้คุณกำลังทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ของเราจนพังพินาศหมดแล้ว” “ถ้าผมจะทำลายมัน... ก็เพื่อจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ในแบบที่เป็นของเราสองคนจริงๆ” อาคเนย์โน้มใบหน้าลงมา ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร “เลือกเอา คริษฐ์... จะไปต่อแบบที่ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่คุณมี หรือจะยอมเป็นของผมแค่คนเดียวไปตลอดกาล?” คริษฐ์นิ่งไป หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ เขากำลังยืนอยู่บนทางแพร่งที่ตัดสินใจยากที่สุดในชีวิต หากเขาก้าวไปต่อ นั่นหมายถึงการยอมรับสถานะที่ต้องเผชิญกับอุปสรรคมหาศาลจากตระกูลที่จ้องจะทำลายเขา แต่ถ้าเขาก้าวถอยหลัง เขาอาจจะสูญเสียคนที่กล้าจะเปลี่ยนโลกทั้งใบเพื่อเขาคนนี้ไปตลอดกาล นิ้วเรียวของอาคเนย์ไล้ผ่านแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนคริษฐ์เกือบจะเผลอไผลไปตามแรงดึงดูด ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดภายในห้อง “ท่านประธานคะ! แย่แล้วค่ะ ข่าวลือเรื่อง ‘พันธะลับ’ ของคุณกับคุณคริษฐ์ถูกปล่อยออกมาแล้ว สื่อมวลชนกำลังล้อมหน้าบริษัทเต็มไปหมดเลยค่ะ!” คริษฐ์เบิกตากว้าง ความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะผลักอกอีกฝ่ายออกอย่างแรง สายตาที่ส่งมาให้มีแต่ความผิดหวัง “คุณจัดการเรื่องนี้ยังไง อาคเนย์? นี่คือสิ่งที่คุณเรียกว่าความปลอดภัยงั้นเหรอ?” อาคเนย์ชะงักไป ดวงตาคมวูบไหวเมื่อตระหนักว่าปมปัญหาที่เขาพยายามปกปิดบัดนี้ถูกฉีกกระชากออกมาประจานต่อหน้าสาธารณชนแล้ว และในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากอธิบาย ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางออกโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับร่างของ ‘ชายปริศนา’ ที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาเหนือกว่า พร้อมเอกสารฉบับหนึ่งในมือ “สวัสดีครับ ท่านประธาน... ผมว่าเรามีเรื่องที่ต้องคุยกันยาวกว่าที่คิดนะ” คริษฐ์ทรุดตัวลงเล็กน้อยเมื่อเห็นบุคคลที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า... มันคือคนเดียวกับที่เคยบอกเขาว่า ‘อาคเนย์ไม่เคยรักคุณจริง’ และตอนนี้ ดูเหมือนว่าทางเลือกที่คริษฐ์ต้องตัดสินใจ จะไม่เหลือเพียงแค่ ‘ไปต่อหรือพอแค่นี้’ อีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการตัดสินใจว่าจะยอม ‘ตาย’ ในฐานะคนรัก หรือจะ ‘ทำลาย’ คนที่เขารักเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง กระต่ายพระจันทร์ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ