การปะทะด้วยอุณหภูมิ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักทองเสียงดังสนั่น จนแก้วคริสตัลใสที่บรรจุวิสกี้อำพันสั่นไหวระริก วินเซนต์ อัครเดชโภคิน ไม่แม้แต่จะชายตากลบเกลื่อนความรำคาญ นัยน์ตาสีสนิมเหล็กของเขาหรี่ลงเล็กน้อยยามมองร่างระหงของเชฟสาวที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม แสงไฟนีออนสีนวลจากตึกสูงระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ สะท้อนผ่านกระจกบานใหญ่ อาบไล้กรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าฉันยอมส่งแฟลชไดรฟ์นี่ให้คุณ... คุณจะรับประกันได้ยังไงคะว่าร้านอาหารของครอบครัวฉันจะไม่ถูกธันวาฮุบไปเป็นของหลวง" เสียงหวานใสที่มักจะเอ่ยสั่งการลูกน้องในห้องครัวด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับสั่นพร่าเล็กน้อยด้วยแรงอารมณ์ รินรดา เม้มริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อจนเป็นเส้นตรง มือเรียวบางกำชายเสื้อคลุมสูทของตัวเองแน่นเพื่อซ่อนความหวาดหวั่น เธอกำลังเล่นเกมเดิมพันที่สูงที่สุดในชีวิต และคู่ต่อสู้ของเธอก็คือทนายความมือหนึ่งผู้ไม่เคยลิ้มรสชาติของความพ่ายแพ้ วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนบาดลึกถึงโสตประสาท เขายันกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้ามาประชิดร่างบางทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเย设施ที่แผ่ออกมาจากตัวเขาล้อมกรอบรินรดาไว้จนแทบ "คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ต่อรองตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะ, คุณรินรดา" วินเซนต์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้วเนียน รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "หลักฐานในมือคุณตอนนี้ ถ้าตกไปถึงมืออัยการธันวา พี่ชายคุณติดคุกหัวโต ส่วนร้านอาหารฝรั่งเศสระดับมิชลินที่คุณทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมาทั้งชีวิต... จะถูกขายทอดตลาดเพื่อใช้หนี้สินที่คุณไม่ได้ก่อ" "คุณวินเซนต์!" รินรดาตวัดสายตาขึ้นมองอย่างโกรธจัด ความโกรธทำให้พวงแก้มขาวเนียนซับสีเลือดขึ้นมาอย่างน่ามอง ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายแม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าว "คุณมันเลือดเย็นสมคำร่ำลือจริงๆ สินะคะ มองเห็นคนอื่นเป็นแค่หมากบนกระดานทนายความของคุณหมดเลยหรือไง" "โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความสงสารหรอกนะคะ มันขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์และตรรกะ" วินเซนต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกน "ถ้าไม่อยากสูญเสียทุกอย่าง... ก็ทำตามเกมของผมซะ" ทว่า ก่อนที่บทสนทนาอันดุเดือดจะดำเนินไปไกลกว่านั้น เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามด้วยร่างสูงโปรดของทนายความฝึกงานที่เปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ท่านครับ! แย่แล้วครับ... ทางฝั่งอัยการธันวายื่นคำร้องฉุกเฉินต่อศาล ขอหมายค้นห้องพักและห้องครัวของร้านอาหารคุณรินรดาแล้วครับ อ้างว่าได้รับแจ้งจากสายลับว่ามีการซุกซ่อนหลักฐานการฟอกเงินเพิ่มเติม!" บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในทันที รินรดาหน้าถอดสี ร่างบางเซถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือจนเอกสารเกือบหล่นกระจาย "ธันวารubรวดเร็วจนน่ารังเกียจ..." วินเซนต์พึมพำกับตัวเอง ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดสายตากลับมามองรินรดาที่กำลังสั่นเทาด้วยความตื่นกลัว เวลาจำกัด และพวกเขามีเวลาเหลือน้อยเต็มทีในการพลิกเกมนี้ วินเซนต์ไม่ลังเลอีกต่อไป มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวเล็กของรินรดาไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านความอบอุ่นทำให้หญิงสาวสะดุ้งเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณอยากชนะเขาไหมคะ, รินรดา" เสียงของวินเซนต์เปลี่ยนโทนจากเยชาเป็นจริงจังและทรงพลังอย่างประหลาด "ถ้าอยาก... ก็หยุดร้องไห้ แล้วตามผมมาทางนี้ เราจะไปจัดการพวกมันที่ศาลด้วยกันเดี๋ยวนี้" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองลึกลงไปในนัยน์ตาสีสนิมเหล็กคู่นั้น ที่แม้จะเต็มไปด้วยความคำนวณและเล่ห์เหลี่ยม แต่กลับมีประกายความมั่นใจที่เธอยอมรับว่า... ในยามวิกฤตเช่นนี้ มีเพียงผู้ชายคนนี้เท่านั้นที่พึ่งพาได้ "ค่ะ... ฉันจะไปกับคุณ" เธอตอบรับด้วยน้ำเสียงที่กลับมาหนักแน่นอีกครั้ง ทั้งสองก้าวออกจากห้องทำงานมุ่งหน้าสู่ลานจอดรถใต้ดินทันที ท่ามกลางความกดดันที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นใต้น้ำ แต่ทว่า เมื่อวินเซนต์เปิดประตูรถหรูคู่ใจเพื่อจะให้รินรดาขึ้นไป แสงไฟจากรถยนต์อีกคันที่จอดอยู่มุมอับสายตาก็สาดส่องเข้ามา เงาร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปากที่ทำให้วินเซนต์ต้องชะงักเท้า "มาเร็วกว่าที่คิดนี่ครับ... คุณวินเซนต์" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลในมือที่ถูกโยนลงบนหลังคาโปกระโปรงรถอย่างจงใจ "แต่เกรงว่า... หลักฐานที่คุณกำลังจะเอาไปยื่นศาลชิ้นนั้น จะกลายเป็นโมฆะซะก่อน... เพราะตอนนี้ ทรัพย์สินทั้งหมดของร้านรินรดา ถูกอายัดโดยคำสั่งศาลสูงสุดเรียบร้อยแล้วครับ" รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าของชายผู้มาเยือน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในเกมหมากรุกแห่งอำนาจและปรารถนานี้นะคะ