รอยร้าวในสำนวน

กลิ่นอายความชื้นของไอน้ำผสมกับกลิ่นโลหะสนิมจากท่อระบายน้ำใต้พื้นครัว ลอยปะปนกับกลิ่นฉุนของน้ำยาทำความสะอาดที่เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานเพิ่งฉีดพ่นเพื่อเก็บคราบ รินรดายืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เตรียมอาหาร สายตาคู่คมกวาดมองร่างในชุดสูทสีเข้มของวินเซนต์ที่กำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางราวกับผู้บัญชาการสนามรบ มากกว่าจะเป็นผู้ต้องสงสัยที่กำลังเผชิญหน้ากับหมายค้นคดีอุกฉกรรจ์ "คุณธันวาคงลืมไปว่า การบุกเข้ามาในยามวิกาลโดยไม่มีหมายเรียกพยานล่วงหน้า นอกจากจะแสดงถึงความกระตือรือร้นที่เกินพอดีแล้ว ยังเป็นการละเมิดสิทธิขั้นพื้นฐานของผู้ประกอบการด้วยนะคะ" เสียงหวานใสแต่ราบเรียบของรินรดาดังขึ้น ท่ามกลางความโกลาหลเล็กๆ ของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังรื้อค้นลิ้นชักเก็บอุปกรณ์เบเกอรี่ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ความนิ่งสงบนี้ทำให้ธันวา อัยการหนุ่มผู้ทะเยอทะยาน ซึ่งก้าวตามเข้ามาสมทบด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ต้องหรี่ตามองด้วยความระแวง "อย่ามาเล่นลิ้นกับผมเลยครับคุณรินรดา หมายค้นนี้ออกโดยศาลอาญาตามพยานหลักฐานที่บ่งชี้ว่า วัตถุดิบในห้องเย็นของคุณมีสารเคมีต้องห้ามลักลอบนำเข้า และมันอาจเชื่อมโยงกับการเสียชีวิตของหุ้นส่วนคุณ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงข่มขู่ พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้เธอ แต่ถูกร่างสูงของวินเซนต์ที่ขยับตัวเข้ามาขวางไว้เสียก่อน วินเซนต์ไม่แม้แต่จะชายตามองอัยการหนุ่มคู่ปรับ เขายังคงจ้องรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ราวกับกำลังประเมินว่าเธอกำลังซ่อนไพ่ตายใบไหนไว้ในมือ "ถอยไปซะ วินเซนต์ นี่ไม่ใช่เวลามาแสดงความเป็นฮีโร่ปกป้องจำเลย" ธันวาตวาดเสียงต่ำด้วยความไม่พอใจ "ผมไม่ได้ปกป้องเธอ ผมแค่กำลังปกป้องรูปคดีไม่ให้มันพังเพราะความสะเพร่าของกระบวนการยุติธรรมต่างหากล่ะท่านอัยการ" วินเซนต์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุก รอยยิ้มมุมปากของเขาฉาบด้วยความเย้ยหยันที่ทรงพลังพอจะทำให้ธันวาเลือดขึ้นหน้า ในจังหวะที่ความตึงเครียดระหว่างผู้ชายสองคนกำลังพุ่งถึงขีดสุด สายตาของรินรดากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่มุมห้อง เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งกำลังพยายามงัดแผ่นไม้กระดานใต้ชั้นวางตำราอาหารโบราณ ซึ่งเป็นมรดกตกทอดชิ้นเดียวที่พ่อของเธอทิ้งไว้ก่อนจากไปอย่างกะทันหัน หัวใจของเชฟสาวกระตุกวูบ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่น สติสัมปชัญญะทั้งหมดพุ่งตรงไปยังจุดนั้นทันที เธอแสร้งทำเป็นก้าวถอยหลังเพื่อหลบทางให้เจ้าหน้าที่ แต่ปลายเท้ากลับเตะเข้ากับกล่องไม้เก่าๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นล่างสุดจนมันเลื่อนออกมาเผยให้เห็นช่องลับ รินรดาใช้จังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจการค้นหาของธันวา ก้มลงหยิบสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ซ่อนอยู่ข้างในขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วซ่อนมันไว้ใต้ผ้ากันเปื้อนผืนหนา สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วสัมผัสกับกระดาษไขโบราณภายในสมุดเล่มนั้น ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด มันไม่ใช่แค่สมุดบันทึกสูตรอาหารธรรมดา แต่มันคือสมุดบันทึกที่บันทึก "สัดส่วนสารเคมีธรรมชาติ" และรายชื่อของบุคคลทรงอิทธิพลหลายคนที่เกี่ยวข้องกับการฮุบกิจการตระกูลพิพัฒน์กุลเมื่อสิบปีก่อน พ่อของเธอไม่ได้เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุอย่างที่สำนวนคดีระบุ... ท่านถูกฆาตกรรมเพื่อปิดปากเรื่องสูตรลับนี้! "คุณรินรดาครับ ทางเราพบวัตถุต้องสงสัยในตู้แช่แข็งแล้ว..." เสียงของธันวาขาดหายไปเมื่อเขาหันกลับมาเห็นรินรดายืนตัวแข็งทื่อ ใบซีดเผือดแต่แววตากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้นที่ถูกจุดขึ้นมาใหม่อย่างสมบูรณ์ วินเซนต์หันขวับมามองเธอทันที เขามีความสามารถพิเศษในการอ่านภาษาทางกายของมนุษย์ และเขาก็เห็นจังหวะที่เธอซ่อนบางอย่างไว้ใต้ผ้ากันเปื้อนนั้นอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบของทนายหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย ความสนใจที่เคยมีต่อรูปคดีเปลี่ยนทิศทางมาที่ผู้หญิงตรงหน้าทันที เกมหมากรุกกระดานนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องคดีความอาญาอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตและความลับที่ดำมืดที่สุด ก่อนที่ธันวาจะทันได้ก้าวเข้ามาประชิดตัวเพื่อขอตรวจค้นร่างกาย เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เฉียบขาดของวินเซนต์ก็ดังขึ้นข้างหูเธอ เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาฉวยโอกาสแตะลงบนข้อมือเธอที่กำสมุดบันทึกไว้แน่น "ถ้าไม่อยากให้ของในมือคุณตกเป็นของตำรวจ... ส่งมันมาให้ผมซะตอนนี้ รินรดา" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์นี้ด้วยกันนะคะ