เดทหรูที่โลกต้องตะลึง

เสียงกระแทกของแก้วคริستัลราคาแพงบนโต๊ะอาหารหรูหราสะท้อนก้องในห้องอาหารวีไอพีชั้นบนสุดของโรงแรมระดับเจ็ดดาว ใบหน้าของอัครพลบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาของเขาจ้องมองหน้าจอสมาร์ทโฟนที่แสดงภาพข่าวหน้าหนึ่งของนิตยสารธุรกิจชื่อดัง ภาพของหนุ่มสาวคู่หนึ่งที่ก้าวลงจากรถซูเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่น ท่ามกลางการต้อนรับอย่างสมเกียรติจากผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ "ไอ้คีย์... มันเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้!" อัครพลคำรามออกมาด้วยความคับแค้นใจ มือหนากำสมาร์ทโฟนในมือแน่นจนแทบแหลกคามือ สัปดาห์ก่อนมันยังเป็นแค่เกมเมอร์ไส้แห้งที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและแย่งผู้หญิงมาได้อย่างง่ายดาย แต่ในตอนนี้ สถานะกลับพลิกผันราวฟ้ากับเหว ชายหนุ่มผู้เคยต่ำต้อยคนนั้นกลับก้าวขึ้นมาอยู่บนจุดสูงสุดที่แม้แต่ตระกูลผู้ดีเก่าอย่างเขายังต้องแหงนคอมอง ในขณะเดียวกัน ที่ใจกลางมหานครอันพลุกพล่าน บรรยากาศรอบกายของคีย์และรินกลับเต็มไปด้วยความสงบและอบอุ่น รินนั่งมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความประหลาดใจ ความซาบซึ้ง และความกังวลที่ฉายชัดอยู่ลึกๆ ในดวงคู่สวย "พี่คีย์คะ... พาฉันมาที่นี่จริงๆ หรือคะ?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ขณะกวาดสายตามองไปรอบสวนสนุกขนาดใหญ่ที่ปิดให้บริการแก่คนทั่วไปอย่างกะทันหัน มีเพียงแสงไฟระยิบระยับนับล้านดวงที่เปิดต้อนรับพวกเขาสองคนเท่านั้น คีย์ละสายตาจากสมาร์ทโฟน รอยยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวบางของหญิงสาวที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขามาในวันที่กัดก้อนเกลือกินด้วยความทะนุถนอม สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาทำให้หัวใจของรินสั่นไหว "สำหรับรินแล้ว ไม่มีอะไรที่ผมทำให้ไม่ได้หรอกครับ" คีย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ตลอดเวลาที่ผ่านมา รินต้องลำบากและอดทนเคียงข้างผมมาตลอด วันนี้แหละครับ คือวันที่ผมจะทวงคืนทุกรอยยิ้มที่รินเคยเสียน้ำตาไป" คำพูดนั้นทำให้น้ำตาซึมออกมาจากดวงตาคู่สวยของริน เธอจำได้ดีในวันที่ไม่มีแม้แต่เงินซื้อข้าวสารกรอกหม้อ วันที่ถูกคนรอบข้างดูถูกเหยียดหยาม แต่ชายหนุ่มตรงหน้าไม่เคยปล่อยมือเธอเลย และในวันนี้ เขากลับเนรมิตโลกทั้งใบมาวางไว้แทบเท้าเธอด้วยพลังของ "ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น" ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของคีย์ [ติ๊ง! ยืนยันการเหมาสวนสนุกและห้างสรรพสินค้าครบวงจรเป็นเวลา 24 ชั่วโมง] [ยอดเงินหักสำเร็จ: 500,000,000 บาทถ้วน] [โอนเงินเข้าบัญชีคู่ค้าเรียบร้อย พร้อมรับสิทธิพิเศษระดับสูงสุด VIP Diamond] คีย์ไม่ได้ใส่ใจตัวเลขมหาศาลที่ถูกหักออกไปแม้แต่น้อย สำหรับเขาแล้ว เงินในระบบนี้มีค่าเป็นเพียงตัวเลขที่จะใช้ซื้อความสุขให้แก่ผู้หญิงคนเดียวคนนี้เท่านั้น "ไปกันเถอะครับริน เครื่องเล่นทุกชนิดตรงนั้นเปิดรอเราแค่สองคนแล้วนะ" คีย์จูงมือหญิงสาวก้าวเดินเข้าไปในดินแดนแห่งความฝันที่ถูกเนรมิตขึ้นมาเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะ เสียงดนตรีบรรเลงเบาๆ คลอเคล้าไปกับสายลมเย็นยามค่ำคืน รินหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์และสดใสที่สุดที่คีย์ไม่ได้เห็นมานานหลายปี หลังจากใช้เวลาเพลิดเพลินกับสวนสนุกส่วนตัวจนหนำใจ คีย์ก็พารินมายังห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองที่ถูกปิดไฟมืดสนิท ทว่าทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่ประตูกลาง แสงไฟทั่วทั้งอาคารแปดชั้นก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกันราวกับปาฏิหาริย์ พนักงานต้อนรับนับร้อยชีวิตยืนเรียงแถวโค้งคำนับให้การต้อนรับอย่างนอบน้อม "ยินดีต้อนรับท่านประธานคีย์และคุณรินสู่ห้างสรรพสินค้าเซ็นทรัลพลาซ่าแกรนด์ครับ!" ผู้จัดการสาขาใหญ่ก้าวเข้ามาโค้งตัวลงต่ำด้วยความเคารพยำเกรง "เชิญคุณรินเลือกซื้อของตามสบายได้เลยครับ ทุกชิ้นในห้างนี้เป็นของคุณแล้ว" คีย์ผายมือไปยังร้านค้าแบรนด์เนมระดับโลกที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้าอย่างใจป๋า รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอดึงแขนเสื้อของคีย์ไว้เบาๆ "พ...พี่คีย์คะ มันจะเกินไปหรือเปล่าคะ แบบนี้มันสิ้นเปลืองเกินไปแล้วนะ" "เพื่อรินแล้ว ไม่มีคำว่าสิ้นเปลืองหรอกครับ" คีย์สบตาเธอนิ่ง แววตาคมกริบที่เคยใช้กดดันศัตรูแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นล้ำลึก "จำคำที่ผมเคยบอกได้ไหมครับ? วันหนึ่งผมจะทำให้คุณเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก และวันนี้ ผมกำลังทำตามสัญญานั้น" หัวใจของรินเต้นระรัว ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เธอพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะยอมปล่อยให้คีย์จูงมือเดินเลือกซื้อสินค้า ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าคอลเลกชันล่าสุด เครื่องประดับเพชรแท้หายาก หรือกระเป๋าแบรนด์เนมรุ่นสะสม ทุกอย่างถูกบรรจุลงกล่องของขวัญและส่งตรงไปยังเพนต์เฮาส์หรูทันทีโดยไม่ต้องถือให้หนักมือ ผ่านไปหลายชั่วโมง ทั้งสองมาหยุดพักผ่อนที่ร้านอาหารเลิศรสบนชั้นดาดฟ้าที่สามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองหลวงได้แบบ 360 องศา บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบและเป็นส่วนตัว มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ และแสงเทียนบนโต๊ะอาหารที่ส่องประกาย คีย์รินไวน์รสเลิศลงในแก้วคริสตัลของริน ก่อนจะยกแก้วของตนขึ้นชนเบาๆ "เพื่ออนาคตของเราครับริน" "เพื่อเราค่ะ" รินยิ้มหวานรับคำ พร้อมกับจิบไวน์รสชาตินุ่มละมุน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างโรแมนติกและมีความสุขนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบที่บริเวณทางเข้าโซนวีไอพี "พวกแกกล้าดียังไงถึงไม่ให้ฉันเข้า! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!" เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับร่างของอัครพลที่สะบัดตัวหลุดจากการ gurd ของพนักงานรักษาความปลอดภัย เดินดุ่มๆ เข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง คีย์หันไปมองต้นเสียง รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที ในขณะที่รินสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของอัตพล อดีตคนที่เคยตามตื๊อและเหยียดหยามเธอ "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณชายตกอับคนนี้นี่เอง" คีย์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม นัยน์ตาคู่คมจ้องมองอัครพลราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง อัครพลหอบหายใจด้วยความโกรธจัด เขาชี้หน้าคีย์ด้วยมือที่สั่นเทา "แก! ไอ้คีย์! แกใช้วิธีสกปรกอะไรถึงมีเงินมาเหมาห้างนี้เล่นแบบนี้! บอกมานะว่าแกไปโกงใครมา!" คีย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนอัครพลถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "โกงงั้นหรือครับ?" คีย์ย่างสามขุมเข้าไปหาอัครพล สายตาดุจพญาอินทรีจ้องทะลุเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของอีกฝ่าย "สำหรับคนอย่างแก การหาเงินหลักร้อยล้านอาจจะต้องใช้ทั้งชีวิตและตระกูล แต่สำหรับฉัน... มันเป็นแค่เศษเงินที่ฉันจะจ่ายตอนไหนก็ได้" อัครพลหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริกแต่ยังคงฝืนเสียงแข็ง "อย่ามาโม้! เงินแค่นี้แกไม่มีปัญญาหามาได้หรอก! แกมันก็แค่...!" เพี๊ยะ! เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหว ทว่าไม่ใช่ฝ่ามือของคีย์ แต่เป็นร่างของชายชราในชุดสูทสากลราคาแพงที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาจากด้านหลัง และฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของอัครพลอย่างแรงจนหน้าหัน "พ่อ!" อัครพลอุทานออกมาด้วยความตกใจ กุมแก้มที่บวมแดงของตัวเองด้วยความมึนงง ประธานบริษัทอธิวัฒน์กรุ๊ป พ่อแท้ๆ ของอัครพล ยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้า เขารีบก้มโค้งคำนับคีย์จนแทบจะราบไปกับพื้น สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคนในบริเวณนั้น "กราบขออภัยท่านประธานคีย์ด้วยครับ! ลูกชายโง่เขลาของผมมันไม่รู้ความและเสียมารยาทกับท่าน โปรดระงับความกริ้วด้วยเถفرครับ!" ประธานอธิวัฒน์เอ่ยละล่ำละลักด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ คีย์ปรายตามองสองพ่อลูกด้วยความเย็นชา เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้อัครพลและพ่อแทบสิ้นสติ "ระงับความกริ้วงั้นหรือครับ... น่าเสียดายจัง พอดีว่าผมเพิ่งกดอนุมัติคำสั่งซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัทคุณไปเมื่อห้านาทีก่อนนี้เอง" ประธานอธิวัฒน์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เขาล้มทั้งยืนลงไปกองกับพื้นในทันที ในขณะที่สมาร์ทโฟนในมือของอัครพลร่วงหล่นลงกระแทกพื้นหน้าจอแตกละเอียด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบธนาคารที่ดังขึ้นรัวๆ บ่งบอกถึงจุดจบของตระกูลอธิวัฒน์ที่แท้จริง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ