งานเลี้ยงรุ่นที่ต้องมีคนคลานเข่า

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นดังระเบิดขึ้นในห้องอาหารหรูของโรงแรมระดับห้าดาว ราวกับเสียงประทัดที่จุดฉลองให้กับความล้มเหลวของคนตรงหน้า อัครพล ทายาทบริษัทนำเข้ารถยนต์หรู ยกแก้วไวน์ราคาแพงลิบลิ่วขึ้นจิบด้วยท่าทางสำราญใจ สายตาคมกริบแต่เย็นชาของเขาเหลือบมองหญิงสาวในชุดเดรสเรียบง่ายที่นั่งก้มหน้าเม้มริมฝีปากแน่นอยู่ข้างกายชายหนุ่มชุดมอซอ รินกำลังตัวสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาวแอร์ แต่เป็นเพราะความอับอายที่ถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นตลกคาเฟ่ในงานเลี้ยงรุ่นครั้งนี้ "ริน... ผมเตือนคุณแล้วใช่ไหมว่าการเลือกผู้ชายที่แม้แต่ค่ากาแฟยังต้องหารครึ่ง มันคือความโง่เขลาในชีวิต" อัครพลเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลจอมปลอม แต่แฝงด้วยการเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด "ดูคีย์สิครับ ชุดที่ใส่มาวันนี้คงเป็นชุดเดียวกับที่ใส่ไปงานศพญาติผู้ใหญ่ล่ะมั้ง? น่าสมเพชจริงๆ ที่ต้องมาเห็นผู้หญิงที่ผมเคย... เอ่อ หมายถึง ผู้หญิงที่ผมเคยหวังดีด้วย ต้องมาลำบากยากจนข้นแค้นแบบนี้" เสียงซุบซิบและเสียงหัวเราะคิกคักดังระรอกทั่วโต๊ะอาหาร สายตาหลายสิบคู่มองมาที่คีย์ด้วยความสมเพช เวทนา และเหยียดหยาม บางคนถึงกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายภาพความตกต่ำของอดีตดาวคณะที่เคยอนาคตไกลคนนี้ไปโพสต์ลงโซเชียลมีเดีย แต่ทว่า... คีย์กลับไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นตระหนก หวาดกลัว หรือแม้แต่โกรธเกรี้ยวอย่างที่อัครพลคาดหวัง ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ มือขวาหมุนแก้วน้ำเปล่าธรรมดาๆ เล่นไปมา ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งรอยยิ้ม แต่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับลึกซึ้งราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งรอบตัว รัศมีบางอย่างที่เย็นเยียบและกดดันแผ่ออกมาจากร่างของเขา จนทำให้คนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เริ่มรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องโดยไม่ทราบสาเหตุ "พูดจบหรือยังครับ?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้น คีย์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับอัครพลตรงๆ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้อัครพลรู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างประหลาด "แก... แกหมายความว่ายังไงไอ้คีย์! ยังมีหน้ามาทำเป็นเก๊กอยู่อีกเหรอวะ!" อัครพลตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความ,หงุดหงิดที่อีกฝ่ายไม่ยอมคุกเข่าร้องไห้ออกมาตามบทที่ตนวางไว้ "แกมันก็แค่ไอ้ขยะเปียกที่เกาะผู้หญิงกิน! อย่ามาทำเป็นอวดดีในอาณาจักรของฉันนะเว้ย!" คีย์ไม่ตอบคำถามนั้น เขายื่นมือไปกุมมือเรียวบางของรินที่กำลังเย็นเฉียบไว้แน่น สัมผัสอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้รินสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตที่คลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาเงยขึ้นมองชายคนรัก คีย์ส่งยิ้มอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความรักและความมั่นคงให้เธอก่อนจะกระซิบเบาๆ แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "จำคำที่ผมเคยบอกได้ไหมครับริน... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีใครหน้าไหนบนโลกใบนี้กล้าทำร้ายเธออีก และไอ้สวะพวกนี้... จะต้องคุกเข่าขอร้องให้เธอยกโทษให้" สิ้นคำพูดนั้น คีย์ก็หยิบสมาร์ทโฟนรุ่นเก่าขึ้นมากดปลดล็อกหน้าจอ ท่ามกลางสายตางงงวยของทุกคนในห้อง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบปริศนาดังขึ้นในโสตประสาทของคีย์เพียงคนเดียว [ตรวจพบการใช้งานฟังก์ชัน "สยบฟ้าท้าเงินล้าน" ยืนยันการเบิกจ่ายงบประมาณฉุกเฉินเพื่อการกดขี่ผู้ดูถูก] [วงเงินที่ได้รับการอนุมัติ: 1,000,000,000 บาท (หนึ่งพันล้านบาทถ้วน)] [สถานะบัญชี: โอนเข้าสู่บัญชีส่วนกลางของเครือโรงแรมแห่งนี้เรียบร้อยแล้ว] คีย์กดปุ่มเปิดลำโพงบลูทูธที่เชื่อมต่อกับระบบเสียงของห้องจัดเลี้ยงทันที ก่อนจะกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์หมายเลขหนึ่งซึ่งบันทึกไว้ด้วยชื่อสั้นๆ ว่า "ผู้จัดการใหญ่" รอสายเพียงแค่สามวินาที เสียงปลายสายก็รับด้วยความรวดเร็ว น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความเคารพยำเกรงดังทะลุลำโพงออกมาให้ทุกคนในห้องได้ยินอย่างชัดเจน "ทะ... ท่านคีย์! มีบัญชาอันใดโปรดสั่งการได้เลยครับ! ทางเราเตรียมการทุกอย่างตามที่ท่านต้องการเรียบร้อยแล้ว!" อัครพลขมวดคิ้วมุ่น หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเย้ยหยัน "เฮ้ยๆ ดูมันทำเป็นโทรหาหน้าม้าเว้ย! คงจ้างเด็กปั๊มมาเล่นละครตบตาสินะ ไอลูเซอร์เอ้ย!" เพื่อนร่วมโต๊ะพากันหัวเราะร่อตามอัครพล แต่คีย์ยังคงนิ่งสงบ เขากรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ "ผมอยู่ที่ห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุด... และผมรู้สึกรำคาญเสียงเห่าหอนของสุนัขบางตัว ไล่แขกที่ไม่ได้รับเชิญทั้งหมดออกไปให้พ้นสายตาผมซะ... อ้อ รวมทั้งเจ้าของโรงแรมนี้ด้วย เพราะตอนนี้... ผมได้กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดร้อยเปอร์เซ็นต์ของที่นี่เรียบร้อยแล้ว" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องอาหารหรูในทันที ทุกคนอ้าปากค้าง สมองหยุดประมวลผลชั่วขณะ ก่อนที่ประตูบานใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงจะถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลราคาแพง ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ วิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของคีย์ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน! และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เสียงใบพัดขนาดมหึมาของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหลายลำก็ดังกระหึ่มก้องกังวานสะเทือนกระจกหน้าต่างห้องอาหาร แรงลมมหาศาลพัดตีเข้ามาจนผ้าม่านปลิวไสว ขณะที่เงาร่างของบอดี้การ์ดนับสิบคนในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมแว่นกันแดด กำลังโรยตัวลงมาจากเชือกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเข้าล้อมรอบห้องนี้ไว้ทุกด้าน! คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ สายตาคมกราบกรานมองอัครพลที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ขาแข้งอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "ยินดีต้อนรับสู่เกมของผมครับ... คุณอัครพล" คีย์แย้มยิ้มเย็นเยียบ "ทีนี้... อยากจะลองเริ่มเล่นรอบแก้ตัวดูหน่อยไหมล่ะครับ?" --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ!