ตัวตนที่แท้จริงคือมหาเศรษฐีลึกลับ

"แกคิดว่าเศษเงินก้นกระเป๋าหลักหมื่นหลักแสน จะทำให้แกยืนหัวโด่อยู่ในงานเลี้ยงตระกูลอัครเดชได้นานแค่ไหนกันวะ ไอ้คีย์?" เสียงหัวเราะเยาะหยันดังลั่นห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางมหานคร อัครพลยืนกอดอก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามมองตรงมายังร่างของคีย์ สลักคำว่า 'ไอ้กระจอก' ไว้บนหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงใจ รอบกายของเขาคือกลุ่มไฮโซและผู้มีอิทธิพลในโลกออนไลน์และเกมเสมือนจริง ต่างส่งเสียงหัวเราะคิกคักตามลูกพี่ใหญ่ บรรยากาศภายในงานอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการเหยียดชนชั้นและอำนาจเงินตราที่คอยกดทับคนตัวเล็กให้จมดิน รินที่ยืนอยู่ข้างกายคีย์ ตัวสั่นเทาเล็กน้อย มือเรียวบางกำชายเสื้อของชายหนุ่มแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด แม้ในใจจะหวาดกลัวต่ออิทธิพลและสายตาดูแคลนรอบด้าน แต่เธอก็ยังเลือกที่จะก้าวเข้ามาบังร่างของคีย์ไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังอัครพลด้วยความเด็ดเดี่ยว "อย่าไปสนใจคำพูดของคนพวกนั้นเลยนะคีย์... เรากลับกันเถอะครับ" เสียงหวานเอ่ยกระซิบสั่นเครือด้วยความเป็นห่วง คีย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ชายหนุ่มเพียงแค่ยกมือขึ้นลูบศีรษะของรินอย่างอ่อนโยน สัมผัสที่อบอุ่นและนุ่มนวลทำให้ความหวาดกลัวในใจของหญิงสาวค่อยๆ สงบลง ชั่วพริบตาที่คีย์เงยหน้าขึ้น สายตาคู่เดิมที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก ความเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลกแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนอัครพลที่ยืนอยู่ตรงข้ามถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าของลูกคุณหนูจอมปลอมแข็งค้างไปชั่วขณะ "กลับเหรอริน? งานเลี้ยงต้อนรับมหาเศรษฐีลึกลับผู้เป็นเจ้าของกองทุนอภิมหาโปรเจกต์ 'GodsPay' ทั้งที ทำไมเราต้องรีบกลับก่อนที่ละครฉากใหญ่จะเริ่มด้วยล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงพลังกังวานไปทั่วห้องโถง การปรากฏตัวของคีย์ในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเนื้อดี แม้จะไม่ใช่แบรนด์หรูหราโฉบเฉี่ยว แต่ออรฆ์ความนิ่งสงบและลึกลับบางอย่างกลับดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างให้หันมามองโดยไม่รู้ตัว อัครพลแค่นAหัวเราะในลำคอ สีหน้ากลับมาเย่อหยิ่งอีกครั้งเมื่อตั้งสติได้ "ฮ่าๆๆ! มหาเศรษฐีลึกลับอะไรของแกวะไอ้คีย์? หรือว่าสมองเพี้ยนเพราะเล่นเกมมากเกินไปจนเพ้อเจ้อว่าตัวเองเป็นเจ้าของระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้นที่เขาลือกันทั่วบ้านทั่วเมือง? โลกความเป็นจริงมันโหดร้ายนะเว้ย! เงินหลักล้านในบัญชีของฉันตอนนี้ ซื้อชีวิตสุนัขอย่างแกได้เป็นร้อยตัว!" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศทาง หลายคนพากันซุบซิบและมองคีย์ด้วยสายตาสمเพชเวทนา บางคนถึงกับส่ายหัวให้กับความไร้เดียงสาของชายหนุ่มที่กล้ามาต่อปากต่อคำกับทายาทตระกูลอัครเดชผู้กุมสัมปทานเกมออนไลน์รายใหญ่ คีย์แย้มรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา รอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองดูเหยื่อเดินเข้าสู่กับดักที่ตัวเองขุดไว้ "เงินหลักล้านของนาย... มันคงภูมิใจมากสินะครับ" คีย์ก้าวเท้าเดินออกไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลจนอัครพลต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ภูมิใจกับเงินที่ได้มาจากพ่อแม่ที่คอยโกงกินบริษัทอื่น? ภูมิใจกับอำนาจปลอมๆ ที่ใช้ข่มเหงคนที่ไม่มีทางสู้?" "แก! ไอ้สวะ ปากดีนักนะ!" อัครพลหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยว มือชี้หน้าคีย์สั่นเทา "รปภ.! เอาตัวไอ้ขยะนี่ออกไปจากงานเดี๋ยวนี้! และถ้ามันขัดขืน หักแขนมันซะ!" สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างของบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองนายสวมสูทดำสนิทก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาหมายจะคว้าจับไหล่ของคีย์ ทว่า ก่อนที่มือหยาบกร้านนั้นจะทันได้สัมผัสโดนเนื้อตัวของชายหนุ่ม คีย์กลับขยับตัวเพียงเล็กน้อย หลบหลีกได้อย่างงดงามราวกับสายลม พร้อมกับหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษสีดำสนิทขอบทองขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอด้วยการสแกนใบหน้า ดing! เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันระบบลับดังขึ้นเบาๆ ในหูของคีย์ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ปรากฏตัวเลขยอดเงินคงเหลือในบัญชีที่ไม่มีวันหมดสิ้น: [Balance: 999,999,999,999.00 USD] "ก่อนจะให้ใครมาหักแขนผม..." คีย์หยุดเดิน หันไปมองหน้าอัครพลด้วยแววตาที่เยียบเย็นจนน่ากลัว "ผมคิดว่า... เรามาซื้อกิจการทั้งหมดที่ครอบครัวนายเป็นเจ้าของ รวมถึงตึกที่พวกเรายืนอยู่ตอนนี้ด้วยดีกว่าไหมครับ?" คำพูดนั้นทำเอาทั้งห้องเงียบกริบไปชั่ววินาที ก่อนที่เสียงหัวเราะเยาะจะระเบิดขึ้นอีกครั้งดังสนั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในรอบปี "ซื้อตึกนี้? ซื้อกิจการตระกูลฉัน? ฮ่าๆๆๆ สมองแกเสื่อมกู่ไม่กลับแล้วจริงๆ ด้วย!" อัครพลหัวเราะจนน้ำตาเล็ด "ตึกนี้มูลค่าหลายพันล้าน! แค่ค่าเช่าห้องจัดเลี้ยงนี้ยังมากกว่ารายได้ทั้งปีของแกสิบชาติรวมกันเลยไอ้โง่! ถ้าแกมีปัญญาจ่ายแม้แต่เศษเสี้ยวเดียวของค่าตึกนี้ ฉันยอมกราบเท้าแกตรงนี้เลยเอ้า!" คีย์ไม่โต้เถียง ชายหนุ่มเพียงแค่กดหน้าจอสมาร์ทโฟน ส่งคำสั่งตรงไปยังระบบ AI อัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายการเงินระดับโลกทันที "ระบบ... ทำการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของเครืออัครเดชโฮลดิ้ง และโอนกรรมสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์ตึก 'Grand Zenith Tower' แห่งนี้มาเป็นชื่อของผม ณ บัดนี้" [ติ๊ง! คำสั่งได้รับการยืนยัน กำลังประมวลผลผ่านระบบบล็อกเชนระดับเทพเจ้า...] [การทำธุรกรรมเสร็จสิ้น สมบูรณ์ 100%] [ท่านได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ 98.5% และเจ้าของกรรมสิทธิ์ตึก Grand Zenith Tower อย่างเป็นทางการแล้วครับ นายท่าน] ทันทีที่เสียงระบบสิ้นสุดลง หน้าจอ LED ขนาดใหญ่กลางห้องจัดเลี้ยงที่เดิมทีแสดงโลโก้ตึกและภาพประชาสัมพันธ์ของตระกูลอัครเดช ก็เกิดอาการกระพริบวูบวาบ พรึบ! โลโก้เดิมหายวับไปกับตา แทนที่ด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามขนาดใหญ่สลักชื่อ: **"KEY ENTERPRISE & PROPERTIES"** พร้อมกับข้อความประกาศิตจากตลาดหลักทรัพย์และธนาคารกลางที่ส่งตรงเข้าสู่โทรศัพท์มือถือของแขกเหรื่อทุกคนในงานพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย! เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือของแขกนับร้อยชีวิตดังระรัวขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงหริ่งหรีดเรไรยามค่ำคืน ทุกคนต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความงุนงง แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นข้อความประกาศด่วนจากตลาดหลักทรัพย์ว่า "ตระกูลอัครเดชถูกเทคโอเวอร์แบบ hostile takeover ภายในเสี้ยววินาทีโดยบุคคลปริศนา นามว่า 'คีย์'" สีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนจากความขบขันเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด อัครพลหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมเสียงดังสนั่น ดวงตาเบิกโพรงกว้างด้วยความไม่เชื่อ ร่างกายสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ "เป็น... เป็นไปไม่ได้! โกหก! แกทำได้อย่างไรวะไอ้คีย์! บริษัทของพ่อฉัน... ตึกนี้... มันเป็นของตระกูลฉันมาหลายรุ่น!" อัครพลพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อคีย์ด้วยความคลุ้มคลั่ง แต่บอดี้การ์ดวงแหวนรอบนอกกลับเคลื่อนไหวเร็วกว่า พวกเขากดร่างของอัครพลลงไปคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างไม่ไยดี เสียงหัวเข่ากระแทกพื้นดังอั่กจนหน้าเขียว คีย์ก้มลงมองอัครพลที่กำลังคุกเข่าแทบเท้าด้วยสายตาราบเรียบ ไร้ความเห็นอกเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้น "เมื่อครู่นายบอกว่าอะไรนะอัครพล? ถ้าฉันมีปัญญาจ่าย... นายจะยอมกราบเท้าฉันใช่ไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างใจเย็น ขณะที่รินยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งงัน ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังอันอบอุ่นของชายหนุ่มที่เธอรัก ความรู้สึกโล่งใจ ความภาคภูมิใจ และความรักที่เอ่อล้นจนจุกอกทำให้หยาดน้ำตาใสๆ ไหลรินออกมาจากหางตา ในวินาทีนั้นเอง ประตูบานคู่ด้านหน้าห้องโถงก็เปิดผางออกเสียงดังสนั่น กลุ่มชายชุดสูทสีดำนับสิบคนเดินเรียงแถวเข้ามาด้วยท่าทีน้อมนอบ ผู้นำกลุ่มซึ่งเป็นชายวัยกลางคนสวมแว่นตาไร้กรอบ ประธานกรรมการบริหารธนาคารกลางระดับประเทศ รีบก้าวเท้าเข้ามาโค้งคำนับให้คีย์ด้วยความเคารพสูงสุดจนศีรษะเกือบชิดพื้น "ท่านประธานคีย์ครับ... ทีมงานฝ่ายกฎหมายและการเงินทั้งหมดมารายงานตัวตามคำสั่งแล้วครับ ท่านมีสิ่งใดจะบัญชาเพิ่มเติมไหมครับ?" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันคือความเงียบที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและแรงกดดันมหาศาลจากตัวตนที่แท้จริงของผู้ชายที่พวกเขาเคยเรียกว่า 'ไอ้กระจอก' ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของกิลด์มาสเตอร์เอส และมาร่วมสะใจไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ!