ตบหน้าด้วยเงินล้านต่อหน้าสาธารณชน

"แกคิดว่าเงินไม่กี่แสนที่ได้มาจากไหนก็ไม่รู้ จะทำให้แกเทียบชั้นกับคุณอัครพลได้งั้นเหรอคีย์!" เสียงแหลมปรี๊ดของนางนฤมล แม่ยายเก่าที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาจนจมดิน ดังแหวกลมหายใจที่หอบสะท้านท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่เดินขวักไขว่ในศูนย์การค้าใจกลางเมือง บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยสายตาสมเพชและเยาะเย้ยที่ถูกส่งตรงมายังคีย์และริน หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจที่กำลังยืนกำชายเสื้อของเขาไว้แน่นด้วยความสั่นเทา รินในวันนี้แม้จะสวมใส่เสื้อผ้าเรียบง่าย แต่นัยน์ตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววเด็ดเดี่ยว เธอยอมละทิ้งความสบายในอดีตเพื่อมาอยู่เคียงข้างผู้ชายที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเขา และนั่นคือสิ่งที่คีย์ไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำซ้ำสอง คีย์ยืนนิ่ง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองหญิงวัยกลางคนที่เคยไล่เขาออกจากบ้านราวกับหมูเหมือนหมาด้วยความรังเกียจ ในอดีตเขาอาจเป็นแค่เกมเมอร์ไส้แห้งที่ไร้อำนาจ แต่ในวันนี้... โลกทั้งใบต้องสั่นสะเทือนภายใต้ปลายนิ้วของเขา "คุณแม่..." รินเอ่ยเสียงสั่น พยายามดึงแขนเสื้อของคีย์เพื่อห้ามปรามความขัดแย้งที่กำลังปะทุขึ้นต่อหน้าสาธารณชน "เงียบไปเลยนะริน! แกนี่มันโง่เง่าสิ้นดีที่ทิ้งอนาคตกับคุณอัครพลมาเลือกไอ้ขยะนี่!" นางนฤมลเชิดหน้าขึ้นด้วยความถือดี มือข้างหนึ่งยกขึ้นกอดอก สายตาจิกกัดมองคีย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า "ถ้าวันนี้แกสำนึกผิดแล้วคลานเข่าขอโทษคุณอัครพล ฉันอาจจะเมตตาให้แกไปก้มกราบขอเศษเงินใช้สักบาทสองบาท... อ้าว นั่นพูดถึงก็มาพอดี!" สิ้นเสียงของนางนฤมล ร่างของคุณหนูตระกูลดังอย่างอัครพลก็ก้าวเข้ามาพร้อมบอดี้ガードสูทดำสองคน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความแค้นเคือง เมื่อนึกถึงความอับอายที่เคยโดนคีย์ตบหน้ากลางงานประมูลเกมในสัปดาห์ก่อน อัครพลปรายตามองคีย์ด้วยรอยยิ้มเยาะ เย้ยหยันในความยากจนที่เขาคิดว่าต่อให้พยายามอีกกี่ชาติก็ไม่มีวันเทียบเท่า "ไงไอ้ขยะ คิดไม่ถึงล่ะสิว่าชาตินี้จะไม่มีวันหลุดพ้นจากหลุมโคลน" อัครพลหัวعในลำคอ ก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง "ริน... เธอคิดผิดมหันต์ที่เลือกมัน ผู้ชายที่ไม่มีแม้แต่ปัญญาซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมให้เธอถือ จะเอาปัญญาที่ไหนมาดูแลชีวิตคน" รินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอัครพลด้วยความรังเกียจ "ต่อให้ฉันต้องกินแกลบกินเกลือกับคีย์ ฉันก็มีความสุขมากกว่าต้องไปอยู่กับคนสันดานปลอมๆ อย่างคุณค่ะ!" คำพูดที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยวของริน ทำให้หัวใจของคีย์กระตุกวูบ ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่กำลังสั่นเทาของคนรักไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและคำมั่นสัญญาว่านับจากนี้ จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าทำให้เธอต้องหลั่งน้ำตาอีก คีย์หันไปสบตากับอัครพลและนางนฤมล รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้อัครพลถึงกับผงถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "พูดจบหรือยังครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงพลังจนบรรยากาศรอบข้างเงียบงันลงทันที "แกหมายความว่ายังไงไอ้คีย์?" อัครพลกัดฟันกรอด รู้สึกเสียหน้าที่ถูกอีกฝ่ายมองด้วยสายตาไร้ค่า คีย์ไม่ได้ตอบคำถาม มือขวาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทเนื้อดีสั่งตัดพิเศษ ก่อนจะหยิบ "การ์ดสีดำขลิบทองคำแท้" ออกมา ใบหน้าของเขาราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ แต่วินาทีที่การ์ดใบนั้นปรากฏสู่สายตา พนักงานร้านค้าแบรนด์เนมชื่อดังที่ยืนอยู่แถวนั้นถึงกับอ้าปากค้าง นั่นคือ "The Obsidian Infinite Card" บัตรเครดิตระดับตำนานที่จำกัดสิทธิ์เฉพาะผู้ถือครองระบบเทพเจ้าและบุคคลระดับมหาเศรษฐีโลกที่มีทรัพย์สินเกินแสนล้านบาทขึ้นไปเท่านั้น! "แก... แกเอาบัตรปลอมๆ อะไรมาอวดอ้าง!" นางนฤมลร้องแหลมขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นความผิดปกติจากปฏิกิริยาของเหล่าผู้จัดการร้านค้าที่เริ่มโค้งคำนับให้คีย์ทีละคน คีย์ไม่สนใจเสียงเห่าหอนของหญิงสูงวัย เขาหันไปมองหน้าผู้จัดการห้างสรรพสินค้าที่วิ่งกระหืดกระหอบฝูงชนเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกทันทีที่ระบบแจ้งเตือนการปรากฏตัวของ V.I.P ระดับสูงสุดดังขึ้น "ท่านครับ! มีอะไรให้ทางเราบริการรับใช้เป็นพิเศษไหมครับ ท่านประธานคีย์!" ผู้จัดการห้างวัยกลางคนโค้งคำนับจนแทบจะแนบพื้น สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คนรอบข้างจนเกิดเสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้น อัครพลหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ "ประ... ประธานคีย์อะไรกัน! มันเป็นแค่เด็กติดเกมไส้แห้งไม่ใช่เหรอ!" คีย์ยิ้มมุมปาก ชูบัตรสีดำในมือขึ้นท่ามกลางแสงไฟที่สะท้อนประกายระยิบระยับ ก่อนจะหันไปทางถังขยะคริสตัลดีไซน์หรูหราที่ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว ปลายนิ้วเรียวสวยสะบัดเพียงเล็กน้อย... *แกร็ก!* ธนบัตรสีเทาดำมูลค่าสูงสุดในระบบ จำนวนหลายปึกที่ถูกเบิกถอนออกมาฉุกเฉินจากกระเป๋าเอกสารของบอดี้การ์ดด้านหลัง ถูกคีย์คว้าขึ้นมาพรมนับล้านบาท แล้วโปรยทิ้งลงไปในถังขยะต่อหน้าต่อตาอัครพลและนางนฤมลอย่างไร้ค่า ราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษทิชชูใช้แล้ว! "เงินล้านนึงที่พวกคุณคิดว่ามันคือน้ำพักน้ำแรงที่ฉันไม่มีปัญญาหา..." คีย์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ กวาดสายตามองหน้าอัครพลที่ตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด "สำหรับฉันแล้ว... มันเป็นแค่เศษเงินที่เอาไว้ทิ้งลงถังขยะเมื่อรู้สึกว่ามันรกหูรกตาเท่านั้นเองครับ" ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชั่ววินาทีนั้น เสียงลมหายใจของทุกคนราวกับหยุดชะงัก รินมองการกระทำของคนรักด้วยความทึ่งปนรอยยิ้มอ่อนโยน ขณะที่นางนฤมลทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความช็อกตาค้าง ทว่า ในจังหวะที่ความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าที่ไม่คาดคิด—เบอร์โทรศัพท์สายตรงจาก "ตระกูลหลิน" มหาอำนาจอันดับหนึ่งแห่งประเทศที่เขาเพิ่งกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดในเวลาเพียงสามวินาที! คีย์กดรับสายด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่สายตาคมกราบมองอัครพลที่กำลังสั่นเทา และเสียงปลายสายก็เอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคีย์เย็นเฉียบลงในพริบตา... "นายท่านคีย์ครับ... ตอนนี้สินทรัพย์ทั้งหมดของตระกูลอัครพลถูกอายัดตามคำสั่งซื้อกิจการเรียบร้อยแล้ว และ... มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งกำลังเดินทางไปหาคุณที่นั่น พร้อมกับความลับที่คุณตามหาเกี่ยวกับอดีตของคุณพ่อครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ