รินคือสมบัติชิ้นเดียวของฉัน

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับรอยเปื้อนคราบน้ำยาล้างจานบนหลังมือของหญิงสาว คือภาพที่คีย์ไม่มีวันลบเลือนไปจากความทรงจำตลอดชีวิตการเป็นเกมเมอร์ไส้แห้งของเขา ห้องเช่าขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าคับแคบ กลิ่นอับชื้นของฝ้าเพดานที่รั่วซึมยามหน้าฝน และเสียงบานหน้าต่างสังกะสีสั่นพับๆ ยามลมกระโชก—นั่นคืออาณาจักรที่รินใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเขามานานกว่าสามปีเต็ม ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยบ่นสักคำแม้ในวันที่กระเป๋าเงินของพวกเขามีเศษเหรียญไม่ถึงยี่สิบบาท ไม่เคยเอ่ยปากตัดพ้อแม้ในวันที่รองเท้าผ้าใบของเธอพื้นเปิดอ้าจนต้องใช้กาวตราช้างซ่อมแล้วซ่อมเล่า “คีย์... พักสายตาก่อนเถอะครับ หน้าตาคุณดูไม่จืดเลย” เสียงหวานทุ้มที่เจือความห่วงใยอย่างสุดซึ้งดังขึ้น พร้อมกับแก้วกาแฟอุ่นจัดที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงานเก่าๆ ที่ขาโต๊ะต้องใช้หนังสือพิมพ์หนาปึกหนุนไว้กันโยกเยก รินส่งยิ้มบางๆ ให้เขา รอยยิ้มที่แม้จะเหนื่อยล้าจากการทำงานพาร์ทไทม์ถึงสองกะติดต่อกัน แต่กลับสว่างไสวเสียยิ่งกว่าแสงไฟนีออนริบหรี่บนเพดานห้อง คีย์เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่ลอยเคคว้างอยู่กลางอากาศ—อินเทอร์เฟซของ "ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น" ระบบที่เปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเขาไปตลอดกาลเมื่อยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อน ตัวเลขยอดเงินในบัญชีธนาคารโลกความเป็นจริงและในเกมยังคงกระพริบเตือนด้วยจำนวนเลขศูนย์ที่ยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน *ยอดเงินคงเหลือ: 9,999,999,999,900 บาท* เงินมหาศาลที่สามารถซื้อตึกระฟ้าได้ทั้งหลังในใจกลางมหานคร สามารถเนรมิตชีวิตใหม่ที่หรูหราจนคนธรรมดาจินตนาการไม่ถึง ทว่าสิ่งแรกที่ก้องอยู่ในหัวใจของชายหนุ่มผู้ผ่านความยากลำบากมาด้วยกัน กลับไม่ใช่ความอยากรู้อยากเห็นหรือความทะเยอทะยานอย่างไร้ขอบเขต แต่มันคือแววตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความตรากตรำของหญิงสาวตรงหน้าต่างหาก “รินครับ...” คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักเอาไว้แน่น สัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเธอทำให้หัวใจของเขาเจ็บแปลบ “เหนื่อยมากไหมครับที่ต้องมาลำบากกับผมแบบนี้?” รินกะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ นางมักจะเป็นฝ่ายปลอบโยนเขาเสมอในยามที่คีย์พ่ายแพ้จากการแข่งขันเกมหรือถูกเอารัดเอาเปรียบจากนายจ้าง แต่วันนี้... แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่แววตาของเด็กหนุ่มผู้สิ้นหวังที่จมอยู่กับความฝันลมๆ แล้งๆ อีกต่อไปแล้ว ทว่ามันคือประกายแสงที่ลุ่มลึก มั่นคง และเปี่ยมด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้นางรู้สึกใจสั่นอย่างประหลาด “พูดอะไรแบบนั้นล่ะครับคีย์...” รินฝืนยิ้มพลਾਂส่ายหน้าช้าๆ “เราสัญญาว่าจะสู้ไปด้วยกันไม่ใช่เหรอคะ? ต่อให้ต้องกินข้าวบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปติดต่อกันเป็นอาทิตย์ รินก็ไม่เคยเสียใจเลยสักครั้งที่เลือกอยู่ คำพูดที่แสนซื่อสัตย์และภักดีนั้น ยิ่งกรีดลึกลงไปในความรู้สึกผิดและความรักที่คีย์มีต่อเธอเป็นร้อยเท่า ในขณะที่อดีตแฟนสาวของเขาอย่าง "พิมพ์ชนก" วิ่งตามเสียงเงินตราและเปลือกนอกจอมปลอมของอัครพล ลูกชายนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้เย่อหยิ่ง ทอดทิ้งเขาไปอย่างไร้เยื่อใยในวันที่เขาตกอับถึงขีดสุด... รินกลับเลือกที่จะกุมมือเขาแน่นในยามที่มืดมนที่สุดของชีวิต โลกใบนี้อาจจะโหดร้ายและเต็มไปด้วยคนหน้าเงิน แต่สำหรับคีย์แล้ว ผู้หญิงคนนี้คือ "ข้อยกเว้น" เพียงหนึ่งเดียว “พอแล้วครับ... ความลำบากทั้งหมด มันจบลงแค่ตรงนี้พอดี” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็นและทรงพลัง นิ้วเรียวยาวกดแตะลงไปที่อากาศเบาๆ เรียกหน้าจอเมนูหลักของระบบขึ้นมา **[ติ๊ง! ตรวจพบความประสงค์ของผู้ใช้: ต้องการยกระดับคุณภาพชีวิตของบุคคลสำคัญอันดับหนึ่ง (ริน)]** **[ระบบกำลังประมวลผล... ยืนยันเป้าหมาย: ซื้ออสังหาริมทรัพย์ระดับซูเปอร์ลักชัวรี]** “คีย์คะ? คุณกำลังทำอะไรน่ะ?” รินเอ่ยถามด้วยความงุนงง เมื่อจู่ๆ อากาศเบื้องหน้าของพวกเขาก็เกิดระลอกคลื่นแสงสีทองสว่างวาบจนห้องเช่าแคบๆ สว่างไสวราวกับกลางวัน “เตรียมตัวย้ายบ้านครับริน” คีย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคงราวกับประกาศิต “เก็บของสำคัญพอนะครับ เสื้อผ้าเก่าๆ หรือข้าวของที่ชำรุดพวกนี้... เราไม่จำเป็นต้องพกมันไปให้รกมืออีกต่อไปแล้ว” “ย้ายบ้าน? แต่... ค่าเช่าห้องเรายังค้างอยู่สองเดือนนะคีย์ อีกอย่าง เงินเก็บเรา...” รินหน้าถอดสีด้วยความตกใจ นางรู้ดีว่าสถานะทางการเงินของพวกเขาในตอนนี้ย่ำแย่แค่ไหน การพูดเรื่องย้ายบ้านในตอนนี้มันดูเป็นเรื่องเพ้อฝันเกินไป แต่ทว่า ก่อนที่รินจะได้เอ่ยทัดทานอะไรเพิ่มเติม เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาถูกในมือของเธอก็แผדเสียงดังลั่นสนั่นห้อง *ติ๊ง!* รินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทา หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคาร... ไม่ใช่ยอดเงินหลักร้อยที่นางคุ้นตา แต่เป็นตัวเลขยอดเงินฝากเข้าใหม่ที่ทำให้ลมหายใจของนางสะดุดกึกลงไปทันที *ยอดเงินเข้า: 50,000,000 บาท* *ข้อความจากผู้โอน: ค่าใช้จ่ายส่วนตัวและค่าใช้จ่ายในการเดินทางของภรรยา* “คะ... คีย์! นี่มันอะไรกันคะ? เงินบ้าอะไรตั้งห้าสิบล้าน!” รินเบิกตากว้างจนแทบถลน ใบหน้าหวานซีดเผือดด้วยความตกใจสุดขีด นางเงยหน้ามองชายหนุ่มราวกับเห็นผีสาง “คุณไปเอาเงินมาจากไหน? คุณไม่ได้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายมาใช่ไหมคีย์? บอกรินมานะ!” ความกังวลและความตื่นตระหนกฉายชัดอยู่บนดวงตาคู่สวย รินกลัวเหลือเกินว่าชายหนุ่มที่นางรักจะเอาอนาคตหรือชีวิตไปแลกกับสิ่งผิดกฎหมายเพื่อให้ได้เงินจำนวนนี้มา คีย์ระบายยิ้มอ่อนโยน เขาก้าวเข้าไปใกล้ รวบตัวหญิงสาวเข้ามากอดไว้แนบอก ไออุ่นจากร่างกายของเขาช่วยบรรเทาอาการตัวสั่นของนางได้อย่างชะงัก “เชื่อใจผมสิครับริน...” คีย์กระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ “เงินพวกนี้สะอาดบริสุทธิ์ยิ่งกว่าหยาดน้ำค้างเสียอีก มันคือรางวัลจากความพยายาม... และมันคือจุดเริ่มต้นที่โลกใบนี้จะต้องก้มหัวให้เรา” ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์คำรามทุ้มต่ำและทรงพลังระดับซูเปอร์คาร์ก็ดังกระหึ่มก้องกังวานขึ้นจากเบื้องล่างถนน แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ทำให้กระจกหน้าต่างห้องเช่าสั่นไหว ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของชายในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบหลายนายที่กำลังก้าวขึ้นบันไดไม้อันเก่าแก่มาหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องพักของพวกเขา *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ และก่อนที่คีย์จะเออนุญาตให้ใครเข้ามา ประตูห้องเช่าที่แทบจะพังมิพังแหล่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างนอบน้อม ชายชราในชุดสูทผูกไทสีเข้ม ท่าทางน่าเกรงขرامราวกับผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มบริษัทข้ามชาติ โค้งคำนับให้คีย์ในระยะประชิดด้วยความเคารพสูงสุดจนเกือบขนานกับพื้นห้องแคบๆ “เรียนท่านคีย์ผู้ถือครองบัตรอภิสิทธิ์สูงสุด... รถนต์โรลส์-รอยซ์ แฟנטอม และเอกสารสิทธิ์กรรมสิทธิ์ครอบครอง ‘คฤหาสน์นทีธารา’ มูลค่าแปดร้อยล้านบาท ณ เขตคฤหาสน์หรูริมทะเลสาบส่วนตัว เตรียมพร้อมต้อนรับท่านและคุณนายเรียบร้อยแล้วครับ” รินยืนอึ้งค้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อมองสลับระหว่างชายชราผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังโค้งคำนับ กับใบหน้าเรียบเฉยแต่แววตาเต็มไปด้วยความรักของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า นี่ไม่ใช่ความฝัน... แต่มันคือเรื่องจริงที่กำลังพลิกชีวิตของพวกเขาราวพลิกฝ่ามือ! คีย์เหลือบมองใบหน้าตื่นตะลึงของคนรัก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กเพียงใบเดียวของนางขึ้นมาสะพายไว้ที่บ่าข้างหนึ่ง มืออีกข้างกุมมือเรียวบางที่ยังคงสั่นระริกไว้แน่น แล้วก้าวเดินนำหน้าออกจากห้องเช่าอันแสนอับ3ทึบนั้นออกไปสู่แสงสว่างเจิดจ้าเบื้องล่างอย่างสง่างาม ณ เบื้องล่าง ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าเพื่อนบ้านและคนดูแลตึกที่ต่างพากันชะโงกหน้าออกมามอง รถยนต์หรูหราอลังการและฝูงบอดี้การ์ดโค้งคำนับรอรับอยู่เต็มท้องถนน ทว่า... ในวินาทีที่คีย์กำลังจะก้าวเท้าขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังแท้ราคาแพงในรถหรู โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็สั่นเตือนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลก... แต่เป็นเบอร์ที่เขาจดจำน้ำเสียงและชื่อของมันได้แม่นยำยิ่งกว่าสิ่งใด *[สายเรียกเข้า: อัครพล]* มุมปากของคีย์กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกและน่าสะพรึงกลัวเสียยิ่งกว่าปีศาจจากขุมนรก... นายท่านผู้ถือครองระบบจ่ายไม่อั้นกดรับสายทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย —โปรดติดตามตอนต่อไป— (ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กิลด์มาสเตอร์เอส" มา ณ ที่นี้ด้วยนะครับ!)