สงครามตัดสินชะตาชีวิต

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของอัครพลดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงมิติสีนิล กลิ่นอายความอัปยศอดสูจากอดีตยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ภาพของวันที่ผมเคยคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเงินเพื่อมารักษาแม่ในโรงพยาบาลรัฐ ถูกฉายซ้ำลงบนจอภาพเวทมนตร์เบื้องหน้าราวกับภาพยนตร์ราคาถูก รอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าของชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นลูกคุณหนูตระกูลดังบิดเบี้ยวด้วยความสะใจ "แกมันก็แค่ไอ้ขยะไร้ค่าตัวหนึ่ง คีย์! ต่อให้แกจะมีระบบบ้าบออะไรนั่น หรือต่อให้แกจะกวาดซื้อไอเท็มระดับตำนานมาครอบครองได้ทั้งหมด แต่มิติแห่งการทดสอบนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยอำนาจเงินจริงและอิทธิพลในโลกจริงที่แกไม่มีวันเอื้อมถึง!" อัครพลแผדเสียงคำรามลั่น มือข้างหนึ่งบีบเข้าที่คอเสื้อของริน หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของผม ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าจากการถูกกักขังและทรมานด้วยแรงกดดันมิติ แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยวและห่วงใยผมไม่เสื่อมคลาย รินส่ายหัวช้าๆ ริมฝีปากซีดเซียวขยับเปล่งเสียงแผ่วเบาที่บาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของผม... "คีย์... หนีไป... อย่าสนใจฉัน..." คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ผมถอยหลัง กลับกัน มันคือการจุดชนวนระเบิดปรมาณูในจิตวิญญาณของอดีตเกมเมอร์ไส้แห้งผู้เคยสูญเสียทุกอย่างมาแล้วครั้งหนึ่ง ความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเยือกเย็นระเบิดออกเป็นประกายออร่าสีดำทมิฬ พลังงานมหาศาลจากระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้นไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดทุกตารางนิ้วจนผิวหนังร้อนผ่าว ผมก้าวเท้าไปข้างหน้า เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับเสียงกลองแห่งความตาย ดวงตาของผมจ้องมองอัครพลด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่กำลังจะถูกเหยียบให้จมดิน "อัครพล... นายคิดจริงๆ หรือว่าเงินในโลกจริงของนายมันยิ่งใหญ่ค้ำฟ้า?" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง อัครพลชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็ยังฝืนหัวเราะกลบเกลื่อนความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาในดวงตา "ปากดีนักนะไอ้สวะ! แกจะเอาอะไรมาสู้ฉัน บริษัทของพ่อฉันกว้านซื้อหุ้นเกมนี้ไว้ครึ่งหนึ่ง เงินสดในบัญชีของฉันมีมากกว่าที่แกหาได้ทั้งชีวิต—" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นขัดจังหวะ แสงสีทองสว่างวาบพุ่งทะยานขึ้นจากฝ่ามือของผม หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งใสขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางอากาศ เผยให้เห็นตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่กำลังกระโดดขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด ตัวเลขศูนย์นับไม่ถ้วนต่อท้ายเครื่องหมายสกุลเงินระดับจักรวาล [แจ้งเตือนจากระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น: ตรวจพบความพยายามใช้เงินตราครอบงำผู้เล่นและบิดเบือนกฎมิติ] [ระบบทำการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของบริษัท "Akkra Holding" และเครือข่ายธุรกิจในโลกจริงเป็นที่เรียบร้อย] [สถานะทางการเงินของเป้าหมาย: ล้มละลายโดยสมบูรณ์ภายใน 3... 2... 1...] "อ... อะไรกันวะ?!" อัครพลเบิกตากว้าง โทรศัพท์มือถือหรูในกระเป๋าเสื้อของเขาแผดเสียงเตือนรัวเรฟ้องความผิดพลาดทางการเงิน หน้าจอแสดงผลข้อความจากธนาคารและตลาดหลักทรัพย์ที่ร่วงดิ่งลงสู่เหวลึกในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวซีดเผือดไร้สีเลือด เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกระแทกพื้นหินอย่างหมดสภาพ ผมไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างเชื่องช้า เงาของผมทาบทับร่างที่กำลังสั่นเทาของอีกฝ่ายจนมิด "นายเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน... เคยหัวเราะเยาะในวันที่ฉันไม่มีแม้แต่ค่าข้าวให้คนที่ฉันรักกิน..." ผมย่อตัวลงกระซิบข้างหูของมันด้วยน้ำเสียงกระซ่าби เยือกเย็นและบาดลึก "แต่วันนี้... ฉันจะซื้อทุกวินาทีที่เหลืออยู่ในชีวิตของนาย... เพื่อให้นายได้ลิ้มรสความสิ้นหวังที่แท้จริง" ปลายนิ้วของผมแตะลงบนอากาศเบาๆ เรียกใช้คำสั่งสูงสุดของระบบ [หักเงินสด 1,000,000,000,000 เครดิต: ซื้อขาด 'เสรีภาพ' และ 'ลมหายใจ' ของเป้าหมายในเขตพื้นที่มิตินี้ทั้งหมด!] แสงสีทองสว่างจ้าแผ่ขยายออกไปครอบร่างของอัครพล ร่างของเขาเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองความมืด เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังโหยหวนก่อนจะเงียบหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ความขัดแย้งที่ยืดเยื้อมานานนับปีถูกปิดฉากลงด้วยอำนาจเงินตราที่ไร้ผู้ต้านทานภายในเวลาไม่ถึงนาที เมื่อความมืดมิดสลายไป ผมรีบพุ่งเข้าไปประคองร่างของรินที่กำลังจะล้มลงสู่อ้อมแขน แขนทั้งสองข้างโอบกอดเธอไว้แนบอก สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังคงอยู่ ใบเลอะฝุ่นควันและคราบน้ำตาซบลงบนไหล่ของผม "ริน... ปลอดภัยแล้วนะ ไม่มีใครทำอะไรเธอได้อีกแล้ว" ผมกระซิบเสียงสั่นเครือ ความเย็นชาทั้งหมดเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นและคลั่งรักที่พร้อมจะมอบโลกทั้งใบให้ผู้หญิงคนนี้ รินเงยหน้าขึ้นมองผม รอยยิ้มอ่อนโยนที่ผมโหยหามาตลอดปรากฏขึ้นบนเรียวปากของเธอ มือเรียวเล็กยกขึ้นแตะแก้มของผมเบาๆ "ฉันเชื่อมาตลอด... ว่านายต้องทำได้... คีย์ของฉัน" บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเงียบสงบหลังพายุร้ายผ่านพ้น ทว่าในขณะที่เรากำลังจะก้าวเดินออกจากมิตินั้น รอยแยกสีแดงฉานก็ฉีกกระชากอากาศเบื้องหน้าออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่ดังลอดออกมาจากรอยแยกแห่งความมวลสารที่ลึกล้ำยิ่งกว่า "นึกว่าเกมจะจบลงแค่นี้จริงๆ งั้นหรือ... ผู้เล่นหมายเลขหนึ่ง?" ร่างเงาลึกลับในชุดสูทสีดำสนิทก้าวออกมาจากรอยแยก พร้อมกับหน้าจอระบบสีเลือดที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าผมทันที— [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบ "ผู้ถือครองระบบเงา" ตัวจริงปรากฏกาย การชำระเงินครั้งสุดท้ายเริ่มต้นขึ้นแล้ว!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กิลด์มาสเตอร์เอส" มาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ