การป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดคือเงิน

เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอโฮโลแกรมลอยเด่นขึ้นกลางห้องนั่งเล่น ด้วยแสงสีแดงฉานที่สะท้อนลงบนใบหน้าคมคายของคีย์ ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก ขณะที่นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เบาๆ เป็นจังหวะ "ยืนยันคำสั่งซื้อ... ระบบป้องกันภัยเขตหวงห้ามระดับทหาร Aegis-V โอนสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดสู่ไอดีหลักของท่าน" เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นเรียบๆ แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนมหาศาลไปทั่วทั้งโครงสร้างบ้านพักหลังเก่า รินที่กำลังงงงวยกับการจัดเตรียมมื้อค่ำในครัวถึงกับวางจานในมือลงด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ผนังปูนด้านนอกก็เริ่มแปรสภาพ ตัวอาคารที่เคยดูทรุดโทรมตามกาลเวลากลับถูกแทนที่ด้วยแผ่นโลหะผสมไทเทเนียมคาร์ไบด์หนาแน่นพิเศษ ชั้นกระจกธรรมดากลายเป็นกระจกกันกระสุนเกรดกองทัพที่ทนทานแม้กระทั่งแรงระเบิดจากกระสุนปืนใหญ่ "คีย์คะ... นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เสียงเมื่อครู่... หรือว่าพวกของอัครพลมันส่งคนมาอีกแล้ว?" รินรีบวิ่งออกมาด้วยความกระวนกระวาย ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น มือเรียวบางเอื้อมมาจับแขนเสื้อของชายหนุ่มแน่น ความทรงจำอันเลวร้ายในวันที่ถูกคนของอัครพลตามมารังควานยังคงฝังใจเธอไม่ลืม แม้ว่าช่วงนี้คีย์จะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนและมีเงินทองมากมาย แต่ความปลอดภัยในชีวิตจริงก็ยังเป็นสิ่งที่เธอหวาดกลัวอยู่ดี คีย์หันกลับมา สัมผัสไออุ่นจากฝ่ามือของหญิงสาวที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นชาในแววตาเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอ่อนโยนและประกายตาที่เปี่ยมล้นด้วยความคลั่งรัก เขาใช้มืออีกข้างกุมมือของเธอไว้แน่น บีบเบาๆ เพื่อส่งผ่านความมั่น "ไม่ต้องกลัวครับริน... ไม่มีใครทำอะไรพวกเราได้อีกแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่น "บ้านหลังนี้ ต่อให้กองทัพทั้งกองมายืนระดมยิงหน้าประตู ก็ไม่มีทางแม้แต่จะทำให้รอยขีดข่วนเกิดขึ้นบนตัวเธอได้" สิ้นคำพูดของคีย์ โดรนลาดตระเวนติดอาวุธความร้อนสูงกว่าสิบลำก็พุ่งตัวออกจากช่องลับใต้หลังคาอย่างไร้เสียง พวกมันบินกระจายตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า สร้างเป็นตาข่ายพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าครอบคลุมรัศมีหนึ่งกิโลเมตรโดยรอบ ทุกความเคลื่อนไหวในระยะสายตาถูกประมวลผลและแสดงผลบนจอภาพสามมิติภายในบ้านอย่างแม่นยำ นี่ไม่ใช่แค่ระบบกันขโมยธรรมดา แต่มันคือระบบป้องกันภัยทางทหารที่ใช้ในฐานทัพลับระดับชาติ ซึ่งปกติแล้วมีเพียงมหาเศรษฐีระดับโลกหรือประธานาธิบดีเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง แต่ด้วยพลังของ "ระบบเทพเจ้าจ่ายไม่อั้น" คีย์สามารถกว้านซื้อสิทธิ์การติดตั้งทั้งหมดนี้ได้ด้วยการปลายนิ้วสัมผัส และใช้เวลาเพียงแค่สามนาทีในการเนรมิตป้อมปราการเหล็กกล้าขึ้นมากลางชุมชนแออัด ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาท ตามด้วยเสียงโวยวายที่คุ้นเคยดังทะลุเข้ามา "ไอ้คีย์! แกหลบหัวอยู่ที่ไหนวะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกคิดว่ามีเงินหน่อยแล้วจะทำเป็นปีกกล้าขาแข็งไม่ยอมมาคุกเข่ากราบตีนคุณอัครพลได้งั้นเหรอวะ!" เสียงนั้นคือลูกน้องคนสนิทของอัครพล ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ที่เคยมาข่มขู่รีดไถ่พวกเขาบ่อยครั้งในอดีต วันนี้มันพรรคพวกอีกเกือบสิบคนพกพาทั้งท่อเหล็กและไม้หน้าสามมาด้วย หวังจะสั่งสอนไอ้เด็กจนตรอกที่บังAาญอาจหาญขัดคำสั่งเจ้านายของพวกมัน รินสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงนั้น ใบหน้าซีดเผือดลงทันที "พวกมัน... พวกมันมาอีกแล้ว คีย์ เราแจ้งตำรวจดีไหมคะ?" คีย์สบตาเธอนิ่ง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างน่ากลัว "ตำรวจเหรอครับริน? สำหรับสุนัขที่หลุดมาจากปลอกคอของอัครพล การแจ้งตำรวจดูจะเป็นการเสียเวลาเกินไปหน่อย... รินนั่งดูอยู่เฉยๆ ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะแสดงให้ดูว่า 'การป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุด' มันหน้าตาเป็นอย่างไร" ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินไปที่แผงควบคุมระบบอัจฉริยะที่เพิ่งติดตั้งเสร็จ นิ้วเรียวกดเลือกโหมด 'ตอบโต้อัตโนมัติ' บนหน้าจอโฮโลแกรม พร้อมกับกรอกจำนวนเงินเดิมพันขั้นต่ำลงไปเบาๆ "ระบบ... อนุมัติการใช้กระสุนยางแรงดันสูงเพื่อสั่งสอนสุนัขรับจ้าง วงเงินไม่อั้น หักผ่านบัญชีดำ" *ติ๊ง!* เสียงยืนยันการหักเงินสิบล้านบาทดังขึ้นในอากาศอย่างแผ่วเบา แต่ทว่า... นอกประตูบ้าน ป้อมปืนกลอัตโนมัติที่ซ่อนตัวอยู่ใต้หลังคาและซอกผนังกลับส่งเสียงคำรามต่ำๆ ออกมา โดรนลาดตระเวนสามลำพุ่งดิ่งลงมาล็อกเป้าหมายที่หน้าประตูบ้านทันทีโดยไม่ต้องรอให้พวกมันทันได้เคาะครั้งที่สอง ปั้ม! ปั้ม! ปั้ม! เสียงกระสุนยางความเร็วสูงพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วกว่าเสียง ซัดเข้าใส่กลุ่มชายฉกรรจ์หน้าบ้านจนร่างกระเด็นลอยละลิ่วไปคนละทิศคนละทาง แรงกระแทกมหาศาลทำให้กระดูกซี่โครงหักร้าวในพริบตา เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วซอยแคบๆ พวกมันไม่มีโอกาสแม้แต่จะตั้งตัวหรือรู้ด้วยซ้ำว่าถูกโจมตีมาจากทิศทางไหน คีย์ยืนมองภาพผ่านจอมอนิเตอร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่การปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าเท่านั้น เขาหันกลับมามองรินที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับอภินิหารที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า "เห็นไหมครับ... ปลอดภัยแล้ว" คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม เดินเข้าไปโอบไหล่บางของหญิงสาวเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม "ไม่มีใครหน้าไหนทำอันตรายพวกเราได้อีกต่อไปแล้วจริงๆ" รินซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างล้นพ้น อ้อมแขนของคีย์ในตอนนี้เปรียบเสมือนกำแพงหินผาที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกสำหรับเธอ ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาสงบสุข เสียงเตือนภัยสีเหลืองส้มบนหน้าจอหลักก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินที่เด้งขึ้นมาบังหน้าจอทั้งหมด [แจ้งเตือนระดับสูง! พบการเคลื่อนไหวของเป้าหมายระดับวีไอพี: "อัครพล" กำลังเดินทางมายังพิกัดนี้ด้วยรถยนต์หุ้มเกราะส่วนตัว พร้อมด้วยกำลังพลติดอาวุธหนักร้อยนาย และ... "คำสั่งพิเศษ" จากตระกูลใหญ่เพื่อกวาดล้างพื้นที่นี้ให้ราบคาบ] คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเย้ยหยัน เขายกสมาร์ตโฟนขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่ยี่หระ ขณะที่เสียงเฮลิคอปเตอร์ทหารลำเบ้อเริ่มเริ่มบินวนอยู่เหนือหลังคาบ้าน พร้อมกับแสงไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมาทะลุกระจกหน้าต่าง รินเงยหน้าขึ้นจากอกของเขาด้วยความตกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงใบพัดที่ดังสนั่นหวั่นไหว คีย์ก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องสั่นสะท้าน "ดูเหมือนว่า... เจ้าของคณะละครสัตว์ตัวจริงจะทนรอไม่ไหวและมาเคาะประตูบ้านเราด้วยตัวเองแล้วล่ะครับริน... เตรียมตัวดูการแสดงมหาสนุกได้เลย" นิ้วเรียวของคีย์กดปุ่มสีดำสนิทบนหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อเปิดระบบป้องกันสูงสุดขั้นสุดท้าย พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ดีเซลทรงพลังของรถถังบังคับระยะไกลรุ่นใหม่ล่าสุดที่เคลื่อนตัวออกจากใต้พื้นบ้านพุ่งทะยานออกไปเผชิญหน้ากับกองกำลังนับร้อยของอัครพลที่กำลังบุกเข้ามาล้อมบ้านไว้ทุกด้าน! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ