คำสารภาพที่สายเกินไป

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับดังสนั่น สะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า รินรดายืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นกันแดดแบรนด์ดังถูกถอดออกวางไว้ เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่สวยที่ฉายแววเยືือกเย็นและเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ที่ติ เธอมองหน้าอดีสามีที่ตอนนี้ลมหายใจเริ่มติดขัดและหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวระคนตื่นตระหนก "คุณกล้าดียังไงถึงเซ็นสัญญากับคริษฐ์ลับหลังผม รินรดา!" ธามคำรามลอดไรฟัน ดวงตาคมกล้าคู่นั้นแดงก่ำด้วยพิษร้ายแห่งอีโก้ที่ถูกเหยียบย่ำจนแหลละเอียด เขาพยายามก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายที่คุ้นเคยกับการควบคุมทุกสิ่ง แต่รินรดากลับก้าวถอยหลังเพียงหนึ่งก้าวด้วยท่าทีสง่างาม รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเธอบาดลึกหัวใจเขาเสียยิ่งกว่าคมมีด "จำไม่ได้เหรอคะคุณธาม ว่าเราหย่าขาดจากกันทางกฎหมายมานานพอที่จะต่างคนต่างเดินแล้ว... หรือว่าสมองอันปราดเปรื่องของซีอีโอหมื่นล้านอย่างคุณ เริ่มเสื่อมถอยลงไปตามกาลเวลาเสียแล้ว" น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทิ่มแทงลงกลางใจเขาอย่างแม่นยำ ธามหายใจหอบกระชั้น หน้าอกแกร่งกระกระสนขึ้นลงตามแรงอารมณ์ เขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ความทรงจำในวันที่เขาเคยผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย วันที่เธอยืนร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจในฐานะภรรยา แต่วันนี้... ผู้หญิงตรงหน้ากลับกลายเป็นนางพญาผู้ถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ทาง เธอพร้อมที่จะบดขยี้อาณาจักรที่เขารักให้พินาศคามือโดยไม่กะพริบตา "คุณเกลียดผมมากขนาดนั้นเลยริน..." เสียงของเขาอ่อนลงอย่างกะทันหัน ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความร้าวราญที่ลึกซึ้งจนน่าตกใจ ธามก้าวเข้าไปอีกก้าวโดยไม่สนใจระยะห่างที่เธอสร้างขึ้น "เกลียดจนต้องทำลายทุกอย่างที่ผมสร้างมาเพื่อแก้แค้นเลยงั้นเหรอ" รินรดาสบตากับเขา นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความรักเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความว่างเปล่าที่เย็นยะเยือก "การแก้แค้นเหรอคะ? คุณคิดเข้าข้างตัวเองเกินไปหรือเปล่า คุณธาม... สำหรับฉัน คุณเป็นแค่ 'อดีต' ที่ราคาถูกเกินกว่าจะเปลืองแรงเกลียดด้วยซ้ำ ที่ฉันทำอยู่ตอนนี้ มันคือการทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันต่างหาก" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนหมัดฮุกน็อกเขาจนเซถอยหลัง ธามรู้สึกเหมือนถูกกรีดด้วยมีดสนิมเขรื่อง หัวใจที่เคยด้านชาและมั่นใจในตัวเองมาตลอดกลับบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บปวดแปลบ รสชาติฝาดเฝื่อนแล่นพล่านในลำคอ เมื่อภาพวันเก่าๆ ย้อนกลับมาทำร้ายเขา—ภาพที่เธอเคยนั่งรอคอยเขาอย่างอดทนบนโต๊ะอาหารที่เย็นชืด ภาพที่เธอกลืนกินน้ำตาตัวเองทุกครั้งที่เขาพูดจาทำร้ายจิตใจอย่างไร้ความปรานี "ผมรู้ว่าผมมันเลว..." ธามพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ไร้ซึ่งมาดนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะสูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งลมหายใจ "วันที่ผมไม่มีใคร... วันที่ผมกลับมาบ้านแล้วพบแต่ความว่างเปล่า... รินรดา... ผมถึงได้รู้ว่าชีวิตที่ไม่มีคุณมันนรกทั้งเป็น" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มนั้นช่างงดงามแต่ไร้หัวใจสิ้นเชิง "คำสารภาพรักจากคุณในวันนี้ มันช่างไร้ค่าและน่าสมเพชเสียจริงค่ะคุณธาม เก็บคำพูดพวกนี้ไว้บอกตัวเองในวันที่คุณต้องสูญเสียทุกอย่างไปจริงๆ ดีกว่านะคะ" เธอยกข้อมือดูนาฬิกาเพชรราคาแพง "หมดเวลาสำหรับความเวทนาแล้วค่ะ ฉันยังมีนัดทานมื้อค่ำกับคุณคริษฐ์ต่อ หวังว่าเอกสารบนโต๊ะคงจะทำให้คุณตาสว่างขึ้นบ้างนะคะ... อดีสามี" รินรดาสะบัดหน้าเดินเลี่ยงออกไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ธามยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องทำงานที่กว้างใหญ่ ความเงียบงันกัดกินหัวใจที่แตกสลายของเขา น้ำลูกผู้ชายไหลรินอาบแก้มอย่างไร้การควบคุม ในวินาทีนั้น เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า... ความเย่อหยิ่งและอีโก้โง่เง่าของตัวเอง ได้ทำลายสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล และไม่มีวันที่จะย้อนเวลากลับมาแก้ไขได้อีกแล้ว เสียงประตูปิดลงพร้อมกับหัวใจของธามที่แตกเป็นเสี่ยงๆ แต่ทว่า... ก่อนที่เขาจะได้จมดิ่งไปกับความสิ้นหวัง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างของเลขาคนสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือซองเอกสารสีน้ำตาลยื่นให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา "คุณธามคะ... มีพัสดุด่วนส่งตรงถึงคุณจากต่างประเทศค่ะ... และ... และนี่คือเอกสารลับที่คนของเราเพิ่งไปคุ้ยเจอจากประวัติการรักษาที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งเมื่อห้าปีก่อนค่ะ" ธามรับซองเอกสารนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาคมกวาดมองข้อความบนกระดาษแผ่นแรกที่หลุดร่วงออกมา... และวินาทีนั้น ลมหายใจของเขาก็แทบหยุดสะ kh ฉับพลัน ร่างกายชาวาบไปทั้งร่างเมื่อเห็นชื่อเด็กชายตัวน้อยในใบรับรองแพทย์ ที่มีนามสกุลเดียวกับเขา... และหน้าตาที่ถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมอินและสะใจไปกับเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ