สัมผัสที่คุ้นเคย

“อย่าเข้ามาใกล้ฉัน... ธาม” น้ำเสียงของรินรดาแหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยอำนาจที่สั่นคลอนหัวใจคนฟัง เสียงฟ้าร้องครืนครางดังสนั่นอยู่เบื้องนอกผนังกระจกของห้องรับรองโรงแรมหรูที่ถูกจองไว้เพื่อเจรจาธุรกิจ ทว่าในวินาทีนี้ ทุกอย่างกลับดูไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยร่องรอยของความโหยหาและอีโก้ที่กำลังแตกสลาย ธามไม่ตอบ เขาเพียงแต่ก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ หยดน้ำจากเสื้อสูทราคาแพงที่เปียกปอนจากการฝ่าพายุเข้ามาในอาคารหยดลงบนพื้นพรม กลิ่นอายของน้ำฝนผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมที่รินรดาจำได้ขึ้นใจ—กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ทว่าตอนนี้มันกลับเป็นกลิ่นที่เตือนให้รู้ถึงความเจ็บปวดในอดีตที่เขาเคยฝังรากลึกไว้ในใจเธอ “เธอกลัวฉันเหรอ รินรดา” ธามเอ่ยเบาๆ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ระยะห่างที่น้อยจนรินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา “หรือจริงๆ แล้วสิ่งที่เธอหวาดกลัว... คือความรู้สึกที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้กันแน่” “คุณสำคัญตัวผิดไปแล้ว” เธอแค่นยิ้ม มุมปากเหยียดขึ้นด้วยความดูแคลน พยายามเบี่ยงตัวหลบ แต่ฝ่ามือแกร่งของธามกลับคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนน่าเกลียด ทว่ามันคือการพันธนาการที่ไม่ยอมให้เธอหนีไปไหน พายุข้างนอกโหมกระหน่ำหนักขึ้น ไฟในห้องกะพริบถี่ก่อนจะดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดที่ถูกฉาบด้วยแสงวาบจากสายฟ้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่เป็นระยะ ในความมืด รินรดารู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดอยู่บนลาดไหล่ เธอพยายามขยับหนี แต่ธามกลับกดร่างของเธอเข้าหาผนังห้องอย่างใจเย็น กลิ่นกายสาวหอมละมุนดุจดอกกุหลาบในเงามืดกระตุ้นสัญชาตญาณดิบที่เขาพยายามกดทับมานานนับปี “ริน...” เสียงของเขาพร่าลงข้างใบหู มือหนาลูบไล้ผ่านลำคอระหงก่อนจะหยอกล้อกับติ่งหูเธออย่างหยั่งเชิง “เราไม่ได้ใกล้ชิดกันแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ... นานจนฉันเกือบลืมไปแล้วว่ารอยจูบของเธอมันมีรสชาติที่ทำให้นักธุรกิจผู้เย็นชาอย่างฉันแทบคลั่งตายได้ยังไง” “ปล่อย! คุณมีสิทธิ์อะไร!” เธอตวาด แต่เสียงนั้นกลับแผ่วเบาลงเมื่อมือของเขาเลื่อนลงมาโอบรัดเอวคอดกิ่ว กดร่างของเธอให้แนบชิดจนไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ธามไม่ได้คำตอบด้วยคำพูด เขาตัดสินใจใช้บทลงโทษที่นุ่มนวลทว่าเร่าร้อนแทน ริมฝีปากหนาครอบครองกลีบปากนุ่มของเธออย่างจาบจ้วง รินรดาพยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่เขากลับรั้งท้ายทอยเธอไว้แน่น บดคลึงรสจูบที่เปลี่ยนจากการบังคับไปสู่การโหยหาอย่างบ้าคลั่ง ลิ้นร้อนตวัดรัดพันเกี่ยว ดึงเอาความสับสนและความแค้นที่อัดอั้นออกมาพร้อมกับเสียงครางแผ่วในลำคอ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นถาโถมเข้ามาดุจคลื่นพายุ รินรดารู้สึกเหมือนกำแพงที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองกำลังพังทลาย มือของเธอที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นขึ้น ความร้อนแรงของร่างชายชาตรีที่บดเบียดทำเอาสติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง ร่างกายของเธอจดจำเขาได้... จดจำทุกสัมผัส ทุกจังหวะลมหายใจที่เคยเป็นของเธอเพียงคนเดียว “บอกฉันสิ... ว่าเธอยังรู้สึกเหมือนที่ฉันรู้สึก” ธามพึมพำชิดริมฝีปากเธอขณะที่มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างชำนาญ แสงฟ้าแลบเผยให้เห็นสายตาที่เว้าวอนซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดัน “บอกมาว่าที่ผ่านมา... เธอไม่เคยลืมฉัน” รินรดาหอบหายใจรัว ความอดทนที่เธอเพียรสร้างมาพังทลายลงในค่ำคืนนี้ ทว่าลึกๆ ในใจ เธอกลับถามตัวเองด้วยความขมขื่น ว่านี่คือการชำระแค้น หรือเป็นเพียงการตอกย้ำว่าเธอยังคงพ่ายแพ้ให้กับชายคนนี้เสมอมา จังหวะที่กระดุมเม็ดสุดท้ายหลุดออก และฝ่ามืออุ่นจัดของเขาสัมผัสกับผิวเนื้อเนียนละเอียดในความมืด ประตูห้องรับรองก็ถูกผลักออกอย่างแรงพร้อมกับแสงไฟฉายจากพนักงานโรงแรมที่เข้ามาตรวจสอบระบบไฟฟ้า แต่สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทั้งคู่นั้นไม่ใช่เพียงพนักงาน... ด้านหลังพนักงานคนนั้น คือคริษฐ์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับซองเอกสารในมือ และข้างกายเขาคือเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบที่มีดวงตาคมกริบและโครงหน้าถอดแบบมาจากธามราวกับพิมพ์เดียวกัน เด็กน้อยจ้องมองภาพเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ตื่นตระหนก ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องราวกับถูกแช่แข็ง รินรดาผลักธามออกสุดแรง เธอรีบกระชับเสื้อผ้าตัวเองด้วยมือที่สั่นเทา ธามยืนอึ้ง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อจ้องมองใบหน้าของเด็กน้อยตรงหน้า—ใบหน้าที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดจนใจสั่นไหว “รินรดา...” ธามเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าที่สุดในชีวิต “นี่มันหมายความว่ายังไง... เด็กคนนี้เป็นใคร” คริษฐ์เหยียดยิ้มเย็นชาพลางวางซองเอกสารลงบนโต๊ะกลางห้อง “เอกสารที่คุณต้องการให้เซ็นเพื่อตกลงเรื่องหุ้น... แต่ดูเหมือนตอนนี้ คุณควรจะสนใจ ‘ของขวัญ’ ที่รินรดามอบให้คุณก่อนดีกว่านะ ธาม” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ