เกมที่เริ่มสนุก

แสงไฟคริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับแก้วแชมเปญชั้นดีในมือของบรรดาแขกเหรื่อระดับ V.I.P. ที่ต่างตบเท้าเข้ามาภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมใจกลางเมือง ทว่าศูนย์กลางของค่ำคืนนี้กลับไม่ใช่เหล่านักการเมืองหรือมหาเศรษฐีเก่าแก่ หากแต่เป็นร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทเข้ารูป ที่ขับเน้นผิวเนียนละเอียดและส่วนโค้งเว้าอันเย้ายวนจนแทบละสายตาไม่ได้ รินรดา ยืนสงบนิ่งอยู่บนเวทีพร้อมรอยยิ้มบางเบาที่ฉาบไว้ด้วยความเยือกเย็น แววตาคู่สวยที่เคยไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาเมื่อครั้งอดีต บัดนี้กลับเปล่งประกายคมกริบดั่งคมมีดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนุ่มนวล "ยินดีด้วยนะคะท่านประธานรินรดา บริษัทของคุณเติบโตเร็วจนน่าตกใจ... เกินกว่าที่ใครหลายคนเคยคาดคิดไว้เสียอีก" เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูพร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่เอวบาง คริษฐ์ ในฐานะพันธมิตรทางธุรกิจคนสำคัญโน้มตัวลงมาด้วยท่าทีสนิทสนมเกินกว่าคนร่วมงานทั่วไป เขามองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมและปรารถนา รินรดาเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย "ขอบคุณค่ะคุณคริษฐ์... แต่เกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ความสนุกที่แท้จริงกำลังรอให้แขกคนสำคัญของเราได้สัมผัสต่างหากค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหน้าห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักออกด้วยแรงผลักที่มั่นคง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาด้วยรัศมีเยียบเย็นที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวราวกับลดต่ำลงหลายองศา ธาม กวาดสายตาคมกริบคู่นั้นไปทั่วห้อง ก่อนที่มันจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของอดีตภรรยาผู้ซึ่งเขาเคยคิดว่าจะไม่มีวันก้าวตามโลกของเขาได้ทัน ทว่าในยามนี้ เธอกลับยืนอยู่ ณ จุดที่สูงเสียด สูงเสียจนเขารู้สึกได้ถึงความวูบโหวงในอกอย่างประหลาด สายตาของคนทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงสงครามประสาทที่ไร้เสียงแต่เฉียบคมบาดลึก ธามก้าวเท้าเดินฝ่าฝูงชนตรงมายังเวทีอย่างไม่เกรงกลัวใคร ความถือดีและอีโก้ที่ค้ำคออยู่ทำให้เขาไม่ยอมแสดงความพ่ายแพ้ทางสีหน้าแม้แต่น้อย แม้ว่าภายในใจจะเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นรินรดาเคียงคู่สนิทสนมกับคริษฐ์ ศัตรูตัวฉกาจของเขา "ยินดีด้วยนะ... รินรดา" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด ขณะยืนประจันหน้ากับเธอในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความคุ้นเคยในอดีตโชยเข้าแตะจมูก แต่มันไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวเหมือนเก่าอีกต่อไป มีเพียงความสะใจและความว่างเปล่าที่เข้ามาแทนที่ "ขอบคุณค่ะคุณธาม... ไม่คิดว่าคนงานยุ่งอย่างคุณจะเจียดเวลาอันมีค่ามาร่วมงานเปิดตัวบริษัทเล็กๆ ของ 'อดีตภรรยา' คนนี้ได้" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่าอดีตภรรยาอย่างชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคู่คมทอดมองเขาด้วยแววตาสมเพชแกมเย้ยหยัน "หรือว่า... คุณแค่อยากมาพิสูจน์ให้แน่ใจว่าฉันจะตายไปจากชีวิตคุณจริงหรือเปล่าคะ?" สันกรามของธามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาที่กำแก้วเครื่องดื่มในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อได้ยินถ้อยคำเชือดเฉือนที่ออกจากริมฝีปากอิ่มสีแดงสดนั้น เธอกล้าดียังไงมาพูดจาเยาะเย้ยเขาต่อหน้าคนนับร้อย? เธอกล้าดียังไงมาทำราวกับว่าเขาเป็นแค่เศษฝุ่นธุลีในชีวิตเธอ! "ริน..." ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ "อย่าล้ำเส้นให้มันมากนัก... จำไว้ว่าเธอเคยเป็นใคร และใครกันที่สร้างเธอขึ้นมา" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไพเราะแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เธอขยับเข้าไปใกล้เขาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวแผ่ซ่านเข้าจู่โจมประสาทสัมผัสของซีอีโอหนุ่มผู้เย็นชา จนลมหายใจของธามสะดุดกึกไปชั่วขณะ "สร้างฉันเหรอคะ?" เธอกระซิบชิดริมหูเขา น้ำเสียงแผ่วเบาแต่ทรงพลังดึงสติของเขากระเจิดกระเจิง "คุณจำผิดแล้วล่ะค่ะคุณธาม... คนที่ทำลายฉันจนแหลกเหลวในอดีต ก็คือคุณคนนี้นี่แหละค่ะ แต่คนที่ชุบชีวิตฉันขึ้นมาจากกองเพลิง... คือตัวฉันเองต่างหาก" ธามแทบคลั่งกับคำพูดและการกระทำที่ท้าทายนั้น ความโกรธเกรี้ยวระคนความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับเดือนพุ่งพล่านจนยากจะควบคุม สัญชาตญาณดิบเถื่อนสั่งให้เขาอยากจะฉุดกระชากเธอออกไปจากงานนี้ พาเธอกลับไปกักขังไว้ในกรงทองที่ไม่มีใครเข้าถึง เพื่อลงทัณฑ์ที่เธออาจหาญมาหยามเกียรติเขาต่อหน้าธารกำนัล ทว่าก่อนที่เขาจะได้ยื่นมือไปคว้าข้อแขนเรียวเล็กนั้น คริษฐ์ก็ก้าวเข้ามาแทิงกลางระหว่างเขาทั้งสองด้วยรอยยิ้มเยาะ "ดูเหมือนว่าท่านประธานธามจะอินกับบรรยากาศในงานเรามากเกินไปหน่อยนะครับ... ถ้าไม่มีอะไรจะอวยพรแล้ว เชิญทางนี้ดีกว่าครับ ผมมีแขกคนสำคัญอยากแนะนำให้คุณรู้จัก" คริษฐ์ผายมือเชิญด้วยท่าทีสุภาพแต่แฝงความกวนประสาทอย่างถึงพริกถึงขิง ธามหันไปมองหน้าคริษฐ์ด้วยแววตาฆาตกรรม รังสีอำมหิตแผ่กระจายรอบตัวจนผู้คนรอบข้างต้องถอยร่น ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากปะทะคารมนั้น สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยราวสามขวบคนหนึ่งกำลังวิ่งเล่นหัวเราะร่าอยู่กับพี่เลี้ยงที่มุมห้อง หัวใจของธามกระตุกวูบทันทีที่ใบหน้านั้นหันมามองทางเขา ดวงตากลมโต จมูกรั้น และโดยเฉพาะรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกันอย่างไร้ที่ติ... ภาพเด็กชายคนนั้นซ้อนทับกับภาพในอดีตและเอกสารบางฉบับที่เขาเคยปัดตกไปอย่างไร้เยื่อใย รินรดาลอบสังเกตปฏิกิริยาของอดีตสามีที่นิ่งค้างไป รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างผู้ชนะ ก่อนที่เธอจะเอ่ยกระซิบเสียงหวานลอดผ่านไรฟันที่ทำให้ธามแทบหยุดหายใจ "ลูกชายฉัน... น่ารักใช่ไหมคะคุณพ่อ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ