ความเปราะบางของคนหยิ่ง

คราบกาแฟเย็นชืดที่จับตัวเป็นวงกลมบนโต๊ะทำงานราคาแพง คือหลักฐานชั้นดีว่าธามไม่ได้ขยับเขยื้อนออกจากห้องทำงานส่วนตัวมาเกือบสามสิบชั่วโมงแล้ว แสงไฟนีออนสีนวลจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนเอกสารกองโต แต่ตัวอักษรพวกนั้นกลับพร่าเลือนจนอ่านไม่รู้เรื่อง สิ่งที่เด่นชัดขึ้นมาในความเงียบงันยามวิกาล กลับไม่ใช่ผลประกอบการไตรมาสล่าสุดของบริษัท หรือแม้แต่ความพ่ายแพ้ในดีลธุรกิจมูลค่าหลายพันล้านที่ถูกคริษฐ์แย่งชิงไปต่อหน้าต่อตา… หากแต่เป็นความว่างเปล่า ความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว ซึ่งเกาะกุมหัวใจของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ ธามยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างแรง ลมหายใจร้อนผ่าวถูกพ่นออกมาเพื่อขับไล่ความอึดอัดที่แน่นสุมอยู่เต็มอก เขากวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มหรูหรา ทุกตารางเมตรถูกออกแบบอย่างประณีต แต่ทว่า… ในยามนี้ มันกลับดูราวกับกรงขังอันหนצוดเหน็บ ไร้ซึ่งชีวิตชีวา ไร้ซึ่งกลิ่นอายของความอบอุ่น ไม่มี… ไม่มีแม้แต่เงาร่างระหงของรินรดา อดีตภรรยาผู้เคยนั่งเงียบๆ อยู่ที่โซฟามุมห้องเพื่อรอคอยเขากลับบ้าน ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่า ‘ไร้ค่า’ และ ‘น่ารำคาญ’ ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำความรู้สึกด้วยคำพูดเย็นชาและสายตาดูแคลนอย่างไร้เยื่อใย *“คุณธามจะกลับดึกอีกไหมคะ… รินจะได้ไม่ต้องรอ”* เสียงหวานแผ่วเบานั้นดังแว่วขึ้นมาในโสตประสาทอย่างชัดเจน ราวกับเธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้น… ตรงมุมโต๊ะทำงานตรงนี้ ทั้งที่ในความเป็นจริง รินรดาในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้เขาอีกต่อไปแล้ว เธอก้าวออกไปจากชีวิตของเขาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน และหัวใจที่ด้านชาเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมมือกลับมาคว้าไว้ได้ทัน ธามแค่นหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตัวเอง หัวเราะเยาะความมั่นใจอันจอมปลอมที่เคยคิดว่า ‘ขาดเธอไป ชีวิตเขาก็ยังคงสมบูรณ์แบบ’ ในความเป็นจริง… มันพังทลายไม่เป็นท่า เมื่อไม่มีรินรดาคอยจัดเตรียมเสื้อผ้าให้ เสื้อสูทราคาแพงก็ดูยับยู่ยี่อย่างไร้ระเบียบ เมื่อไม่มีรินรดากล่อมเกลาความตึงเครียดด้วยน้ำอุ่นสักแก้วและรอยยิ้มอ่อนโยน อาการไมเกรนก็เล่นงานเขาจนแทบยืนไม่ไหว ยาแก้ปวดนับเม็ดไม่ถ้วนกลายเป็นอาหารหลัก แต่มันก็ไม่อาจบรรเทาความเจ็บแปลบที่กลางอกได้เลยสักนิด ความหยิ่งผยองที่ค้ำคออยู่เริ่มสั่นคลอน อีโก้ที่เคยยิ่งใหญ่ถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เมื่อเขาตระหนักได้ว่า… ผู้ชายที่คิดว่าตัวเองควบคุมได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้ กลับไม่สามารถควบคุมหัวใจที่ร้าวรานของตัวเองได้เลย ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เลขานุการส่วนตัวจะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางลังเลและหวาดหวั่น หล่อนถือซองเอกสารสีน้ำตาลสนิทไว้ในมือ พร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความลำบากใจ "ท่านประธานคะ… มีเอกสารด่วนส่งตรงถึงคุณค่ะ เป็นหมายศาล… และ… และเอกสารสำคัญอีกชุดหนึ่งจากทางฝั่งของคุณรินรดาค่ะ" ธามเงยหน้าขึ้น ดวงคมกราบกรานเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนเหนื่อยล้า เขายื่นมือออกไปรับซองเอกสารนั้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก "วางไว้แล้วออกไปซะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยวาจาไล่อย่างไม่ไยดี ทว่า ทันทีที่นิ้วเรียวแกร่งฉีกซองเอกสารออก สายตากลับสะดุดเข้ากับข้อความบนกระดาษแผ่นบนสุด… มันคือภาพถ่ายชุดหนึ่งที่ถูกถ่ายไว้โดยปาปารัสซี่ ภาพของรินรดา… อดีตภรรยาของเขา กำลังส่งยิ้มอย่างมีความสุขและเป็นกันเองให้กับคริษฐ์ ศัตรูตัวฉกาจของเขา ทั้งสองคนนั่งเคียงคู่กันในร้านอาหารหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา รอยยิ้มที่รินรดามอบให้คริษฐ์นั้น… เป็นรอยยิ้มที่อ่อนหวานและจริงใจ เป็นรอยยิ้มที่ธามไม่เคยได้รับมาตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน! ความหึงหวงบ้าคลั่งพุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบคลั่ง ธามขยำกระดาษแผ่นนั้นในมือจนยับยู่ยี่ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ ลมหายใจกระชั้นชิดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ผสม ไม่ใช่แค่โกรธคริษฐ์… แต่เขาโกรธตัวเอง โกรธที่ไร้ความสามารถ โกรธที่ปล่อยให้ผู้หญิงที่เป็นของเขาต้องหลุดมือไปอยู่ในอ้อมกอดของศัตรู ธามลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนร่างสูงเซถเล็กน้อย ความอ่อนล้าจากการพักผ่อนไม่เพียงพอเล่นงานจนเขินหน้ามืด แต่เขากลับกัดฟันอดกลั้นความเจ็บปวดนั้นไว้ แล้วหยิบกุญแจรถบนโต๊ะขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เขารู้สึกเหมือนคนบำเพ็ญทุกขกรกิริยาที่กำลังจะขาดใจตาย หากไม่ได้ไปเห็นกับตาตัวเองว่าผู้หญิงคนนั้นกล้าดียังไงถึงหันไปซบศัตรูของเขา ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดินพ้นประตูห้องทำงานนั่นเอง โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นขัดจังหวะ หน้าจอปรากฏเบอร์แปลกปลอม… แต่ทว่า มีข้อความสั้นๆ แนบมาพร้อมกัน ซึ่งทำให้ร่างสูงทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล *[หากคุณยังอยากรู้ว่า ‘ความลับ’ ที่รินรดาปิดบังคุณตลอดสามปีคืออะไร… ให้มาที่คอนโดมิเนียมส่วน ริมพาร์ควิว ภายในยี่สิบนาทีนี้… และคุณจะได้เห็น ‘ลูกชาย’ ที่คุณไม่เคยรู้ว่ามีตัวตนอยู่จริง]* ธามชะביก้าวเท้า ร่างกายเย็นเฉียบลงฉับพลัน ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ ลูกชาย? รินรดามีลูกอย่างนั้นหรือ?… ลูกของใคร? หรือว่า… ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับเกมแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ