พันธมิตรที่คาดไม่ถึง

"คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ คุณคริษฐ์... และฉันก็หวังว่าคุณจะไม่มอดไหม้ไปกับมันเสียก่อนที่เป้าหมายของเราจะสำเร็จ" รินรดาวางแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะหินอ่อนในห้องทำงานส่วนตัวของคริษฐ์ เสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลดังขึ้นเบาๆ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันที่กดดัน สายตาคมกริบของหญิงสาวจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าที่เป็นคู่แข่งตลอดกาลของธามอย่างไม่ลดละ คริษฐ์หัวเราะในลำคอ แววตาของเขาไม่ได้มีความซื่อตรง แต่มันเปี่ยมไปด้วยความกระหายในอำนาจที่รินรดาเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ "กับคนอย่างธาม... ผมไม่กลัวไฟหรอกครับ ผมกลัวแค่ว่าถ้าผมช่วยคุณโค่นเขาลงได้แล้ว คุณจะหันกลับมาเผาผมแทนหรือเปล่า" "ถ้าคุณมีประโยชน์ต่อฉันเพียงพอ คุณก็ปลอดภัยค่ะ" รินรดาขยับยิ้มที่มุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันดูทรงพลังและเยือกเย็นจนคนมองยังต้องนิ่งอึ้ง "ธามคิดว่าเขาถือไพ่เหนือกว่าเสมอ เขาคิดว่าฉันยังเป็นผู้หญิงที่นั่งรอเขาอยู่บ้านหลังเดิมที่ไม่มีความหมายนั่น แต่เขาคิดผิด... การที่เขาประมาท คือโอกาสทองของฉัน" รินรดาหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินวางลงบนโต๊ะ ข้อมูลบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้านที่ธามกำลังทำอยู่ ซึ่งมีช่องโหว่ทางกฎหมายที่หากเปิดเผยออกไป อำนาจบริหารในตระกูลวรโชติเมธีจะสั่นคลอนจนถึงขั้นแตกหัก นี่คืออาวุธที่เธอใช้เวลาแรมปีในการฝังตัวและขุดคุ้ย "เอกสารชุดนี้... จะทำให้เก้าอี้ซีอีโอของเขาร้อนเป็นไฟ" เธอกล่าวเสียงเรียบ คริษฐ์หยิบแฟลชไดรฟ์นั้นขึ้นมาพิจารณา ความตื่นเต้นฉายชัดในแววตา "คุณนี่ร้ายกาจกว่าที่ผมคิดไว้มาก รินรดา... ถ้าวันนั้นธามไม่โง่เขลาจนปล่อยผู้หญิงอย่างคุณไป บางทีเขาอาจจะไม่ต้องพังทลายด้วยน้ำมือของภรรยาเก่าตัวเองแบบนี้" "อย่าพูดถึงเรื่องอดีตเลยค่ะ เพราะความเจ็บปวดในตอนนั้น คือเชื้อเพลิงที่ทำให้ฉันกลายเป็นฉันในวันนี้" รินรดาแค่นยิ้ม มือเรียวสวยหยิบเอกสารสัญญาความร่วมมือฉบับหนึ่งขึ้นมาผลักไปข้างหน้า "เซ็นซะ ถ้าคุณอยากได้เก้าอี้ตัวนั้น และฉันอยากได้ความพินาศที่สาสมของเขา" ในขณะที่ทั้งสองกำลังทำข้อตกลงกันอย่างเผ็ดร้อน ณ อีกฟากหนึ่งของเมือง ภายในห้องทำงานที่มืดสลัวและไร้ซึ่งความอบอุ่น ธามกำลังยืนมองวิวเมืองหลวงผ่านกระจกบานใหญ่ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก... แต่สิ่งที่เขาเห็นในใจกลับเป็นภาพใบหน้าของหญิงสาวที่เขาเคยมองข้าม เขาหยิบกรอบรูปที่คว่ำหน้าอยู่ขึ้นมา เป็นภาพงานแต่งงานเมื่อหลายปีก่อน รอยยิ้มของรินรดาในวันนั้นช่างงดงามและเปี่ยมไปด้วยความรัก... ความรักที่เขามองว่าไร้ค่าและน่ารำคาญ "ผมกำลังทำอะไรอยู่..." ธามพึมพำกับความว่างเปล่า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดดูข้อความที่ส่งหาเธอเมื่อหลายวันก่อน แต่ไม่มีแม้แต่การอ่านตอบ เธอหายไป... หายไปจากชีวิตเขาเหมือนอากาศธาตุที่เขาเพิ่งจะตระหนักว่า หากขาดไป เขาก็แทบจะหายใจไม่ออก เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น ก่อนที่เลขาส่วนตัวจะเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณธามคะ... มีรายงานด่วนเข้ามาค่ะ เรื่องการถ่ายโอนหุ้นในโครงการเวสท์ไซด์... มีบริษัทปริศนาเริ่มกว้านซื้อหุ้นของเราผ่านนอมินี และดูเหมือนว่า... จะมีการเตรียมการมานานแล้วค่ะ" ธามหันขวับ สายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดัน "นอมินี? ใครกล้าเล่นเกมสกปรกกับฉัน?" "ทางเรายังระบุตัวตนไม่ได้ค่ะ แต่ดูจากรูปแบบการวางแผน... เป็นสไตล์การบริหารที่ซับซ้อนและเด็ดขาดมาก เหมือนกับ..." เลขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงแผ่วเบา "เหมือนกับกลยุทธ์ที่คุณเคยใช้ในช่วงเริ่มต้นธุรกิจใหม่ๆ เลยค่ะ" ธามชะงัก มือที่ถือกรอบรูปสั่นเทาเล็กน้อย ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว... รินรดา? ไม่มีทาง... ผู้หญิงคนนั้นไม่มีศักยภาพที่จะทำอะไรที่แยบยลขนาดนี้ได้ "ตรวจสอบหาตัวต้นเรื่องให้พบ! ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้" ธามโยนเอกสารลงบนโต๊ะด้วยความโมโหก่อนจะคว้าเสื้อสูทก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว เขามุ่งตรงไปยังสถานที่ที่เขามักจะนึกถึงเวลาที่ต้องการคำตอบ... ร้านอาหารส่วนตัวที่เขาและรินรดาเคยไปบ่อยครั้งในฐานะสามีภรรยา แต่เมื่อเขาเดินเข้าไป เขากลับไม่พบสิ่งที่คาดหวัง ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะหันหลังเดินออกจากร้าน สายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับภาพที่ทำเอาหัวใจของเขาหยุดเต้น ร่างระหงของรินรดากำลังเดินออกมาจากห้องรับรองพิเศษของร้าน โดยมีคริษฐ์เดินเคียงข้างด้วยท่าทางที่ดูสนิทสนมเกินกว่าคู่แข่งทางธุรกิจจะทำกัน รินรดาหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาขวางทางอยู่ สายตาของเธอที่มองเขานั้นไม่ได้มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นชาและแววตาที่เหมือนจะเยาะเย้ยในโชคชะตา "บังเอิญจังนะคะคุณธาม... ไม่คิดว่าจะได้เจอคนที่ยุ่งรัดตัวแบบคุณที่นี่" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะหลบสายตา ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เขาคุ้นเคยยังคงหอมฟุ้ง แต่ในตอนนี้มันกลับทำให้เขารู้สึกปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก "เธอร่วมมือกับมัน... เพื่อมาทำลายฉันงั้นเหรอ รินรดา?" รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนธามรู้สึกถึงความหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ "ทำลายเหรอคะ? เปล่าเลยค่ะ... ฉันแค่กำลังทวงคืนสิ่งที่ฉันควรจะได้ และสิ่งที่คุณทำลายมันไปจนไม่เหลือชิ้นดีตั้งนานแล้วต่างหาก" ธามยังไม่ทันได้โต้ตอบ หญิงสาวอีกคนหนึ่งที่เดินตามหลังคริษฐ์มาพร้อมกับเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก็เดินผ่านเข้ามา เด็กคนนั้นหยุดจ้องมองธามด้วยดวงตากลมโตคู่เดียวกับเขาอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะเอ่ยเรียกชื่อรินรดาเสียงใส "คุณแม่ครับ... รอนานไหมครับ?" ธามรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาจ้องมองใบหน้าของเด็กน้อยสลับกับใบหน้าของรินรดา ความจริงที่เขาไม่เคยเฉลียวใจพุ่งเข้ากระแทกอกอย่างจังจนแทบสิ้นสติ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางแห่งการแก้แค้นและไถ่บาปครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ