รอยยิ้มของคนพ่ายแพ้

กลิ่นหอมเย้ายวนของน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าและวานิลลาจางๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ คลอเคลียไปกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นที่ค่อยๆ สงบลง รสสัมผัสอันดุดันเร่าร้อนเมื่อครู่ยังคงสั่นสะเทือนไปทั่วทุกอณูผิว รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสจากปลายนิ้วแข็งกระด้างที่พยายามจะเกลี่ยปอยผมออกจากแก้มสากชื้นของเธอ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตื่นกลัวหรือพ่ายแพ้เหมือนอดีตที่ผ่านมา มีเพียงความเย็นชาและประกายสมเพชที่วับวามอยู่ภายใน ธามชักมือกลับช้าๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังกัดกินหัวใจของเขา รสจูบเมื่อครู่ไม่ได้เป็นเพียงแค่การระบายอารมณ์ดิบเถื่อนอย่างที่เขาพยายามหลอกตัวเอง แต่มันคือความพ่ายแพ้ต่อแรงดึงดูดที่เขามีต่ออผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีค่าพอจะชายตาแล "คุณต่ำมาก ธาม" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความอีโก้สูงส่งของซีอีโอหนุ่ม "คิดจะใช้ร่างกายมารั้งฉันไว้ หรือเพราะคุณกลัว... กลัวว่าอำนาจที่คุณกอดไว้มันกำลังจะหลุดมือไปจริงๆ" ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมกริบจ้องมองอดีตภรรยาที่กำลังจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทีนิ่ง เฉย หัวใจของเขากระตุกวูบด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดหวั่นที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ความมั่นคงในฐานะผู้นำตระกูลและอาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้านกำลังถูกสั่นคลอน และต้นตอก็คือผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งให้ออกจากชีวิตด้วยมือของตัวเอง "อย่าลำพองใจให้มากนัก รินรดา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น มือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้แน่นโดยสัญชาตญาณราวกับต้องการยึดเหนี่ยวอำนาจที่กำลังจะหลุดลอย "ต่อให้เธอจะมีคริษฐ์หนุนหลัง หรือมีแผนการสกปรกอะไรอยู่ในหัว จำไว้ว่าที่นี่คืออาณาจักรของผม ผมจะบดขยี้เธอให้แหลกคามือเมื่อไหร่ก็ได้!" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่แสนเยືือกเย็นและทรงพลังจนทำให้ธามชะงักงัน เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อแรงบีบที่ข้อมือเลยแม้แต่น้อย เธอกลับโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "งั้นก็ลองดูค่ะ... ว่าระหว่างอำนาจจอมปลอมของคุณ กับความพินาศที่คุณกำลังจะต้องเผชิญ อะไรมันจะพังก่อนกัน" พูดจบเธอก็บิดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างง่ายดายด้วยเทคนิคที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเธอไปฝึกฝนมาจากไหน รินรดาก้าวถอยหลัง ปรับสีหน้าและแววตาให้กลับมาเป็นนักบริหารสาวผู้ไร้ช่องโหว่ในทันที ก่อนจะหันหลังเดินสับขาออกจากห้องทำงานส่วนตัวของซีอีโอไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้ธามยืนหายใจกระฮืดกระหอบอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าและความเดือดดาลที่แผดเผาอก ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา อิทธิพลของรินรดาในฐานะตัวแทนพาร์ทเนอร์รายใหม่ไม่ได้เป็นเพียงแค่กระดาษบนโต๊ะประชุมอีกต่อไป แต่มันคือพายุหมุนที่เข้ามาเขย่ารากฐานของบริษัทจนสั่นคลอน ตัวเลขในตลาดหุ้นขยับเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว โครงการใหญ่ที่ธามกุมบังเหียนอยู่ถูกคู่ค้าทยอยถอนตัวทีละราย สัญญามูลค่ามหาศาลถูกโอนย้ายไปยังบริษัทคู่แข่งภายใต้การนำของคริษฐ์อย่างเงียบเชียบแต่เด็ดขาด ทุกย่างก้าวของรินรดาราวกับอ่านทางเขาได้ล่วงหน้าทุกก้าว ราวกับเธอนั่งอยู่ในหัวใจและสมองของเขามานานนับปี ธามนั่งทรุดตัวลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตากวาดมองเอกสารรายงานความเสียหายบนโต๊ะด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก ความเงียบงันภายในห้องทำงานกว้างขวางช่างน่าอึดอัด ภาพรอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของรินรดายังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่หรือคือผลลัพธ์จากการที่เขาเคยละเลยและมองข้ามคุณค่าของเธอ? ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเงาตามตัว บัดนี้กลับกลายเป็นมัจจุราชที่ถือเคียวรอวันตัดขั้วหัวใจทางธุรกิจของเขาให้ขาดสะบั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่เลขานุการส่วนตัวจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาด้วยใบซีดเผือด มือสั่นเทาถือแท็บเล็ตยื่นมาตรงหน้าเขา "ท่านประธานคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ! ทางคณะกรรมการบริหารฉุกเฉินเรียกประชุมด่วนที่สุดในอีกสิบนาทีนี้ และ... และคนที่นั่งเป็นประธานในที่ประชุมฝั่งผู้ถือหุ้นใหญ่ตอนนี้ คือ... คือคุณรินรดาค่ะ!" ธามผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดอันดับสองที่กว้านซื้อหุ้นลับๆ จนได้สิทธิ์ขาดในการพลิกมติบอร์ดบริหาร... คือรินรดาอย่างนั้นหรือ! ทว่า ในขณะที่ธามกำลังจะพุ่งตัวออกไปเพื่อเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการนัดหมาย ร่างสูงโปรสง่างามของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารซองสีน้ำตาลในมือ และเมื่อธามกวาดสายตาไปยังผู้มาใหม่ หัวใจของเขาก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับลมหายใจที่สะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางแก้แค้นและอินไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ