การประลองกระชับมิตรที่เกือบกลายเป็นเรื่องใหญ่

"สามสวินาทีสุดท้าย... ลีออน ขยับเท้าซ้ายไปข้างหลังสิบเซนติเมตร ไม่อย่างนั้นนายได้กลายเป็นเศษเนื้อย่างเกรียมแน่!" เสียงตะโกนก้องของเรย์ อาร์คไลท์ดังแทรกเสียงคำรามของอสูรเงาเบื้องล่างที่กำลังสั่นสะเทือนไปถึงพื้นหินแกรนิตของหอพักนักเรียนปีสอง ม่านพลังสีครามที่เคยแผ่กั้นอาณาเขตไว้บัดนี้แตกละเอียดราวกับกระจกเปราะบาง เศษเสี้ยวของพลังงานเวทมนตร์ลอยคว้างกลางอากาศราวกับห่าฝนดาวตก ในห้องโถงกว้างที่ควรจะเงียบสงบยามวิกาล กลับกลายเป็นสมรภูมิปิดตายที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตายระดับ Class-Omega ลีออน กรีนฟิลด์ สหายสนิทผู้ใช้เวทมนตร์ธาตุลม ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของสหายร่วมเป็นร่วมตาย ร่างสูงโปร่งดีดตัวถอยหลังตามคำสั่ง ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทพุ่งทะยานผ่านจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงแหวกอากาศแหลมคม แรงลมมหาศาลซัดเอาเส้นผมสีน้ำตาลของลีออนปลิวไสว ดวงตาสีฟ้าเข้มเบิกกว้างเมื่อเห็นกรงเล็บมหึมาตะปบเข้ากับกำแพงหินจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง *[ระบบอัศวินฝึกหัดแจ้งเตือน: ตรวจพบสภาวะวิกฤต - ภัยคุกคาม Class-Omega 'เงาอเวจีโบราณ' หลุดจากการผนึก]* *[เงื่อนไขพิเศษ 'พันธมิตรลูกผู้ชาย' ทำงานสมบูรณ์: พลังโจมตีและการประสานงานของ เรย์ & ลีออน เพิ่มขึ้น 150% เป็นเวลา 5 นาที]* "ให้ตายเถอะเรย์! นี่มันไม่ใช่การประลองกระชับมิตรตามตารางสอนของสภาอาจารย์แล้วมั้ง แบบนี้มันเรียกงานประหารหมู่ชัดๆ!" ลีออนสบถออกมาพร้อมกับสะบัดมือเรียกกระแสลมรอบตัวให้รวมตัวกันเป็นใบมีดวายุขนาดใหญ่ ลมหายใจของเขาหอบถี่แต่แววตากลับลุกโชนด้วยความฮึกเหิม ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยความเร้าใจตามประสาวัยรุ่นเลือดร้อนที่ชอบเอาชีวิตไปแขวนไว้บนเส้นด้าย "บ่นมากไปแล้วท่านชายกรีนฟิลด์! เก็บแรงไว้ร่ายเวทบทต่อไปดีกว่า!" เรย์ยิ้มมุมปาก แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนหยดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย มือขวาของเขาตวัดดาบฝึกหัดที่เคลือบด้วยออร่าเวทมนตร์สนับสนุนสีทองจางๆ เข้าปะทะกับกรงเล็บเงาที่สะท้อนแสงจันทร์จากหน้าต่าง เคร้ง! ประกายไฟสว่างวาบในความมืด แรงกระแทกส่งผลให้เรย์ไถลถอยหลังไปสามก้าว แต่เขาก็อาศัยจังหวะย่อตัวลงต่ำ ใช้ไหวพริบและความยืดหยุ่นของร่างกายพลิกตัวเตะตัดขาเงาสีดำนั้นทันที แม้รูปร่างของมันจะเป็นกลุ่มก้อนพลังงานไร้ตัวตน แต่ด้วยทฤษฎีเวทมนตร์ผสานที่เขาศึกษามาจากตำราต้องห้ามร่วมกับศาสตราจารย์เซเลนา ทำให้เรย์รู้ว่าจุดอ่อนของมันอยู่ที่แกนกลางใต้หน้าอก "ลีออน! เปิดทางให้ฉันสามวินาที!" เรย์คำรามสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ชวนให้ผู้ฟังเชื่อมั่นอย่างไร้เงื่อนไข "รับทราบ!" ลีออนสูดลมหายใจเข้าลึก ฃผนวกมานาทั้งหมดเข้ากับเวทมนตร์ธาตุลมระดับสูง 'พายุหมุนอัคคีพิโรธ' เปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนถูกบีบอัดให้หมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นกำแพงลมร้อนระอุ พุ่งเข้าโอบล้อมร่างของอสูรเงาเอาไว้จนมันไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ชั่วพริบตานั้น อุณหภูมิในห้องโถงพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับวิญญาณนับร้อยดังสะท้อนก้องในหัวของทั้งสองคน นี่คือบทพิสูจน์มิตรภาพลูกผู้ชายที่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ทั้งสองคนไม่ต้องใช้คำพูดมากมาย แค่สายตาประสานกันก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดจะทำอะไร เรย์พุ่งทะยานไปข้างหน้าดั่งลูกศรที่หลุดจากแหล่ง ออร่าเวทมนตร์สีทองบนคมดาบสطว่างวาบจนกลายเป็นแสงเจิดจ้าขับไล่ความมืดมิดในห้องโถงให้หมดสิ้นไป "ย้ากกกก!" ดาบในมือของเรย์แทงทะลุผ่านแกนกลางของอสูรเงาได้อย่างแม่นยำราวกับจับวาง แรงระเบิดจากเวทมนตร์ผสานระหว่างธาตุลมและออร่าอัศวินสร้างคลื่นกระแทกวงกว้างจนหน้าต่างกระจกแตกกระจายละเอียด เสียงคำรามสุดท้ายของอสูรเงอดับสลายไปพร้อมกับกลุ่มควันสีดำที่ค่อยๆ จางหายกลายเป็นละอองแสงสีขาวบริสุทธิ์ ร่างของเรย์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหิน ลมหายใจหอบเหนื่อย เหงื่อชุ่มโชกเต็มแผ่นหลัง มือขวายังคงกำด้ามดาบแน่นเพื่อพยุงร่างไม่ให้ล้มลงไปนอนกองกับพื้น ลีออนเดินเข้ามาใกล้แล้วทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิข้างๆ สหายสนิทด้วยท่าทีหมดแรง ก่อนทั้งคู่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันท่ามกลางความเงียบงัน "ฮ่าๆ... นายเกือบทำให้ฉันหัวใจวายตายจริงๆ นะเรย์" ลีออนพึมพำพร้อมกับปาดเหงื่อบนหน้าผาก "ถ้าไม่ทำแบบนี้ เราคงไม่ได้มานั่งหายใจคุยกันอยู่ตรงนี้หรอกนะเพื่อน" เรย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส แม้เนื้อตัวจะมอมแมมและมีรอยขีดข่วนตามเสื้อผ้า แต่แววตาของเขากลับสะท้อนความภาคภูมิใจอย่างเต็มเปี่ยม *[ระบบอัศวินฝึกหัดอัปเดต: ภารกิจลับ SSS 'คำสาปแห่งหอคอยโบราณที่ถูกลืม' สำเร็จลุล่วง]* *[ได้รับรางวัล: ทักษะติดตัว 'เนตรทะลวงมิติ' และแต้มประสบการณ์สะสม +5,000 แต้ม]* *[ประเมินผลงานรวม: ผ่านเกณฑ์การประลองทีมต่อหน้าเหล่าอาจารย์ด้วยคะแนนเต็ม 100/100]* ทว่า... ความโล่งใจยังไม่ทันได้จางหายไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่บริเวณทางเดินด้านนอก ความเงียบสงบที่ควรจะกลับคืนมากลับถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศกดดันอันหนقหน่วงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูไม้บานใหญ่ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ และก่อนที่เรย์หรือลีออนจะทันได้ตั้งตัว ประตูห้องก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยมือเรียวบางที่สวมถุงมือหนังสีดำสนิท แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นร่างเพรียวบางในชุดคลุมยาวสีรัตติกาล เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์ และดวงตาสีมรกตคู่คมที่มักจะเยือกเย็นอยู่เสมอกำลังจ้องมองตรงมาที่พวกเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "พวกเธอนี่... สร้างเรื่องสนุกกันเก่งเสียจริงนะ เรย์ อาร์คไลท์" เสียงทุ้มนุ่มอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ดไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกอุ่นใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม สายตาคู่นั้นกลับกวาดมองไปที่ซากปรักหักพังรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่หน้าต่างบานที่แตกละเอียด และหยิบวัตถุดำประหลาดชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากพื้นด้วยสองนิ้ว "และดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกเธอเพิ่งจัดการไป จะไม่ใช่แค่อสูรเงาธรรมดาอย่างที่รายงานในระบบโรงเรียนเสียด้วยสิ" ศาสตราจารย์สาวเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับพลิกวัตถุในมือให้เรย์เห็นสัญลักษณ์ประหลาดที่สลักอยู่ด้านหลัง ซึ่งเป็นตราประทับรูปงูกลืนหางที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราเล่มไหนเลยในหอสมุดหลวง... โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับอัศวินฝึกหัดของเรานะครับ