มิตรภาพหน้าโรงอาหาร

"ถ้าพวกเธอคิดจะใช้เวลาช่วงพักเที่ยงมาเล่นซนกับการทดลองเวทมนตร์ระดับต่ำต้อยแบบนี้ล่ะก็ ฉันเกรงว่าหอคอยโบราณแห่งนี้คงจะต้องเปิดรับนักโทษฝึกหัดเพิ่มอีกสองคนแล้วล่ะมั้งครับ" น้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยือก และคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับเงาร่างของอาจารย์สาวในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากมุมเสา สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา กลิ่นอายจางๆ ของคาถาเคลือบเร้นระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวเรย์และลีออนพลอยอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น เรย์ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายังคงจำสัมผัสจากบทเรียนพิเศษเมื่อคืนก่อนได้ดี แม้ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด จะดูเยาว์วัยและงดงามราวกับภาพวาด แต่ความเข้มงวดและอำนาจเวทมนตร์ภายในตัวเธอนั้นอยู่ในระดับที่สามารถพลิกผันสนามรบได้ทั้งกองพล "อาจารย์เซเลนา... พวกเราแค่กำลังตรวจสอบทฤษฎีการไหลเวียนของมานาสายลมกับตัวเร่งปฏิกิริยาธาตุไฟตามตำราฉบับปรับปรุงใหม่บทที่สี่เองครับ ไม่ได้มีเจตนาจะสร้างความเสียหายให้แก่โครงสร้างหอคอยเลยแม้แต่น้อย" เรย์เลือกใช้รอยยิ้มมุมปากและน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดในการแก้ต่าง พร้อมกับแอบส่งซิกให้ลีออนที่ยืนตัวเกร็งอยู่ด้านหลังช่วยพยักหน้ารับสมอ้าง เซเลนาปรายตามองเศษซากละอองมานาที่ยังคงลอยเค្វ้งอยู่กลางอากาศ เธอขยับกรอบแว่นเล็กน้อย แววตาที่เคยเย็นชากลับฉายประกายความระaับความพึงพอใจที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเคร่งขรึม "ทฤษฎีบทที่สี่... ของนักปราชญ์วัลแคนสินะครับ เรย์ อาร์คไลท์ ดูเหมือนว่าสมองของเธอจะไม่ได้มีไว้แค่คิดหาทางหลบเลี่ยงการฝึกดาบภาคสนามอย่างเดียวสินะ" เซเลนากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะปรายตามองลีออนที่กำลังก้มหน้าคอตก "และเธอก็เหมือนกัน ลีออน กรีนฟิลด์ พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ธาตุลมของเธอน่าจะถูกนำไปใช้ในทางที่สร้างสรรค์กว่าการมานั่งกางบาเรียป้องกันเศษหินร่วงจากเพดานหอคอย" "ขออภัยครับอาจารย์!" ลีออนรีบโค้งศีรษะลงทำความเคารพอย่างลนลาน "เอาล่ะ เอาเป็นว่าฉันจะยังไม่หักคะแนนความประพฤติของพวกเธอในวันนี้... ถือเสียว่าเป็นการแลกเปลี่ยนกับการที่เธอทั้งสองคนจะต้องช่วยฉันย้ายตำราโบราณจากห้องใต้ดินไปไว้ที่ห้องทำงานส่วนตัวหลังเลิกเรียนก็แล้วกัน" เซเลนายื่นคำขาดด้วยรอยยิ้มที่แทบไม่ขยับมุมปาก ก่อนจะหมุนตัวเดินหายลับไปในความมืดของทางเดินอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับสายลมที่พัดผ่านวูบหนึ่งเท่านั้น เมื่อเงาร่างของอาจารย์สาวหายลับไป ลีออนถึงกับทรุดตัวลงพิงกับกำแพงหินด้วยความโล่งอก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก "ให้ตายเถอะ เรย์... ฉันนึกว่าพวกเราจะโดนกักบริเวณจนจบเทอมเสียแล้ว ศาสตราจารย์เซเลนานี่น่ากลัวเป็นบ้าเลย นายไปสนิทกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย ถึงกล้าพูดจาแบบนั้นออกไป" "ไม่ได้เรียกว่าสนิทหรอกครับ... เรียกว่าเรามี 'ข้อตกลงร่วมกัน' บางอย่างเพื่อความอยู่รอดต่างหากล่ะ" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยื่นมือออกไปเบื้องหน้าเพื่อนร่วมชั้น "ไปกันเถอะลีออน ได้เวลาไปหาอะไรใส่ท้องก่อนที่กระเพาะของเราจะประท้วงด้วยการร่ายเวทระเบิดใส่กันเองเสียก่อน" ลีออนมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะระบายยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ เขาเอื้อมมือไปจับและดึงตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "อืม ไปกันเถอะ... วันนี้ฉันเลี้ยงสตูว์เนื้ออบชีสของโรงอาหารใหญ่เอง ถือเป็นการขอบคุณที่นายช่วยชีวิตฉันจากกองเศษหินเมื่อกี้" บรรยากาศภายในโรงอาหารใหญ่ของสถาบันอัศวินและเวทมนตร์ช่วงพักเที่ยงเนืองแน่นไปด้วยเหล่านักเรียนปีต่างๆ เสียงพูดคุยจอแจ เสียงช้อนส้อมกระทบจานกระเบื้องเคลือบ และกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารปรุงสดใหม่ลอยอบอวลไปทั่วห้องโถงเพดานสูง เรย์และลีออนเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันเข้ามา โดยมีสายตาหลายคู่จับจ้องมองมาที่พวกเขาอย่างแปลกประหลาด ไม่ใช่เรื่องแปลกที่นักเรียนสายดาบอย่างเรย์จะมานั่งทานอาหารร่วมกับนักเรียนสายเวทมนตร์ธาตุอย่างลีออน เพราะโดยธรรมเนียมปฏิบัติของสถาบันแห่งนี้ นักเรียนทั้งสองสายมักจะแบ่งแยกกลุ่มก้อนกันอย่างชัดเจนราวกับเส้นขนานที่ไม่เคยบรรจบกัน ความบาดหมางเล็กๆ น้อยๆ และการเขม่นกันระหว่างคาับเรียนภาคปฏิบัติเกิดขึ้นเป็นกิจวัตร แต่ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะยาวมุมห้อง เสียงหัวเราะเยาะและเสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นจากโต๊ะกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงกลาง "ดูนั่นสิ... เจ้าสวะธาตุลมที่เกือบสอบตกภาคปฏิบัติเมื่อเดือนก่อน ไปเกาะติดสอยห้อยตามกับอัศวินตกอับปีสองเข้าให้แล้ว" เสียงของ 'จูเลียน แวน ดรากูน' ทายาทขุนนางตระกูลเวทมนตร์ชื่อดังเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน จงใจให้ดังพอที่คนรอบข้างจะได้ยิน จูเลียนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ รายล้อมไปด้วยบริวารอีกสามสี่คน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความดูแคลน ลีออนชะงักฝีเท้าลง ใบหน้าของเขาเริ่มขึ้นสีด้วยความโกรธ กำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ไอ้พวกนี้..." เขาพึมพำลอดไรฟันเตรียมจะสาวเท้าเข้าไปเอาเรื่อง แต่เรย์กลับยกมือขึ้นแตะไหล่ของเพื่อนสนิทเบาๆ เป็นสัญญาณให้หยุด พร้อมกับส่งรอยยิ้มอบอุ่นและเป็นกันเองกลับไปให้ ลีออนหันมามองหน้าเรย์ด้วยความงุนงง แต่ทว่าแววตาของเรย์ในตอนนี้กลับมีความมั่นใจและสุขุมลุ่มลึกอย่างประหลาด "ใจเย็นๆ ครับลีออน การใช้กำลังในโรงอาหารเวลานี้ นอกจากจะทำให้อาหารอร่อยๆ ของเราเสียรสชาติแล้ว มันยังทำให้เราตกหลุมพรางที่พวกเขากลั่นแกล้งขึ้นมาง่ายๆ อีกด้วย" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ชัดถ้อยชัดคำพอที่จะสะกิดใจคนฟังรอบข้าง เรย์ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน เขานำถาดอาหารไปวางลงบนโต๊ะตรงข้ามกับกลุ่มของจูเลียนอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะดึงเก้าอี้ให้นั่งลงในท่าทางที่สง่างามราวกับสุภาพบุรุษผู้ดีงามทุกประการ "สวัสดีครับคุณจูเลียน ดูเหมือนว่าสตูว์เนื้ออบชีสวันนี้จะหอมกรุ่นเป็นพิเศษ จนทำให้สมาธิในการควบคุมปากและคำพูดของคุณลดลงไปถนัดตาเลยนะครับ... หรือว่าเกลือแร่ในสมองของคุณกำลังขาดแคลนจากการใช้เวทมนตร์กระจ้อยร่อยคาบที่แล้วกันแน่?" เรย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มประดับบนใบหน้าไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวเจือปนแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้ผู้ฟังถึงกับพูดไม่ออก จูเลียนหน้าเสียสีแดงก่ำด้วยความโมโห เขาตบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนน้ำซุปในชามของบริวารกระฉอก "แก! ว่าใครกระจ้อยร่อยหะไอ้เรย์! แกมันก็แค่ไอ้ดาบไม้ไร้ค่าที่อาศัยเส้นสายของอาจารย์เซเลนาคอยคุ้มหัวเท่านั้นแหละ อย่ามาปากดีให้มากนัก!" บรรยากาศในโรงอาหารเงียบกริบลงในทันที สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่โต๊ะของพวกเขาเป็นตาเดียว ลีออนที่นั่งอยู่ข้างๆ เริ่มใจคอไม่ดี มือสั่นระริกขณะกำช้อนในมือแน่น เรย์ยังคงนิ่งสงบ เขาใช้ช้อนตักสตูว์ขึ้นมาเป่าเบาๆ อย่างใจAเย็น ก่อนจะตักเข้าปากเคี้ยวอย่างช้าๆ ชายหนุ่มวางช้อนลงบนจานอย่างเรียบร้อย เงยหน้าขึ้นสบตากับจูเลียนตรงๆ นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นฉายประกายคมกริบราวกับคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก "เส้นสายอย่างนั้นหรือครับ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนทุกคนรอบโต๊ะต้องตั้งใจฟัง "ถ้าการที่ผมใช้ไหวพริบ ความพยายาม และความเข้าใจในทฤษฎีเวทมนตร์มาปกป้องเพื่อนร่วมสถาบันจากการกลั่นแกล้งอย่างไร้ศักดิ์ศรี... เรียกว่า 'เส้นสาย' ล่ะก็ ผมก็ภูมิใจที่มีมันนะครับ" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันน่าเหลือเชื่อแผ่ซ่านออกมาจากร่างของอัศวินฝึกหัดปีสอง แม้จะไม่ได้ปลดปล่อยมานาออกมาโจมตี แต่จิตสังหารและออร่าแห่งความเป็นผู้นำกลับเด่นชัดจนทำให้จูเลียนและพรรคพวกถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "และถ้าคุณยังคิดจะหาเรื่องรังแกเพื่อนร่วมชั้นของผมอีกในอนาคต..." เรย์โน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็นเข้ากระดูกดำ "...ผมเกรงว่าบทเรียนพิเศษเรื่องการควบคุมมานาธาตุลมและไฟจากอาจารย์เซเลนาในคืนนี้ อาจจะไม่ได้จบลงแค่การย้ายตำราหนังสือธรรมดาๆ แต่อาจจะมี 'ภาคปฏิบัติภาคสนาม' นอกรอบที่น่าสนุกกว่านั้นรอพวกคุณอยู่... สนใจจะลองดูไหมครับ?" สิ้นคำพูดนั้น รอยยิ้มที่เป็นมิตรก็กลับคืนสู่ใบหน้าของเรย์อีกครั้ง เขานั่งลงตามเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับหันไปพยักหน้าให้ลีออนที่กำลังนั่งอ้างปากค้างด้วยความทึ่งในความกล้าหาญและคารมอันเฉียบคม ลีออนสูดหายใจเข้าลึกๆ ความหวาดกลัวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความรู้สึกฮึกเหิมและศรัทธาอย่างเต็มเปี่ยม เขาแย้มยิ้มออกมาอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก พร้อมกับหยิบแก้วน้ำขึ้นมาชนกับแก้วของเรย์เบาๆ "ขอบใจนะเรย์... จากนี้ไป นายมีฉันเป็นแนวหลังให้เสมอ" ลีออนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง "ด้วยความยินดีครับสหาย... มิตรภาพลูกผู้ชายของเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง" เรย์ตอบรับด้วยรอยยิ้มสดใส ทว่า ในขณะที่บรรยากาศบนโต๊ะกำลังอบอวลไปด้วยความผูกพันและมิตรภาพอันแนบแน่น ทันใดนั้นเอง... อากาศรอบตัวพวกเขาก็พลันเย็นยะเยือกูบพริบตา แสงสว่างภายในโรงอาหารกะพริบไหวรุนแรงราวกับไฟฟ้ากำลังจะดับ พร้อมกับเสียงเตือนอันคุ้นเคยที่ดังขึ้นก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของเรย์เพียงผู้เดียว *[ระบบอัศวินฝึกหัดตรวจพบ: ภัยคุกคามระดับความลับสูงสุด (Class-Omega) กำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตพื้นที่หอพักนักเรียนปีสอง]* *[เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: พันธมิตรลูกผู้ชาย 'เรย์ & ลีออน' ได้รับภารกิจลับฉุกเฉินระดับ SSS - 'คำสาปแห่งหอคอยโบราณที่ถูกลืม']* *[คำเตือนจากระบบ: เวลาในการเตรียมตัวเหลือเพียง 3 นาที ก่อนที่ม่านพลังผนึกจะแตกสลาย และประตูสู่มิติเบื้องล่างจะเปิดออก...]* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเติบโตไปพร้อมกับเรย์และผองเพื่อนในเส้นทางอันยาวนานนี้นะครับ