ความลับหลังม่านควัน

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและน้ำยาเคลือบเวทมนตร์คละคลุ้งไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวของศาสตราจารย์เซเลนา บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงหยดของนาฬิกาทรายบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้ม เรย์ อาร์คไลท์ ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะตัวนั้น สายตาของเขาไม่ได้มองไปที่ใบหน้าอันเคร่งขรึมของอาจารย์สาว แต่กลับจดจ้องอยู่กับวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่วางอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำ ตราประทับรูปงูกลืนหาง... สัญลักษณ์ที่สะท้อนประกายสีเงินยวงในแสงเทียน มันไม่ใช่รอยสลักจากช่างฝีมือทั่วไป แต่มีออร่าพลังเวทมนตร์ด้านมืดที่ถูกสะกดไว้ด้วยคาถาชั้นสูงแผ่ซ่านออกมาจางๆ "เธอคิดว่ามันคืออะไรล่ะ เรย์?" เสียงเรียบราบแต่แฝงไปด้วยความกังวลของศาสตราจารย์เซเลนาดังขึ้น เธอประสานมือทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ ดวงตาสีไพลินคู่สวยมองตรงมายังอัศวินฝึกหัดปีสองผู้มีแววตานิ่งสงบ แม้ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความกดดัน เรย์มักจะมีวิธีจัดการกับความคิดของตัวเองเสมอ "ถ้าให้ผมเดาจากความหนาแน่นของมานาที่หลงเหลืออยู่..." เรย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้สมองประมวลผลข้อมูลจากตำราเวทมนตร์โบราณที่เขาเคยอ่านผ่านตาในหอสมุดหลวง "มันไม่ใช่เวทมนตร์ที่ใช้สอนในสถาบันการศึกษาแห่งนี้แน่นอนครับ มันคือร่องรอยของ 'กลุ่มนักเวทนอกรีต' ที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสามสิบปีก่อน หรือไม่ก็... เป็นพวกที่หลงเหลือจากการทดลองต้องห้าม" เซเลนาพยักหน้ารับช้าๆ แววตาฉายแววพึงพอใจในความฉับไวของลูกศิษย์คนโปรด แต่ในขณะเดียวกัน ความตึงเครียดบนใบหน้าของเธอก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย "ถูกต้อง และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องเรียกเธอมาตักเตือนเป็นการส่วนตัว" เซเลนากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เธอเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ "การที่เธอและลีออนเข้าไปพัวพันกับอสูรเงาตนนั้นในเขตป่าต้องห้ามรอบนอก ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เรย์ มีใครบางคนจงใจปล่อยมันออกมาเพื่อทดสอบ... หรืออาจจะเพื่อ 'ล่า' อะไรบางอย่างในตัวพวกเธอ" "ล่าพวกเราเหรอครับ?" เรย์ทวนคำ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว กลับกัน มันจุดประกายความท้าทายในสายตาของอัศวินหนุ่ม "ถ้าเป้าหมายคือพวกเราจริง ๆ ดูท่าทางอีกฝ่ายคงต้องเตรียมรับมือกับการตอบโต้ที่เจ็บแสบพอสมควรนะครับ" "อย่าเพิ่งอวดดีไป เรย์" เซเลนาถอนหายใจเบาๆ เธอยกมือขึ้นปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้า ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น น้ำเสียงของเธอลดต่ำลงจนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ "สถานการณ์มันซับซ้อนกว่าที่เธอคิด การทดสอบภาคสนามที่จะถึงนี้... ถูกเปลี่ยนสถานที่" เรย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เปลี่ยนสถานที่? ทั้งๆ ที่ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการแล้วเนี่ยนะฃครับ?" "ใช่" เซเลนากวาดสายตามองรอบห้องราวกับระแวดระวังเนตรทิพย์หรือหูทิพย์ ก่อนจะเลื่อนวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่สลักตราสัญลักษณ์งูกลืนหางเข้ามาใกล้ตัวเรย์มากขึ้น "พวกเบื้องบน โดยเฉพาะสภาผู้อาวุโสบางคน กำลังเล่นเกมการเมืองสกปรก การทดสอบภาคสนามของปีสอง จะถูกย้ายไปยัง 'ซากปรักหักพังแห่งเวลลาน่า' ดินแดนรกร้างที่ถูกผนึกไว้จากสงครามโบราณ และที่สำคัญ..." อาจารย์สาวหยุดพูดไปชั่วครู่เพื่อสบตากับเรย์อย่างลึกซึ้ง "...ที่นั่นไม่ใช่แค่สนามสอบวัดระดับอัศวิน แต่มันคือหลุมศพของกอง ศาสทร์เวทมนตร์โบราณ ที่พวกมันกำลังตามหาชิ้นส่วนของ 'ศิลาแห่งพันธนาการ' อยู่" เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ สมองของเขาเริ่มคำนวณความเสี่ยงและผลประโยชน์ที่อาจเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ข้อมูลนี้มีความสำคัญระดับพลิกกระดาน หากเขาและลีออนเดินทางไปโดยไม่รู้เรื่อง พวกเขาอาจกลายเป็นเหยื่อสังเวยในเกมการเมืองของสถาบัน แต่ถ้าหากพวกเขารู้ทันและเตรียมตัวให้พร้อม... นี่คือโอกาสทองในการเก็บเกี่ยวแต้มประสบการณ์และไขปริศนาที่ซ่อนอยู่ "ขอบคุณมากครับศาสตราจารย์ สำหรับคำเตือน... และเบาะแสสำคัญนี้" เรย์โค้งศีรษะลงเล็กน้อยด้วยท่าทางของสุภาพบุรุษที่เปี่ยมด้วยความเคารพ "ผมสัญญาว่าพวกเราจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง และจะไม่มีใครหน้าไหนใช้สนามสอบนี้เป็นเครื่องมือทำลายสถาบันของเราได้เด็ดขาด" เซเลนามองรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของเรย์ มุมปากของเธอเผลอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก ก่อนที่เธอจะโบกมือไล่ "1 ออกไปได้แล้วล่ะ ก่อนที่ใครจะมาเห็นเข้า... อ้อ แล้วก็ระวังตัวด้วย เรย์ ลีออนเองก็ต้องระวังตัวเช่นกัน" เรย์หมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของศาสตราจารย์เซเลนาด้วยฝีเท้าที่มั่นคง ประตูไม้บานใหญ่ปิดลงเบื้องหลังเขา ความมืดมิดของทางเดินยามวิกาลไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย ทว่าในจังหวะที่เขากำลังก้าวเดินไปตามระเบียงทางเดินเพื่อกลับหอพัก เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของเขาอย่างกะทันหัน [ติ๊ง! ระบบตรวจพบข้อมูลลับระดับ SSS: เส้นทางสู่ซากปรักหักพังแห่งเวลลาน่า] [เงื่อนไขพิเศษถูกปลดล็อก: ผู้เล่นได้รับแผนที่ลับ "เส้นทางหลบหนีของนักเวทนอกรีต"] [คำเตือนจากระบบ: มีผู้ไม่ประสงค์ดีกำลังดักรอท่านอยู่ที่ปลายระเบียงทางเดินด้านหน้า... ห่างออกไปเพียงสิบเมตร] เรย์หยุดเดินกะทันหัน มือขวาแตะลงที่ด้ามจับดาบข้างเอวโดยสัญชาตญาณ สายตากวาดมองความมืดเบื้องหน้าอย่างระแวดระวัง ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะก้าวออกมาจากเสาหิน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สะท้อนก้องไปทั่วทางเดิน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์ในทุกๆ บทตอนนะครับ