การเผชิญหน้ากับสภานักเรียน

"ข้อหาละเมิดอำนาจสภานักเรียน ลักลอบสืบสวนคณาจารย์โดยไม่ได้รับอนุญาต และใช้เวทมนตร์นอกเขตควบคุมระดับสาม... เรย์ อาร์คไลท์ นายมีอะไรจะแก้ตัวไหมครับ" เสียงก้องกังวานของ 'วินเซนต์ คาร์เตอร์' ประธานสภานักเรียนปีสามดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมลับใต้หอคอยอัคคี แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์สีฟ้าสะท้อนบนใบหน้าอันคมคายและแววตาที่เย่อหยิ่งเกินกว่าเด็กวัยเดียวกัน เอกสารรายงานสอบสวนกองโตถูกวางกระแทกบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่น ลีออนที่ยืนอยู่มุมห้องขยับตัวทำท่าจะก้าวเข้ามาประท้วง แต่เรย์ยกมือขึ้นห้ามด้วยรอยยิ้มบางๆ บนมุมปาก อัศวินฝึกหัดหนุ่มปีสองไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายืนตัวตรงสง่างามในชุดเครื่องแบบนักเรียนที่จัดระเบียบเรียบร้อย ไวบ์ความสุขุมนุ่มลึกฉายชัดผ่านดวงตาสสีนิลที่มองสบตากับวินเซนต์ตรงๆ โดยไม่หลบเลี่ยง "ถ้าการปกป้องเพื่อนร่วมสถาบันจากเงาปริศนาในเขตป่าต้องห้ามเมื่อคืนก่อน ถือเป็นการละเมิดอำนาจ... ผมคงต้องขอสารภาพผิดทุกข้อหาครับ ท่านประธาน" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่น้ำคำกลับเชือดเฉือนและเต็มไปด้วยตรรกะที่ยากจะหักล้าง วินเซนต์หรี่ตาลง รังสีเวทมนตร์ธาตุไฟอ่อนๆ แผ่ออกมาจากตัวจนอากาศรอบโต๊ะประชุมเริ่มบิดเบี้ยว "อย่ามาใช้คารมคมคายกับฉันนะ อาร์คไลท์! นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้าข้ามหน้าข้ามตากฎระเบียบเหล็กของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ หลักฐานเวทมนตร์สนับสนุนที่นายใช้มันฟื้นพลังให้ลีออนเมื่อคืน มันไม่ใช่หลักสูตรของปีสอง... นายไปเอา "ทฤษฎีเวทมนตร์ต้องห้าม" นั้นมาจากไหน!" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลีออนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าความลับเรื่องที่เรย์ฝึกฝนร่วมกับอาจารย์เซเลนาอาจทำให้เพื่อนรักต้องถูกไล่อציออกหรือหนักกว่านั้นคือถูกเนรเทศ ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะเปิดปากอ้าปากอธิบายเพื่อซื้อเวลาให้ระบบสนับสนุนในหัวประมวลผลทางหนีทีไล่ ประตูบานใหญ่แกะสลักลวดลายโบราณก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงบานพับเหล็กกระทบกำแพงดังสนั่นหวั่นไหว ตึง! ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีดำสนิทของศาสตราจารย์สาวก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายอันทรงพลังระดับมหาจอมเวทแผ่ขยายกดทับจนสมาชิกสภานักเรียนทุกคนถึงกับหน้าถอดสี "การสอบสวนลับโดยไม่มีตัวแทนจากภาควิชาเวทมนตร์โบราณเข้าร่วม... ถือเป็นโมฆะตั้งแต่นายเปิดปากพูดแล้วล่ะครับ วินเซนต์" เสียงหวานทุ้งแต่เย็นเยียบของ 'ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด' ดังขึ้น พร้อมกับที่เธอปัดมือเบาๆ เอกสารรายงานสอบสวนทั้งหมดบนโต๊ะก็ลอยหมุนเคว้งและสลายกลายเป็นละอองแสงสีเงินในพริบตา เซเลนายืนขนาบข้างเรย์อย่างเป็นธรรมชาติ สายตาคมกริบกวาดมองประธานสภานักเรียนด้วยความเหยียดหยามเล็กน้อย วินเซนต์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธปนความประหลาดใจ "ศาสตราจารย์เซเลนา! นี่มันเรื่องภายในของสภานักเรียน ท่านไม่มีสิทธิ์..." "สิทธิ์งั้นเหรอครับ?" เซเลนาหันขวับมามอง รอยยิ้มเย้ายวนแต่แฝงไว้ด้วยคมมีดปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เรย์ อาร์คไลท์ อยู่ภายใต้การดูแลโดยตรงของโครงการวิจัยลับของฉัน หากพวกเธอจะเอาผิดเขา ก็เท่ากับว่ากำลังกล่าวหาผลงานวิจัยของสถาบัน... นายกล้ารับผิดชอบตรงจุดนี้ไหมล่ะ ประธานตัวน้อย" เรย์เหลือบมองแผ่นหลังของอาจารย์สาวที่ยืนบังลมให้เขาอยู่เงียบๆ หัวใจพลันเกิดความรู้สึกอบอุ่นแปลกประหลาด สายสัมพันธ์ระหว่างลูกศิษย์และอาจารย์ลึกลับผู้นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ทฤษฎีในตำรา แต่มันคือความเป็นและความตายที่ถูกถักทอเข้าด้วยกันผ่านสนามรบจริง วินเซนต์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่าไม่มีอำนาจพอจะต่อกรกับอาจารย์สายตรงผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ได้ "ฝากไว้ก่อนเถอะ อาร์คไลท์... สภานักเรียนจะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ แน่" "ยินดีต้อนรับเสมอครับ ท่านประธาน" เรย์ส่งยิ้มกวนประสาทกลับไปให้หนึ่งที ก่อนจะโค้งตัวลาตามมารยาทอัศวินผู้ดี เมื่อเดินพ้นออกมาจากหอคอยอัคคี ลีออนพรูลมหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก "เกือบไปแล้วเรย์ นายรอดมาได้อย่างหวุดหวิดเลยนะเนี่ย ว่าแต่... อาจารย์เซเลนามาช่วยนายได้ทันเวลาพอดีเป๊ะอย่างกับรู้ใจเลยนี่นา" เรย์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขากำลังมองหน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งใสที่เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยเสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคย [ติ๊ง! เสร็จสิ้นภารกิจเฉพาะหน้า: รอดพ้นจากการไต่สวนของสภานักเรียน] [เงื่อนไขพิเศษ: ได้รับการปกป้องจากบุคคลระดับสูง (ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด)] [รางวัล: แต้มสนับสนุนเวทมนตร์ +500, ปลดล็อกทักษะติดตัว "สายตาแห่งผู้ปกป้อง (ระดับ 2)"] [คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบความผิดปกติของมานาในเขตหอพักเวทมนตร์โบราณ เป้าหมายที่แท้จริงของสภานักเรียนไม่ใช่คุณ แต่คือ "บางสิ่ง" ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ห้องทำงานของศาสตราจารย์เซเลนา!] ดวงตาสีนิลของเรย์หรี่แคบลง รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปทันทีเมื่ออ่านบรรทัดสุดท้ายจบ เขาก้มมองมือตัวเองที่ยังมีประกายเวทมนตร์สีครามหลงเหลืออยู่ ก่อนจะหันไปสบตากับศาสตราจารย์สาวที่เดินตามออกมาเงียบๆ โดยที่อีกฝ่ายกำลังส่งยิ้มบางๆ ให้เขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก... รอยยิ้มที่ซ่อนความลับอันตรายเอาไว้มากกว่าที่เขาคิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์ในทุกๆ บทตอนนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด