คาถาบทแรกที่เซเลนาสอนเป็นการส่วนตัว

"ขืนแกยังร่ายเวทธาตุลมด้วยองศาข้อมือแบบนั้นต่ออีกนิดเดียว เส้นประสาทเวทมนตร์แขนขวาของแกได้ขาดสะบั้นกลายเป็นคนพิการไร้ค่าไปตลอดชีวิตแน่ เรย์ อาร์คไลท์" น้ำเสียงเรียบเย็นแต่ทรงพลังดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของลานประลองยุทธ์ร้างหลังหอพักคณาจารย์ แสงจันทร์สีเงินยวงสาดส่องทะลุผ่านหมู่เมฆหนาทึบลงมาอาบไล้ร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิท ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด ยืนกอดอกมองตรงมาด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง ไอความเย็นยะเยือกจากเวทมนตร์โบราณแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด เรย์หอบหายใจหนักหน่วง หยาดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย มือขวาที่ถือดาบฝึกซ้อมสั่นระริกด้วยความล้าสะสมจากการหักโหมฝึกฝนมานานนือบ่ายคลานถึงยามดึก เขาก้มมองแขนตัวเองที่เมื่อครู่เกือบจะพลาดท่าใช้ทฤษฎีเวทมนตร์ผสานผิดพลาด หากไม่ได้เสียงเตือนเฉียบขาดเมื่อครู่ช่วยไว้ ร่างกายของเขาคงได้รับความเสียหายถาวรไปแล้ว "ฮ่าๆ... อาจารย์นี่สายตาคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกนเสียอีกนะครับ ขืนผมช้ากว่านี้อีกเสี้ยววินาที แขนข้างนี้คงได้กลายเป็นศิษย์เอกที่พิการคนแรกในประวัติศาสตร์สำนักแน่ๆ" เรย์ฝืนยิ้มแห้งพร้อมกับใช้มือซ้ายกุมข้อมือขวาเพื่อคลายความเกร็ง บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่ถูกผ่อนคลายลงด้วยลูกล่อลูกชนตามนิสัยของเขา แต่นั่นไม่ได้ทำให้แววตาของอาจารย์สาวคลายความดุลงเลยแม้แต่น้อย เซเลนาถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ หล่อนคลายกอดอกแล้วเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้เรย์ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นหินดัง กัป-กัป กังวานท่ามกลางความเงียบ หล่อนหยุดยืนห่างจากเด็กหนุ่มเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายตำราเวทเก่าแก่ลอยเข้าแตะจมูก "ความร่าเริงไม่เข้าเรื่องนี่แหละที่จะพาแกไปตายเรย์..." เซเลนาเอ่ยเสียงแผ่วเบา มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำยื่นออกไปแตะที่ข้อมือขวาของเรย์อย่างแผ่วเบา สัมผัสเย็นเฉียบพุ่งทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาช่วยบรรเทาอาการกล้ามเนื้อกระตุกได้อย่างน่าอัศจรรย์ "จำไว้... เวทมนตร์สายสนับสนุนไม่ได้มีไว้แค่เพิ่มพลังหรือรักษาแผล แต่มันคือการเข้าใจ 'จังหวะ' และ 'ลมหายใจ' ของเป้าหมาย หากแกฝืนธรรมชาติของมานา มันก็จะหันมาแว้งกัดแกในที่สุด" เรย์นิ่งเงียบ ดวงตาคู่คมจ้องมองใบหน้าด้านข้างของอาจารย์สาวที่สะท้อนกับแสงจันทร์ แววตาของเซเลนาในยามนี้ไม่มีความเข้มงวดดุดั่งเช่นในห้องบรรยาย มีเพียงความห่วงใยอันลึกซึ้งที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา เขารู้ดีว่าตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ลีออนเพื่อนสนิทของเขาและตัวเขาเองต่างพยายามอย่างหนักเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดในการสอบเลื่อนขั้นอัศวิน แต่มีเพียงเซเลนาเท่านั้นที่คอยแอบลอบพบเขาในยามวิกาล เพื่อถ่ายทอด 'ทฤษฎีเวทมนตร์ต้องห้าม' ที่ไม่มีสอนในตำราหลวงให้ "ผมเข้าใจแล้วครับ... ขอบคุณมากครับอาจารย์" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น ไม่มีทีท่าหยอกล้อเล่นสนุกอีกต่อไป เซเลนาชักมือกลับแล้วหันหลังให้เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่แพ้กัน "เอาล่ะ ในเมื่อแกเข้าใจพื้นฐานของการควบคุมมานาผ่านจุดศูนย์ถ่วงแล้ว คืนนี้... ฉันจะสอนคาถาบทแรกให้แก เป็นคาถาเฉพาะตัวที่ไม่มีใครในสถาบันแห่งนี้เคยล่วงรู้มาก่อน" ดวงตาของเรย์เป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น คาถาบทแรกที่เซเลนาสอนเป็นการส่วนตัว—นี่ไม่ใช่แค่การเรียนรู้เวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือการก้าวเข้าสู่มิติใหม่ของพลังที่อาจพลิกกระดานความได้เปรียบในศึกประลองใหญ่ที่กำลังจะมาถึง เซเลนาก้าวถอยหลังไปห้าก้าว หล่อนสะบัดมือขวาเบาๆ วงแหวนเวทสีครามซับซ้อนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันหมุนวนด้วยลวดลายเรขาคณิตแปลกตาที่เรย์ไม่เคยเห็นในตำราเล่มไหน ลายเส้นของวงแหวนเปล่งแสงเรืองรองแข่งกับแสงจันทร์ ทัศนียภาพรอบด้านพล,บดบังด้วยม่านหมอกมานาสีเงินยวดยวงที่เซเลนาเป็นผู้ควบคุม "จดจำการไหลเวียนของมานาชุดนี้ให้ดี เรย์" เซเลนากล่าวเสียงกังวาน "คาถานี้มีชื่อว่า 'เนตรดาราอัคนีทมิฬ' มันไม่ใช่เวทโจมตีโดยตรง แต่เป็นการประยุกต์ใช้เวทธาตุไฟและธาตุมืดเข้าด้วยกันเพื่อสลายเกราะป้องกันของศัตรูในพริบตาเดียว จงหลับตาลง แล้วสัมผัสความมืดมิดรอบตัว... แล้วดึงมันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของดาบในมือแก" เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตามคำแนะนำ เขาหลับตาลง ปล่อยให้ประสาทสัมผัสอื่นทำงาน เสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้ เสียงหัวใจเต้นรัวของตนเอง และที่สำคัญที่สุด... สัมผัสอุ่นวาบจากไอมานาที่เซเลนากำลังแผ่ขยายออกมาเพื่อนำทางเขา มานาสีดำสนิทแต่ทอประกายอบอุ่นไหลเวียนเข้าสู่ปลายนิ้วของเรย์ ราวกับสายธารที่ไหลกลับสู่มหาสมุทร *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางห้วงความคิดของเขา [ระบบสนับสนุนอัศวินฝึกหัดทำงาน] [ผู้เล่น 'เรย์ อาร์คไลท์' ได้รับองค์ความรู้เวทมนตร์โบราณ: 'เนตรดาราอัคนีทมิฬ' (ระดับ S)] [อัตราการซิงโ크ไนซ์กับผู้สอน (ศาสตราจารย์เซเลนา): 87% (อยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยม)] [คำเตือนพิเศษจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่รัศมี 300 เมตรจากทิศตะวันออกเฉียงใต้... ความเร็วสูง... วัตถุไม่ทราบฝ่ายกำลังมุ่งหน้ามายังลานประลองยุทธ์!] เรย์ลืมตาโพลงขึ้นทันที ดวงตาคู่คมฉายแววตื่นตัวขีดสุด ความง่วงงุนและความเหนื่อยล้าเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เขากระชับดาบในมือแน่นโดยสัญชาตญาณ ขณะที่เซเลนาเองก็หยุดร่ายเวททันที ใบหน้าของอาจารย์สาวฉายแววเคร่งเครียดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ดวงตาสีรัตติกาลหันขวับไปมองยังทิศตะวันออกเฉียงใต้ที่มีเงาดำสายหนึ่งกำลังพุ่งทะยานผ่านยอดไม้ด้วยความเร็วสูงผิดปกติ "อาจารย์ครับ..." เรย์เอ่ยเสียงกระซิบเบาๆ พลางก้าวเข้าไปขวางเบื้องหน้าเซเลนากึ่งหนึ่งเพื่อปกป้อง "ดูเหมือนว่าพวกเราจะไม่ได้รับอนุญาตให้ฝึกซ้อมกันตามลำพังเสียแล้วล่ะครับ" เงาดำสายนั้นพุ่งทะลุกำแพงหินโบราณของลานประลองเข้ามาราวกับพายุหมุน ก่อนจะหยุดนิ่งสนิทลงบนแท่นหินสูงเบื้องหน้า ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เมื่อกลุ่มควันจางลง เผยให้เห็นร่างของชายสวมหน้ากากเหล็กสีเงินสลักลวดลายกางเขนคว่ำ—สัญลักษณ์ของ 'ภาคีเงาทมิฬ' ที่ควรจะถูกกวาดล้างไปตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่เวลานี้... มันกลับมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ลอดผ่านช่องหน้ากากออกมา "พบตัวแล้ว... ภาชนะแห่งเวทมนตร์โบราณ และ... สุนัขรับใช้แห่งราชสำนัก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์ในทุกๆ บทตอนนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด