"ถ้าอักขระรูนแถวที่สามยังกระพริบเป็นสีแดงอมส้มแบบนั้น มีหวังค่ายกลบาตรสวรรค์รอบหอพักปีสองได้พังครืนลงมาทับหัวพวกเราก่อนเที่ยงคืนนี้แน่ครับ ลีออน"
เรย์ อาร์คไลท์ เอ่ยพรางใช้ด้ามดาบไม้กระแทกพื้นศิลาเบาๆ เพื่อปรับจังหวะการไหลเวียนของมานาในแผ่นศิลาควบคุมหลัก เหงื่อกาฬเม็ดโตไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคายของอัศวินฝึกหัดปีสอง ชุดเครื่องแบบอัศวินสีครามเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นควันและละอองเวทสีม่วงเข้มจากการพยายามซ่อมแซมค่ายกลป้องกันของสถาบันที่เกิดลัดวงจรอย่างกะทันหัน
"ฉันบอกนายแล้วไงว่าโครงสร้างเวทมนตร์โบราณที่ศาสตราจารย์เซเลนาทิ้งบันทึกไว้ มันซับซ้อนเกินกว่าพวกเราจะมานั่งเดาสุ่มแก้หน้างานแบบนี้!" ลีออน กรีนฟิลด์ สหายสนิทคู่หูสายเวทมนตร์ธาตุลมสบถเบาๆ มือข้างหนึ่งกำลังประคองลูกแก้วธาตุลมเพื่อเป่าระบายความร้อนที่แผ่ออกมาจากแผงวงจรรูนเวท ใบหน้าของเด็กหนุ่มผมบลอนด์เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แววตาสะท้อนความเหนื่อยล้าจากการยืนเข้าเวรยามฉุกเฉินติดต่อกันมากว่าหกชั่วโมงเต็ม
ยามนี้ ทั่วทั้งอาณา1เขตของโรงเรียนเวทมนตร์อาร์เคเมียตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัด ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติที่เคยคุ้มครองเหล่าอัศวินฝึกหัดเกิดขัดข้องอย่างรุนแรงจากพลังงานปริศนาที่รั่วไหลมาจากใต้ดิน ส่งผลให้อธิการบดีต้องประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินระดับสอง บังคับให้นักเรียนปีสองทุกคนต้องแยกย้ายกันออกตรวจตราและคุมเชิงตามจุดอับของค่ายกลเวทตลอดทั้งคืน โดยมีเพียงแสงตะเกียงเวทสีนวลและเสียงลมหายใจหอบเหนื่อยเป็นเพื่อน
"ไม่ใช่การเดาสุ่มครับ... แต่มันคือการคำนวณความน่าจะเป็นภายใต้กรอบเวลาจำกัดต่างหาก" เรย์แยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก แต่แววตาของเขากลับประกายความมุ่งมั่นและไหวพริบอันเฉียบคม "นายลองส่งมานาธาตุลมเข้าไปในร่องรูนที่สี่ทางซ้ายมือเบาๆ สิ ลีออน ข้าต้องการแรงผลักความถี่ต่ำเพื่อดันแกนกลางให้กลับเข้าสู่สมดุล"
"บ้าจริง ถ้านี่พัง ฉันจะให้นายเลี้ยงสเต็กเนื้อย่างมังกรป่าที่โรงอาหารสามมื้อติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม!" ลีออนพึมพำอย่างจำยอม แต่ก็ยอมส่งกระแสมานาธาตุลมสีเขียวจางๆ เข้าไปตามคำแนะนำทันที
*ฟู่—!*
เสียงพลังงานเวทปะทะกันเบาๆ เกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปลาบขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่แสงสีแดงอมส้มที่กระพริบเตือนภัยบนแผ่นศิลาจะค่อยๆ สงบลง เปลี่ยนเป็นสีฟ้าครามอันสงบเยือกเย็นตามเดิม ลีออนทิ้งตัวพิงกำแพงหินด้วยความหมดแรง ส่วนเรย์ถอนหายใจยาวเหยียด ปาดเหงื่อที่หน้าผากลวกๆ
"รอดตัวไปหนึ่งจุด... แต่ดูท่าทางแล้ว ทางปีกตะวันตกของหอพักหญิงและหอสมุดหลวงน่าจะอาการหนักกว่านี้" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะกวาดสายตามองไปทางระเบียงทางเดินมืดทึบที่ทอดยาวออกไป
ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะพักเหนื่อยชั่วครู่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืดของบันไดวน
ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมยาวสีดำสนิทขลิบเงินย่างกรายเข้ามาอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายเวทมนตร์โบราณอันทรงพลังแต่ทว่าคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด ปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางเงาสลัว ใบหน้าเรียบนิ่งภายใต้แสงตะเกียงฉายแววเคร่งขรึมกว่าทุกครั้ง ดวงตาสีไพลินคู่สวยกวาดมองแผงศิลาค่ายกลที่เพิ่งได้รับการซ่อมแซมอย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดอยู่ที่ตัวของเรย์
"ทำได้ไม่เลวเลยนี่ อาร์คไลท์..." สุเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความชื่นชมดังขึ้น อาจารย์สาวปรายตามองลูกศิษย์คนโปรดด้วยหางตา "แต่เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการลัดวงจรของค่ายกลในค่ำคืนนี้ เป็นเพียงอุบัติเหตุจากความเสื่อมสภาพของอุปกรณ์ตามที่รายงานในประกาศของสถาบัน?"
เรย์หรี่ลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักรบเตือนภัยทันที เขาขยับตัวเข้ามาบังลีออนที่กำลังนั่งพักอยู่เล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ "ถ้ามันเป็นแค่ความเสื่อมสภาพตามกาลเวลา รูนเวทแถวที่สามคงไม่ถูกสลักด้วย 'อักขระดูดกลืนมานา' ระดับสูงที่พบได้เฉพาะในตำราเวทมนตร์ต้องห้ามของอาณาจักรโบราณหรอกครับ... ศาสตราจารย์"
เซเลนาชะงักไปเล็กน้อย มุมปากเรียวสวยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น นัยน์ตาคู่คมฉายแววพึงพอใจในความฉับไวของเด็กหนุ่ม
"เจ้าฉลาดขึ้นทุกวันนะ เรย์..." อาจารย์สาวก้าวเข้ามาใกล้กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน "สิ่งที่ขัดข้องไม่ใช่ระบบป้องกันของโรงเรียน... แต่มีใครบางคนกำลังใช้ค่ายกลนี้เป็น 'สะพานเชื่อม' เพื่อดึงเอาบางสิ่งที่ถูกผนึกไว้อยู่ใต้ชั้นใต้ดินขึ้นมาสู่เบื้องบน และตอนนี้... มันกำลังเดินขึ้นมาถึงชั้นใต้ถุนของหอพักปีสองแล้ว"
สิ้นคำพูดของศาสตราจารย์เซเลนา พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์ประหลาดมหึมากำลังคำรามก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง แสงไฟจากตะเกียงเวททั่วทั้งโถงทางเดินดับวูบลงพร้อมกันในพริบตา ความมืดสนิทเข้าปกคลุมพื้นที่ ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับร้อยที่กำลังก้าวขึ้นมาจากบันไดเวียนอย่างไร้ซุ่มเสียง และเสียงแจ้งเตือนระดับวิกฤตจากระบบภารกิจที่ดังลั่นอยู่ในโสตประสาทของเรย์คนเดียวเท่านั้น!
*[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลุกชีพของ 'อัศวินเงาสาบสูญ' ระดับ SSS ใต้พื้นที่ควบคุม มาตรการฉุกเฉินถูกยกเลิก... เริ่มต้นพิธีการกวาดล้าง]*
ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์ในทุกๆ บทตอนนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด
อัศวินฝึกหัดกับทฤษฎีเวทมนตร์ฉบับต้องห้าม•ตอนที่ 14
รอยร้าวในค่ายกลป้องกัน
ผลงานโดย วาเลนเทียอัศวินมืด
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (วาเลนเทียอัศวินมืด)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง อัศวินฝึกหัดกับทฤษฎีเวทมนตร์ฉบับต้องห้าม นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!