คาบเรียนแรกของอาจารย์ผู้ไร้รอยยิ้ม

กลิ่นอายของผงศิลาเวทมนตร์คั่วไหม้ผสมกับกลิ่นอับของตำราหนังแกะเก่าแก่ลอยตลบอบอวลอยู่ในห้องบรรยายทรงกลมขนาดใหญ่ของตึกภาควิชาเวทมนตร์โบราณ เสียงฝีเท้าของเหล่านักเรียนปีสองหลายชีวิตกำลังเดินเบียดเสียดหาที่นั่งกันอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง แม้แต่การหายใจก็ยังต้องผ่อนจังหวะให้เบาลงที่สุดเมื่อรู้ว่าผู้ที่จะก้าวเข้ามาสอนในคาบแรกนี้คือใคร เรย์ อาร์คไลท์ สะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อเก็บหน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสที่เพิ่งเด้งขึ้นมาเตือนภัยเบื้องหน้า เมื่อครู่รอยแยกมิติที่ปรากฏขึ้นบนกระจกหน้าต่างห้องเรียนเกือบจะทำให้เขาเผลอชักดาบสั้นประจำตัวออกมาฟาดฟันเสียแล้ว โชคดีที่เขายังดึงสติกลับมาได้ทันก่อนที่เงาร่างของอสูรกายระดับต่ำตัวนั้นจะทันได้พุ่งทะลุตราประทับเวทป้องกันของอาคารเรียน "นายหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะเรย์ เมื่อกี้ฉันเห็นนะว่านายเกือบจะซัดโต๊ะเรียนพังไปแถบหนึ่งแล้ว" ลีออน กรีนฟิลด์ กระซิบกระซาบพลันเอนตัวเข้ามาหาเพื่อนสนิท ขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังจัดระเบียบม้วนกระดาษเวทมนตร์ธาตุลมบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดมัน ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวดระวัง "ฉันแค่ทบทวนวิชาป้องกันตัวภาคปฏิบัติเฉยๆ หรอกน่า ลีออน" เรย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก พลางใช้มือขวาปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อคลุมอัศวินฝึกหัดของตนเอง "อีกอย่าง... นายก็รู้ว่าฉันชอบการเซอร์ไพรส์เป็นชีวิตจิตใจ" "เซอร์ไพรส์บ้านป้าน่ะสิ ถ้ารอยแยกนั้นหลุดรอดเข้ามาได้จริงๆ ศาสตราจารย์เซเลนาคงไม่ได้แค่หักคะแนนความประพฤติเราหรอกนะ เธอคงใช้มนต์ผนึกวิญญาณฝังเราไว้ใต้พื้นห้องเรียนนี้ถาวรเลยมากกว่า" ลีออนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเอ่ยถึงชื่อนั้น ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องเรียนทั้งหมดก็ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นเยียบ ประตูไม้บานคู่แกะสลักลวดลายรูนโบราณค่อยๆ เปิดออกอย่างไร้สุ้มเสียง ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ชุดคลุมนักวิชาการสีดำสนิทลากยาวไปกับพื้นหิน ขับเน้นให้รูปร่างเพรียวระหงดูสง่างามทว่าน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน เรือนผมสีเงินยวดยาวสลวยถึงกลางหลังถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ดวงตาสีฟ้าอมเทาคู่คมกวาดมองเหล่านักเรียนราวกับจะทะลุปรุโปรดไปถึงความคิดในหัวของแต่ละคน ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำทักทาย มีเพียงออร่าแห่งความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจนทุกคนต้องนั่งหลังตรงแนบกับพนักเก้าอี้ "ยินดีต้อนรับสู่คาบแรก... และหวังว่าจะเป็นคาบเดียวของพวกคุณ ที่จะได้เรียนรู้ความจริงอันโหดร้ายเกี่ยวกับเวทมนตร์" น้ำเสียงราบเรียบ ทุ้มต่ำ และก้องกังวานของเธอสะท้อนไปทั่วห้องบรรยาย ศาสตราจารย์เซเลนาเดินไปหยุดยืนอยู่หน้ากระดานชนวนเวทมนตร์ ก่อนจะตวัดปลายนิ้ววาดอักขระโบราณสามตัวที่ซับซ้อนขึ้นกลางอากาศ อักขระเหล่านั้นเปล่งแสงสีม่วงเข้มพร้อมกับส่งเสียงหวีดหวิวเบาๆ เสียด1แก้วหู "ปีที่แล้วพวกคุณเรียนรู้เรื่องการใช้เวทมนตร์พื้นฐาน การร่ายคาถาตามตำรา และการสร้างเปลวไฟหรือสายลมเพื่อความบันเทิง... แต่ ณ ที่แห่งนี้ ภาควิชาเวทมนตร์โบราณ สิ่งเหล่านั้นไร้ค่าสิ้นดี" เธอมองกราดสายตามาหยุดอยู่ที่โต๊ะตัวริมฝั่งของเรย์แวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เวทมนตร์คือการแลกเปลี่ยน และทุกๆ ครั้งที่คุณดึงพลังจากความว่างเปล่า คุณกำลังเปิดประตูให้สิ่งอื่นที่อยู่อีกด้านก้าวตามเข้ามาด้วย" เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองส่วนวิเคราะห์เริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว เขาจำได้ทันทีว่าทฤษฎีนี้ตรงกับสิ่งที่ระบบแจ้งเตือนเขาเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน—รอยแยกมิติเมื่อเช้าไม่ใช่ความบังเอิญ แต่มันคือผลกระทบจากการที่พลังงานเวทในตัวเขากำลังเติบโตจนดึงดูดสิ่งแปลกปลอม "และดูเหมือนว่า จะมีบางคนในห้องนี้ ที่มีความสามารถพิเศษในการ 'เชื้อเชิญ' แขกที่ไม่ได้รับเชิญให้มาเคาะประตูห้องเรียนของเราเสียด้วยซ้ำ" ศาสตราจารย์เซเลนาหยุดเดิน เธอยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะของเรย์ สายตาสีฟ้าอมเทาจ้องมองตรงมาที่ใบหน้าของเขาอย่างคาดคั้น บรรยากาศรอบตัวเรย์และลีออนพลันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ ต่างพากันเหลือบมองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียวด้วยความหวาดหวั่น เรย์ไม่ได้หลบสายตา เขาส่งยิ้มบางๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจแบบฉบับของอัศวินฝึกหัดผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อสถานการณ์เฉพาะหน้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล "กระผมต้องขออภัยด้วยจริงๆ ครับศาสตราจารย์ พอดีช่วงนี้กระผมกำลังฝึกฝนทักษะการต้อนรับขับสู้... เผื่อว่าจะมีอสูรกายหลงยุคตัวไหนอยากเข้ามาเรียนรู้ทฤษฎีเวทมนตร์โบราณร่วมกับเราบ้าง" เสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ ในห้องเรียน ลีออนถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความเหนื่อยหน่ายในความใจกล้า (หรือบ้าบิ่น) ของเพื่อนสนิท มุมปากด้านซ้ายของศาสตราจารย์เซเลนากระตุกขึ้นเล็กน้อย—เป็นเสี้ยววินาทีที่รวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เธอยื่นมือเรียวบางออกมาแตะลงบนขอบโต๊ะของเรย์ แรงกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่ร่างของเขาจนเก้าอี้ไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ด "ปากกล้าดีนี่ อาร์คไลท์" เซเลนาโน้มตัวลงมากระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน "ถ้าฝีปากของเธอคมเท่ากับทฤษฎีในหัว งั้นคาบปฏิบัติการภาคสนามวันนี้ เธอคงไม่รังเกียจที่จะลงไปสำรวจ 'ชั้นใต้ดินระดับสาม' ที่ถูกปิดตายด้วยตัวคนเดียวหรอกนะ" คำว่า *ชั้นใต้ดินระดับสาม* ทำให้สีหน้าของลีออนซีดเผือกทันที เพราะนั่นคือเขตหวงห้ามที่เต็มไปด้วยซากอารยธรรมเวทมนตร์โบราณและอสูรกายกลายพันธุ์ที่อันตรายที่สุดในโรงเรียน เรย์ยังคงรักษาแววตาที่ส่อแววเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยวเอาไว้ได้เป็นอย่างดี เขาประสานสายตากับอาจารย์สาวผู้ลึกลับ พยักหน้ารับคำท้าอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับศาสตราจารย์ เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้คาบเรียนแรกของคุณต้องมีแขกไม่เชิญมารบกวน" เซเลนาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอผละตัวออกยืนตรงตามเดิม พร้อมกับสะบัดมือเรียกม้วนกระดาษภารกิจสีทองแดงพุ่งตรงมาปักลงบนโต๊ะของเรย์อย่างแม่นยำ *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบภารกิจลับระดับ SSS: "บททดสอบแห่งอัคคีโบราณ ณ ชั้นใต้ดินระดับสาม"] [เงื่อนไข: เอาชีวิตรอดและปิดผนึกรอยแยกมิติโบราณร่วมกับศาสตราจารย์เซเลนา ภายในเวลาจำกัด] [รางวัล: ปลดล็อกทักษะเนตรอัศวินขั้นสูง และเพิ่มความสนิทสนมกับตัวละครลับ] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสสว่างวาบขึ้นปิดบังวิสัยทัศน์เบื้องหน้า พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาของระบบที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์—*คำเตือน: สิ่งที่รออยู่เบื้องล่าง ไม่ใช่อสูรกายธรรมดา แต่คือเศษเสี้ยววิญญาณของอดีตกษัตริย์ผู้ถูกลืมเลือน* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเติบโตของเรย์ในตอนนี้นะครับ