วันแรกเปิดเทอมกับเสียงระฆังแห่งหอคอยโบราณ

"ถ้าเจ้ายังตวัดดาบด้วยมุมองศาเดิมแบบนั้น ข้าเกรงว่าปีนี้เจ้าคงจะต้องซ้ำชั้นวิชาดาบประชิดตัวเป็นปีที่สองติดต่อกันนะครับ คุณอาร์คไลท์" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นจากบริเวณระเบียงหินอ่อนชั้นสองของตึกอำนวยการ เรย์ อาร์คไลท์ ชะงักปลายดาบไม้ที่กำลังห่างจากคอหอยหุ่นฝึกซ้อมอัตโนมัติเพียงไม่ถึงมิลลิเมตร เขาผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด หยดเหงื่อเม็ดโตไหลย้อยตามแนวกรอบหน้าคมคาย ก่อนจะหันไปส่งยิ้มกวนๆ ให้กับเจ้าของเสียงนั้น ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบอัศวินฝึกหัดปีสองสะพายกระเป๋าหนังเก่าๆ ไว้ข้างกาย ดวงตาคมกริบสีนิลมองสำรวจอาจารย์สาวผู้ยืนกอดอกพิงเสาหิน เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "แหม ศาสตราจารย์เซเลนาครับ เพิ่งจะวันแรกของการเปิดเทอมแท้ๆ ทำไมถึงใจร้ายกับศิษย์รักคนนี้ตั้งแต่ไก่โห่เลยล่ะครับเนี่ย" เซเลนา เวลเวิร์ด ขยับแว่นกรอบทองบนสันจมูกเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองคราบเหงื่อบนเสื้อผ้าของเด็กหนุ่มด้วยความประเมิน "ความขยันเป็นเรื่องดีครับเรย์ แต่ความดื้อรั้นที่จะใช้เวทมนตร์สายสนับสนุนมาฝืนหักล้างกับแรงโน้มถ่วงสนามประลอง นั่นไม่ใช่ความฉลาด... มันคือความโง่เขลาในคราบความพยายามต่างหาก" คำพูดตรงไปตรงมาตามสไตล์ของอาจารย์สาวประจำภาควิชาเวทมนตร์โบราณทำให้เรย์ทำได้เพียงยักไหล่ เขาเก็บดาบไม้เข้าฝักข้างเอวอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นอายของหอคอยโบราณแห่งสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดียยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของอิฐเก่าและละอองมานาบริสุทธิ์ที่ลอยล่องในอากาศ สถาบันอาร์เคเดียไม่ได้เป็นเพียงโรงเรียนสอนเวทมนตร์ธรรมดา แต่ที่นี่คือป้อมปราการฝึกฝนผู้พิทักษ์อาณาจักร โครงสร้างสถาปัตยกรรมแบบโกธิกสูงตระหง่าน บันไดวนที่ทอดยาวราวกับไม่มีวันสิ้นสุด และม่านพลังเวทมนตร์ที่คอยปกป้องคุ้มกันอาณาเขต ทำให้ผู้มาเยือนรู้สึกราวกับหลุดเข้าไปในหน้าประวัติศาสตร์สงครามอันยาวนานนับพันปี "แล้วตกลงว่า การทดสอบสมรรถภาพประจำปีของปีสองวันนี้... ข้าต้องเจออะไรบ้างครับ ถึงขนาดทำให้ท่านอาจารย์ต้องมาดักรอตักเตือนด้วยตัวเองแบบนี้" เรย์เดินเข้าไปใกล้ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยแววตาเป็นประกายซุกซน เซเลนาปรายตามองเอกสารปึกหนaในมือ ก่อนจะส่งยิ้มมุมปากที่หาได้ยากยิ่ง "เตรียมใจไว้ให้ดีก็แล้วกันครับ... ปีนี้ หอคอยทดสอบไม่ได้ใช้แค่หุ่นยนต์เวทมนตร์เหมือนปีก่อน" ยังไม่ทันที่เรย์จะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงระฆังโบราณประจำหอคอยกลางก็ดังสนั่นกังวานไปทั่วทุกตึกเรียน แรงสั่นสะเทือนจากคลื่นเสียงทำให้ฝุ่นละอองที่เกาะตามซอกหินร่วงหล่นลงมา ราวกับสัญญาณเตือนภัยสงครามที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล "เสียงระฆังเบิกโรง... เริ่มต้นขึ้นแล้วครับ" เซเลนากล่าวสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินหายลับไปหลังม่านเงาของระเบียงทิ้งไว้เพียงคำเตือนที่ลอยมากับสายลม เรย์สูดหายใจเข้าลึก ฃเขากำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วลั่นเปรี๊ยะ ในฐานะอัศวินฝึกหัดที่ถูกตราหน้าว่าเป็นพวกนอกคอกเนื่องจากใช้เวทมนตร์สายสนับสนุนที่คนอื่นมองว่าไร้ประโยชน์ในการต่อสู้ นี่คือโอกาสเดียวที่จะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขานั้นคิดถูก เขาเดินมุ่งหน้าไปยังลานประลองกลางแจ้งที่บัดนี้เต็มไปด้วยเหล่านักเรียนปีสองยืนออกันอยู่เนืองแน่น "เฮ้! เรย์ ทางนี้ๆ!" เสียงตะโกนคุ้นเคยดังแหวกฝูงชน ลีออน กรีนฟิลด์ เพื่อนสนิทร่างสันทัดผู้มีเส้นผมสีเขียวอ่อนเป็นเอกลักษณ์โบกมือหยอยๆ อยู่หน้าประตูทางเข้าลานทดสอบสมรรถภาพ ลีออนอยู่ในชุดเกราะเบอร์กันดีสำหรับสายเวทมนตร์ธาตุลม ใบหน้าของเขามีเหงื่อซึมเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น เรย์สาวเท้าเข้าไปหาสหายรัก "สภาพเจ้าดูตื่นเต้นเกินเหตุนะลีออน กินอะไรผิดสำแดงมาหรือไง" "เจ้าบ้า! ไม่ออกตื่นเต้นได้ยังไงเล่า ปีนี้ผู้คุมสอบภาคสนามคือ 'ท่านเคานต์การ์เน็ต' ผู้ตรวจการสายโหดจากส่วนกลางนะเว้ย แถมข่าววงในบอกว่า บททดสอบสมรรถภาพวันนี้คือการเคลียร์ 'เขตอาคมป่าวิญญาณคลั่ง' ภายในเวลาสิบนาที ไม่งั้นจะถูกตัดสิทธิ์จากการคัดเลือกหน่วยอัศวินลาดตระเวน!" ลีออนกระซิบด้วยน้ำเสียงร้อนรน เรย์หรี่ตามองไปยังลานกว้างเบื้องหน้า ซึ่งถูกกั้นด้วยม่านพลังเวทสีม่วงเข้ม บรรยากาศภายในเขตอาคมนั้นมืดทึบ เต็มไปด้วยไอหมอกสีเทาและเสียงคำรามต่ำๆ ที่ลอดออกมาจากความมืด มันไม่ใช่แค่การทดสอบร่างกายธรรมดา... แต่มันคือการทดสอบความเป็นความตาย "สิบนาทีกับป่าวิญญาณคลั่งงั้นเหรอ..." เรย์พึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ฟังดูท้าทายไม่เบานี่นา" เสียงประกาศก้องจากคทาขยายเสียงเวทมนตร์ดังขึ้นเหนือลานประลอง ขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่ *[ประกาศจากคณะกรรมการควบคุมการสอบ: ขอให้นักเรียนอัศวินฝึกหัดปีสองทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม เขตอาคมจะเปิดในอีกสาม... สอง... หนึ่ง...]* *ครืนนน—!* ม่านพลังเวทสีม่วงเข้มสลายตัวลงทันที พร้อมกับแรงลมกระโชกแรงที่พัดพาเอาไอเย็นยะเยือกพุ่งเข้าใส่หน้า นักเรียนหลายคนถอยหลังกรูด้วยความหวาดกลัว แต่เรย์กลับก้าวเท้าไปข้างหน้ารวดเดียว ดาบไม้ในมือถูกแทนที่ด้วยการเรืองแสงสีฟ้าอ่อนของวงแหวนเวทสนับสนุนที่ฝ่ามือซ้าย "ไปกันเถอะลีออน อย่าปล่อยให้พวกข้างหน้าแย่งซีนเด่นไปหมดล่ะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ทั้งสองพุ่งทะยานเข้าไปในความมืดของเขตอาคมป่าวิญญาณคลั่งทันที เสียงฝีเท้าและเสียงปะทะของเวทมนตร์ดังระเบิดขึ้นต่อเนื่อง เรย์ใช้ไหวพริบและเวทมนตร์เสริมความเร็วและการมองเห็นในที่มืด หลบหลีกรากไม้มีชีวิตที่พยายามตะปบเข้าใส่ได้อย่างฉิวเฉียด ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวิเคราะห์ไว้ในหัวอย่างแม่นยำ ผ่านไปเพียงเจ็ดนาที เรย์และลีออนก็ฝ่าดงวิญญาณคลั่งมาจนถึงใจกลางป่า ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของการทดสอบ เบื้องหน้าของพวกเขาคือเสาหินศิลาโบราณที่สลักอักขระเวทปริศนา บนยอดเสามีคริสตัลประเมินผลสีทองอร่ามส่งแสงกะพริบถี่ๆ "สำเร็จ! เราทำเวลาได้ดีมากเลยเรย์!" ลีออนหอบหายใจโยนตัวพิงต้นไม้ด้วยความเหนื่อยล้า แต่ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มแห่งชัยชนะ เรย์ไม่ได้ตอบรับทันที สายตาของเขาจ้องมองไปยังคริสตัลประเมินผลบนยอดเสาหินด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด อักขระโบราณที่สลักอยู่บนนั้นไม่ได้กำลังบอกคะแนนการทดสอบ แต่มันกำลังหมุนวนเปลี่ยนรูปเป็นสัญลักษณ์แปลกตาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราเรียนเล่มไหน ทันใดนั้นเอง... ท้องฟ้าเหนือเขตอาคมที่ควรจะปลอดโปร่ง กลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับหยดเลือด เสียงระฆังโบราณเมื่อครู่ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เสียงระฆังเปิดเทอม มันคือเสียงระฆังประกาศภาวะฉุกเฉินระดับวิกฤต! พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนลีออนเสียหลักล้มลง รอยแยกขนาดใหญ่ปริแตกออกกลางลานทดสอบ ไอมารสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลักออกมาพร้อมกับเงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังตะกุยขึ้นมาจากขุมนรกเบื้องล่าง ดวงตาสสีแดงฉานคู่ใหญ่มหึมาคู่หนึ่งลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นประสาทจนแก้วแทบแตก *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบเงื่อนไขลับ: ปลดล็อกภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS - "ผู้ปลุกเร้าอสูรบรรพกาล"] [คำเตือน: สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าไม่ใช่หุ่นทดสอบ แต่คือ "แม่ทัพอสูรเงา" ที่หลับใหลมานานกว่าสามร้อยปี อัตราการรอดชีวิตของเป้าหมาย: 0.01%] เรย์เบิกตากว้างเมื่อหน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับเงาร่างของอสูรกายที่ก้าวพ้นรอยแยกขึ้นมาจ้องมองตรงมาที่เขาด้วยจิตสังหารอันแหลมคม ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกในเทอมนี้ไปด้วยกันนะครับ!