คำชมเชยที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุ

"นี่นายเขียนอะไรลงไปเนี่ย เรย์? บ้าไปแล้วหรือไง!" เสียงกระซิบกระซาบที่เจือด้วยความตื่นตระหนกดังลอดมาจากมุมอับของห้องสมุดหลวง ลีออน กรีนฟิลด์ สหายสนิทผู้มักยึดมั่นในกฎระเบียบของสถาบันถึงกับหน้าถอดสี ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างเมื่อกวาดสายตามองลงบนแผ่นกระดาษรายงานภารกิจปราบอสูรเวทเขตชายป่าหมอกทมิฬ ซึ่งเพิ่งผ่านการตรวจทานและแก้ไขด้วยลายมือของเจ้าของผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงตรงหน้า เรย์ อาร์คไลท์ หัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาสีอำพันพราวระยับด้วยประกายความซุกซนอย่างคนที่มีแผนการอยู่ในใจ มือเรียวในถุงมือหนังสีดำตวัดปากกาขนนกเซ็นชื่อกำกับบรรทัดสุดท้ายอย่างไม่ยี่หระ เขายืดตัวพิงพนักเก้าอี้ไม้โอ๊กเก่าแก่ พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ "ก็แค่เขียนความจริงที่ตำราเวทมนตร์ฉบับมาตรฐานหลงลืมไป... หรือนายคิดว่าการใช้เวทมนตร์ธาตุลมพัดสวนกระแสมานาของอสูรเงาโดยตรง มันดูเสี่ยงน้อยกว่าการใช้บาตรเวทป้องกันแบบทื่อๆ ล่ะ ลีออน?" ลีออนอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงแต่ก็เถียงไม่ออก ภาพเหตุการณ์เมื่อวานยังติดตา เขากับเรย์เกือบเอาชีวิตไม่รอดในป่าหมอกทมิฬ หากไม่ได้ไอเดียสุดโต่งของเรย์ที่ใช้เวทสนับสนุนระดับล่างบิดเบือนสนามแม่เหล็กมานาของศัตรู จนเปิดจุดอ่อนให้พวกเขาสวนกลับด้วยดาบเดียวจบการต่อสู้... แต่นั่นมันคือการ "แหกกฎ" ทฤษฎีเวทมนตร์โบราณที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปีชัดๆ "ถ้าศาสตราจารย์เซเลนาเห็นรายงานฉบับนี้... ฉันว่านายคงโดนทัณฑ์บนภาคบังคับให้ไปขัดห้องโถงใหญ่จนถึงสิ้นเทอมแน่ๆ" ลีออนส่ายหัวอย่างปลงตก พร้อมกับทรุดตัวลงนั่งแผ่บนเก้าอี้ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังสะท้อนก้องโถงทางเดินหินอ่อน เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและน่าเกรงขาม บรรยากาศรอบตัวราวกับอุณหภูมิลดฮวบทันที ลีออนสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟลวก รีบเก็บกระดาษสมุดของตัวเองแล้วผุดลุกขึ้นโค้งคำนับแทบไม่ทัน ร่างระหงในชุดคลุมยาวสีดำสนิทของศาสตราจารย์ประจำภาควิชาเวทมนตร์โบราณก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะของพวกเขากลุ่มสลัว เซเลนา เวลเวิร์ด ปรายตามองลูกศิษย์ทั้งสองด้วยแววตานิ่งเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ผมยาวสีเงินยวงสะท้อนแสงตะเกียงเวทมนตร์เล็กน้อย ใบหน้าสวยคมคายไร้รอยยิ้ม ทว่าแฝงไว้ด้วยรัศมีของความทรงอำนาจที่ทำให้บรรยากาศรอบกายเงียบงันลงทันตาเห็น "ดูท่าทางพวกเธอจะว่างมากสินะ... ลีออน กรีนฟิลด์, เรย์ อาร์คไลท์" น้ำเสียงนุ่มทุ้มกังวานเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เซเลนายกแฟ้มหนังสีดำขึ้นระดับสายตา นิ้วเรียวยาวเปิดพลิกกระดาษรายงานภารกิจผ่านไปทีละหน้าอย่างเชื่องช้า ท่าทางนั้นทำให้ลีออนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ผิดกับเรย์ที่ยังคงรักษารอยยิ้มมุมปากไว้ได้อย่างแนบเนียน ดวงตาสบประสานกับนัยน์ตาสีเทาเข้มของอาจารย์สาวอย่างไม่หลบเลี่ยง เซเลนาหยุดสายตาลงที่หน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย หน้าที่เรย์เขียนอธิบายกลไกการหักเหของมานาด้วยทฤษฎีการประยุกต์ใช้เวทสนับสนุนนอกตำรา ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ ชั่วขณะหนึ่ง ลีออนรู้สึกเหมือนเวลาหยุดเดิน ศาสตราจารย์เซเลนาไม่ได้กล่าวคำตำหนิออกมาทันทีตามที่คาดการณ์ไว้ นิ้วที่ถือกระดาษรายงานกลับหยุดนิ่ง สันกรามคมสันของเธอขยับเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงพิจารณาตัวอักษรและแผนผังเวทมนตร์ที่เรย์วาดขึ้นด้วยลายมือหวัดๆ แต่เต็มไปด้วยตรรกะที่เฉียบคมอย่างน่าประหลาด ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยราวน้ำแข็งและท่าทีเข้มงวดเป็นนิจนั้น หัวใจภายใต้เสื้อคลุมสีดำของเซเลนากำลังเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย... *เด็กนี่... คิดวิธีแก้ปัญหาแบบนี้ออกมาได้จริงๆ หรือเนี่ย?* เซเลนากวาดสายตาอ่านข้อความที่อธิบายการดึงเอาพลังงานรอบตัวมาใช้สะท้อนกลับการโจมตีของอสูรเงา มันไม่ใช่เวทมนตร์ต้องห้ามที่อันตราย แต่มันคือการ "ตีความใหม่" ของราก ฐานเวทมนตร์โบราณที่สูญหายไปนับร้อยปี สิ่งที่นักวิชาการระดับสูงยังต้องใช้เวลาศึกษาเป็นปีๆ แต่เรย์กลับใช้เวลาแค่ชั่วข้ามคืนในการคิดค้นมันขึ้นมาจากประสบการณ์หน้างานจริง มุมปากด้านซ้ายของเซเลนากระตุกขึ้นอย่างแผ่วเบา ชนิดที่แทบจะสังเกตไม่เห็น หากไม่ใช่เพราะเรย์ที่จ้องมองปฏิกิริยาของเธออยู่ก่อนแล้ว ก็คงไม่มีทางมองเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ความดุและท่าทีเย็นชาอย่างแนบเนียนนั้น "ใช้ได้..." เซเลนาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอยังคงความเข้มงวดไว้ ทว่าแฝงความอ่อนโยนที่หลุดลอดออกมาเพียงเสี้ยววินาที "รายงานการประเมินภารกิจของเธอน่ะ เรย์... มีความบกพร่องเรื่องรูปแบบการเขียนตามตำราหลวงอย่างชัดเจน สามจุดใหญ่ๆ และการกระทำนอกเหนือคำสั่งถือเป็นการฝ่าฝืนกฎความปลอดภัยขั้นพื้นฐาน" ลีออนหลับตาปี๋ เตรียมใจรับทัณฑ์บน ทว่า เซเลนากลับปิดแฟ้มลงเบาๆ วางมันทิ้งไว้บนโต๊ะตรงหน้าเรย์ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองลึกลงไปในนัยน์ตาของเด็กหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงที่เบาลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ "...แต่ในฐานะรายงานการวิเคราะห์จุดอ่อนของอสูรเงา มันคือเอกสารชิ้นแรกในรอบห้าปีของภาควิชา ที่ฉันอ่านแล้วไม่รู้สึกเสียเวลาเลยสักวินาทีเดียว... ทำได้ไม่เลวทีเดียว เจ้าเด็กตัวแสบ" เรย์ยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาสีอำพันเป็นประกายระยิบระยับด้วยความท้าทาย เขารู้ดีว่าใต้คำเตือนและแววตาดุๆ นั้น ซ่อนการยอมรับในตัวเขาไว้อย่างเต็มเปี่ยม "ขอบพระคุณสำหรับคำชมครับ อาจารย์... ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้ตำราหลวงเล่มนั้นต้องเหงาแน่นอนครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกวนๆ เล็กน้อยตามสไตล์ เซเลนาปรายตามองค้อนเด็กหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหนอย่างหมั่นไส้ระคนเอ็นดู เธอหมุนตัวกลับเตรียมจะเดินจากไป ทว่าก่อนที่ร่างสูงระหงจะลับมุมชั้นหนังสือ เธอกลับหยุดชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยราวกับเพิ่งนึกเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้ เสียงทุ้มกังวานเอ่ยทิ้งท้ายไว้กลางอากาศโดยไม่หันกลับมามอง "เตรียมตัวให้พร้อมเสียล่ะ เรย์... พรุ่งนี้ช่วงบ่าย เธอต้องลงไปที่ห้องใต้ดินชั้นสาม... ทางสถาบันเพิ่งได้รับ 'คำร้องขอพิเศษ' จากหน่วยอัศวินลาดตระเวนชายแดน และพวกเขาระบุชื่อ 'ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะกิจ' มาเจาะจงว่าต้องการตัวเด็กปีสองที่ชื่อเรย์ อาร์คไลท์ ไปช่วยไขปริศนาคดีประหลาด... หวังว่ารายงานฉบับนี้จะช่วยให้เธอรอดชีวิตกลับมาส่งงานฉันได้นะ" สิ้นเสียงฝีเท้าที่เดินห่างออกไปจนลับตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความตึงเครียดระลอกใหม่ที่เข้ามาแทนที่ ลีออนหันขวับมามองเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าซีดเผือกยิ่งกว่าเดิม "ช...ชั้นใต้ดินชั้นสาม? หน่วยอัศวินลาดตระเวนชายแดนเจาะจงชื่อนายเนี่ยนะ เรย์! นั่นมันเขตกักเก็บวัตถุโบราณต้องห้ามระดับภัยพิบัติเลยไม่ใช่หรือไง!" เรย์ไม่ตอบคำถามของเพื่อนสนิท รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าเมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง มือขวาของเขาเผลอกำด้ามจับมีดสั้นประจำตัวแน่นโดยไม่รู้ตัว ขณะที่เสียงแจ้งเตือนคุ้นเคยในห้วงความคิดดังขึ้นพร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏวาบขึ้นตรงหน้า *[ระบบภารกิจพิเศษถูกกระตุ้น: ตรวจพบสัญญาณมานาปริศนา ระดับภัยพิบัติ SSS - "ประตูผนึกแห่งราชันย์อัศวินโลหิต" กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นในห้องใต้ดินชั้นสาม]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์ในทุกๆ บทตอนนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด