การตัดสินใจของอัศวินฝึกหัด

เสียงคำรามต่ำในลำคอของอสูรเงาพันธนาการดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงใต้ดินชั้นสาม แรงกดดันจากไอเวทมนตร์สีดำสนิทที่แผ่ออกมาจากร่างมันทำให้แผ่นหินปูพื้นใต้เท้าของผมแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ กลิ่นอายความตายคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบทำให้ลมหายใจสะดุด "เรย์! ถอยไปซะ! ทางนี้ฉันกับลีออนยันไว้เอง!" เสียงตะโกนอย่างร้อนรนของเพื่อนร่วมชั้นดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความโกลาหล ลีออน กรีนฟิลด์ สหายสนิทสายเวทธาตุลมกำลังยืนหอบหายใจรุนแรง เสื้อคลุมเครื่องแบบอัศวินฝึกหัดขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือสภาพ รอบกายของเขาถูกห่อหุ้มด้วยกระแสลมหมุนวนที่เริ่มแปรปรวนและอ่อนกำลังลงทุกที เบื้องหน้าของพวกเราคือทางตัน และเบื้องหลังของอสูรเงายักษ์ตัวนั้น คือประตูห้องคลังสมบัติโบราณที่ศาสตราจารย์เซเลนาสั่งให้พวกเรามาตรวจสอบ แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า กับดักเวทมนตร์โบราณจะปลุกอสูรกายระดับภัยพิบัติขึ้นมาต้อนพวกเราจนมุมเช่นนี้ ผมกวาดสายตาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว สมองทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อวิเคราะห์ความเป็นไปได้ทั้งหมด *แขนซ้ายของลีออนบาดเจ็บจากการรับการโจมตีเมื่อครู่... พลังเวทธาตุลมของเขารักษามาตรฐานไว้ได้อีกไม่เกินสามสิบวินาที... ส่วนทางออกหลักถูกเศษซากหินถล่มปิดตายไปหมดแล้ว เหลือเพียงช่องระบายอากาศเวทมนตร์ขนาดเล็กด้านบนที่เชื่อมต่อกับสนามฝึกซ้อมกลาง...* "ลีออน นายจำคาถาผสานธาตุที่เราเคยฝึกแอบลักลอบทำกันหลังหอพักได้ไหมครับ?" ผมตะโกนถามพลางกระชับดาบฝึกหัดในมือแน่น เหงื่อเม็ดโตไหลยệnลงตามกรอบหน้า ลีออนหันมามองหน้าผมแวบหนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจอันลึกซึ้ง "อย่าบอกนะว่านายจะ..." "ใช่ครับ เตรียมรวบรวมลมหายใจทั้งหมดไปที่จุดศูนย์กลาง แล้วส่งแรงผลักขึ้นไปด้านบนทันทีที่ผมให้สัญญาณ!" รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผม แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่หัวใจกลับเต้นระส่ำด้วยความตื่นเต้นเร้าใจ นี่คือวิถีของอัศวิน... อัศวินไม่ได้มีไว้เพื่อยอมจำนนต่อโชคชะตา แต่มีไว้เพื่อสร้างปาฏิหาริย์ในวินาทีสุดท้ายต่างหาก อสูรเงาคำรามลั่น มันเงื้อมือกรงเล็บขนาดมหึมาที่อัดแน่นด้วยความมืดมิดหมายจะตะปบลงมาบดขยี้พวกเราให้แหลקותคามในคราวเดียว! "ตอนนี้แหละ! ลีออน!" สิ้นเสียงคำรามของผม ร่างของผมก็พุ่งทะยานออกไปข้างหน้าสวนทางกับกรงเล็บมรณะ แทนที่จะหลบหนี ผมกลับเลือกที่จะพุ่งเข้าหาจุดอับสายตาของมัน ดาบในมือถูกถ่าย2ด้วยละอองเวทมนตร์สายสนับสนุนที่ผมคิดค้นดัดแปลงขึ้นเองจากตำราต้องห้าม ละอองแสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นราวกับกลุ่มดาวระยิบระยับ ทอประกายตัดกับความมืดมิดรอบกาย "คาถาเวทสนับสนุน: เกราะสะท้อนเงาพันทาง!" ตูมมม! แรงปะทะระเบิดออกอย่างรุนแรงจนเกิดคลื่นกระแทกซัดร่างของผมถอยหลังไปหลายก้าว รสชาติคาวเลือดฝาดคลุ้งอยู่ในโพรงปาก แต่ทว่าเป้าหมายสำเร็จแล้ว! เวทสนับสนุนของผมไม่ได้ใช้เพื่อโจมตีโดยตรง แต่มันทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนทิศทางของแรงดันเวทมนตร์และเบี่ยงเบนความสนใจของอสูรเงาให้หันเหไปทางอื่นชั่วเสี้ยววินาที และนั่นคือเสี้ยววินาทีทองคำที่ลีออนรอคอย "รับไปซะ! พายุหมุนทะยานฟ้า!" ลีออนรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย ปล่อยกระแสลมมหาศาลพัดอัดเข้าที่ใต้ฐานร่างของอสูรเงา ผสมผสานกับแรงสะท้อนจากเวทสนับสนุนของผม แรงระเบิดพัดพาร่างของพวกเราทั้งสองคนลอยทะยานขึ้นสู่เบื้องบนผ่านช่องระบายอากาศแคบๆ นั้นอย่างเฉียดฉิว ราวกับกระสุนปืนใหญ่ที่ถูกยิงออกจากกระบอก ร่างของผมและลีออนพุ่งทะลุพื้นสนามหญ้ากลางโรงเรียนเวทมนตร์ขึ้นมากลิ้งคลุกคลีอยู่บนพื้นหญ้าสีเขียวขจี ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าอาจารย์และนักเรียนปีอื่นๆ ที่วิ่งกรูเข้ามาดูเหตุการณ์ ผมหอบหายใจแรง นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหญ้า มองท้องฟ้าสีครามเบื้องบนด้วยรอยยิ้มโล่งอก พลางสำรวจร่องรอยบาดแผลตามเนื้อตัว แม้จะสะินสะเทือนไปทั่วร่าง แต่ทุกคนปลอดภัย... นี่คือเครื่องยืนยันว่าการตัดสินใจเมื่อครู่ของผมนั้นไม่ผิดพลาด ในจังหวะที่ผมกำลังจะผยุงตัวเองลุกขึ้นยืน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังหยุดลงตรงหน้า เงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายเวทโบราณปรากฏขึ้นบังแสงแดดที่สาดส่องลงมา ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด ยืนกอดอกมองผมด้วยสายตาเรียบนิ่ง เย็นชา แต่แววตาคู่สวยนั้นกลับไหวระริกด้วยความโล่งใจที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "อาร์คไลท์... เธอช่างหาเรื่องใส่ตัวได้เก่งกาจสมกับเป็นลูกศิษย์คนโปรดจริงๆ นะครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความดุเอ่ยขึ้น ผมยิ้มแห้งๆ ยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ "แฮ่ม... ก็ถือเป็นการฝึกภาคสนามที่สมจริงดีนี่ครับ อาจารย์" ศาสตราจารย์เซเลนาถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจนปัญญา ก่อนที่เธอจะโน้มตัวลงมากระซิบบางอย่างข้างหูผม เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำให้หัวใจของผมเต้นกระหน่ำยิ่งกว่าตอนเผชิญหน้ากับอสูรเงาเสียอีก *"ที่ห้องทำงานส่วนตัวของฉัน... มีรายงานลับจากสภาอัศวินส่งตรงมาถึงเธอแล้ว เรย์... และมันเกี่ยวข้องโดยตรงกับ 'รอยสักปริศนา' ที่แผ่นหลังของเธอเมื่อคืนนี้"* ************************************************** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์ในทุกๆ บทตอนนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด