เงาปริศนาในหมอกหนา

"อย่าได้คิดจะหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด ลีออน! วิ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือตามที่ฉันบอก!" เรย์ตะโกนก้องผ่านเสียงลมหวีดหวิวที่พัดพาละอองหมอกสีเทาจางๆ เข้ามาปะทะใบหน้า เขากระชับดาบฝึกหัดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สัญชาตญาณอัศวินฝึกหัดของเขากำลังกรีดร้องเตือนภัยถึงสิ่งที่ตามหลังพวกเขามา สิ่งนั้นไม่ใช่สัตว์ป่า ไม่ใช่สัตว์อสูรในตำราเรียน และที่แย่ที่สุด... มันไม่มีไอเวทมนตร์ที่ระบุตัวตนได้เลย "เรย์! นั่นมันตัวบ้าอะไรกัน! ขาของมัน... ทำไมถึงกลายเป็นกรงเล็บเหล็กกล้าแบบนั้น!" ลีออนตะโกนตอบกลับมา เสียงของเพื่อนสนิทสั่นเครือแต่ก็ยังคงรักษาระดับการวิ่งไว้ได้อย่างไม่ตกหล่น เขาสะบัดมือร่ายเวทลมเสริมความเร็วให้กับรองเท้าทั้งสองข้างอย่างต่อเนื่อง ข้างหลังพวกเขา ห่างออกไปไม่ถึงสามสิบเมตร เงาร่างสูงใหญ่ผิดธรรมชาติกำลังเคลื่อนที่ผ่านกลุ่มหมอก เสียง ‘ฉับ’ ของกรงเล็บที่กรีดผ่านลำต้นไม้แข็งดังสนั่นหวั่นไหว มันไม่ได้วิ่ง แต่มัน ‘วาร์ป’ ผ่านความหนาแน่นของละอองหมอกด้วยท่วงท่าที่บิดเบี้ยว เหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมด้วยพลังต้องห้ามที่เกินกว่าความเข้าใจของมนุษย์ทั่วไป เรย์ตัดสินใจหยุดกะทันหัน เขาอาศัยจังหวะที่ลีออนเบี่ยงตัวเข้าหลังโขดหิน เหวี่ยงดาบที่เคลือบด้วยออร่าสีครามบางๆ ลงบนพื้นดินเพื่อสร้างเขตแดนป้องกันชั่วคราว "ลีออน นายจำที่ศาสตราจารย์เซเลนาเคยสอนเรื่อง 'เวทมนตร์โครงสร้างย้อนกลับ' ได้ไหม!" เรย์เค้นเสียงถามขณะที่เหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านไรผม "นายจะบ้าหรือไง! นั่นมันทฤษฎีต้องห้ามระดับสิบดาวนะเรย์ เรายังเป็นแค่อัศวินฝึกหัดปีสอง!" "ถ้าไม่อยากตายที่นี่ ก็ต้องใช้! หมอกพวกนี้ไม่ใช่ธรรมชาติ แต่มันคือกรงขัง และไอ้ตัวประหลาดนั่นคือ ‘กุญแจ’ ที่จะพาเราออกไป!" เรย์ตวาดตอบพร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปยังเงาที่พุ่งเข้ามาใกล้ มันหยุดนิ่งตรงหน้าเขาห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาที่ไม่มีรูม่านตาสีแดงฉานจ้องมองทะลุผ่านความมืดมิด เรย์สัมผัสได้ถึงความกดดันมหาศาล มันไม่ใช่แรงกดดันจากพลังเวท แต่เป็นความว่างเปล่าที่พยายามกลืนกินตัวตนของเขา เขาจึงรวบรวมสมาธิทั้งหมดที่ได้รับถ่ายทอดจากศาสตราจารย์เซเลนา... ความเย็นชาที่แฝงด้วยความหวังดีในแววตาของเธอปรากฏขึ้นในห้วงความคิด *‘เรย์ จงจำไว้ว่าดาบที่แท้จริงไม่ใช่สิ่งที่ใช้ฟาดฟัน แต่คือสิ่งที่ใช้รักษาจังหวะของโลกใบนี้เอาไว้’* ทันใดนั้น เสียงเตือนในหัวของเรย์ก็ดังขึ้นอย่างเยือกเย็น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนสิ่งมีชีวิตรหัส X-09: 'อสูรกลายพันธุ์ไร้พันธุกรรม' ระบบกำลังวิเคราะห์จุดอ่อน... ความเสี่ยงระดับ SSS!] เรย์แสยะยิ้มที่มุมปาก ในเมื่อตำราไม่มีคำตอบ เขาก็จะเป็นคนเขียนคำตอบนั้นด้วยตัวเอง เขาไม่ได้พุ่งเข้าใส่ศัตรู แต่กลับร่ายเวทสนับสนุน 'เร่งเร้าจังหวะ' ลงบนพื้นดินรอบๆ จนเกิดเป็นคลื่นสั่นสะเทือนที่บิดเบือนทัศนวิสัยของอสูรร้าย "ตอนนี้แหละ ลีออน! ยิงเวทสุญญากาศไปที่จุดบอดด้านหลังข้อศอกซ้ายของมัน!" ลีออนที่รอจังหวะอยู่แล้วไม่รีรอ เขาควบรวมกระแสลมจนเกิดเป็นหอกสายลมพุ่งทะลุผ่านหมอกหนา เสียงร้องแหลมสูงที่ฟังดูเหมือนโลหะครูดกันดังสนั่นลั่นป่า อสูรตัวนั้นเสียหลัก กรงเล็บของมันฟาดฟันอย่างไร้ทิศทาง ทำให้เกิดรอยแยกมิติขึ้นรอบข้าง แต่ในจังหวะที่เรย์กำลังจะพุ่งเข้าไปเผด็จศึก บรรยากาศรอบข้างกลับเงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด เสียงนกเสียงไม้หายไปสิ้น หลงเหลือเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นจากด้านหลังของเรย์ "ถอยออกมา เรย์" เสียงที่คุ้นเคย เย็นเยียบ แต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจสั่งการทำให้เรย์ชะงักฝีเท้าทันที เขาหันกลับไปมองหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ศาสตราจารย์เซเลนา เวลเวิร์ด เธอกำลังกางม่านพลังสีทองคำขาวครอบคลุมพื้นที่รอบข้าง ก่อนจะชี้ปลายนิ้วไปยังอสูรร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง "อาจารย์... พวกมันคืออะไรกันแน่ครับ?" เรย์ถามขณะที่หอบหายใจถี่ เซเลนาไม่ได้หันมามองเขา ดวงตาของเธอจับจ้องเพียงร่างของอสูรที่กำลังเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลายกลายเป็นละอองทราย "มันคือผลผลิตจากความผิดพลาดของยุคสมัยที่ล่มสลาย เรย์ สิ่งที่พวกเธอเห็นในวันนี้ คือสิ่งที่โรงเรียนพยายามจะฝังกลบมาตลอดหลายศตวรรษ" เธอก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะหยุดกะทันหันเมื่อมีเสียงปรบมือดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังต้นไม้ใหญ่ ชายในชุดคลุมสีเทาเข้มคนหนึ่งก้าวออกมา เขาไม่มีใบหน้า มีเพียงหน้ากากโลหะที่สลักลวดลายอักขระต้องห้ามเอาไว้ "ช่างน่าประทับใจจริงๆ ครับศาสตราจารย์... ไม่นึกเลยว่านักเรียนธรรมดาๆ คนนี้ จะสามารถกระตุ้นการทำงานของระบบ 'เวทมนตร์โครงสร้างย้อนกลับ' ได้ตั้งแต่วันแรกที่มันตื่นขึ้นมา" เรย์รู้สึกเสียวสันหลังวาบ นี่ไม่ใช่แค่การโจมตีจากสัตว์ร้าย แต่มันคือกับดักที่วางไว้เพื่อทดสอบศักยภาพของเขาโดยเฉพาะ... หรืออาจจะร้ายแรงกว่านั้น "คุณเป็นใคร?" เรย์ตะโกนถามพร้อมกระชับดาบแน่น ชายปริศนาคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่หน้ากากของตัวเอง "ฉันก็แค่คนที่ต้องการจะเห็นว่า... อัศวินฝึกหัดที่ได้รับเลือกโดย 'ระบบผู้กล้าที่ล้มเหลว' จะมีชีวิตรอดไปได้นานแค่ไหนในโลกที่กำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้" ทันทีที่เขากล่าวจบ พื้นดินใต้เท้าของเรย์ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นรอบตัวพวกเขา พร้อมกับเสียงระฆังปริศนาที่ดังขึ้นจากใจกลางปราสาทของโรงเรียน ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรย์ในทุกๆ บทตอนนะครับ - วาเลนเทียอัศวินมืด