ข่าวลือในออฟฟิศ

เสียงซุบซิบหน้าห้องเซิร์ฟเวอร์ดังระงับความเงียบของชั้นผู้บริหารราวกับผึ้งแตกฮาย หน้าจอสมาร์ทโฟนในกลุ่มแชทไลน์ของแผนกการตลาด มาร์เก็ตติ้ง และบัญชี กำลังรัวข้อความชนิดที่เรียกว่านิ้วมือของพนักงานแต่ละคนแทบจะพันกันเป็นปม ภาพถ่ายระยะไกลที่เบลอเล็กน้อยแต่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นแผ่นหลังของใครกำลังแนบชิดอยู่กับบานประตูห้องเอกสารลับ ถูกส่งต่อกันว่อนจนกลายเป็นไวรัลย่อม ๆ ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ นิ้วเรียวยาวชะงักค้างบนแป้นพิมพ์ ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดขณะกวาดสายตาอ่านข้อความคาดเดาจากเพื่อนร่วมงานที่ส่งตรงมาหาเธอแบบส่วนตัวบ้าง ในกลุ่มรวมบ้าง *“ริน... แกเห็นรูปในกลุ่มหรือยัง ทำไมท่านประธานถึงไปยืนชิดแกขนาดนั้นวะ?”* *“อุ๊ย หรือว่าข่าวลือที่ว่าเลขากับบอสกินกันเองจะเป็นเรื่องจริง?”* *“ฉันว่าไม่ธรรมดา ดูสายตาที่ท่านประธานมองน้องรินสิ ยิ่งกว่าเสือจ้องเหยื่ออีกนะแก”* หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบา ๆ เปลือกตากะพริบช้าเพื่อปรับโหมดรับมือกับมรสุมย่อย ๆ ที่กำลังก่อตัวขึ้นในออฟฟิศ เธอยังไม่ทันได้ตอบข้อความไหน เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้โต๊ะทำงานของเธอ ธีรดนย์ก้าวฉับ ๆ ออกมาจากลิฟต์ส่วนตัว สีหน้าของท่านประธานหนุ่มในเวลานี้มืดมนยิ่งกว่าท้องฟ้าก่อนพายุเข้า ดวงตาคมกริบกวาดมองพนักงานรอบบริเวณที่แกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาทำงาน ทั้งที่หูและเรดาร์ทุกคู่ต่างผึ่งรอฟังความเคลื่อนไหวจากห้องทำงานใหญ่ "รินรดา เข้ามาพบผมที่ห้องเดี๋ยวนี้ครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความหงุดหงิดถูกเอ่ยออกมาโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายตั้งตัว ธีรดนย์ไม่แม้แต่จะชายตามองใคร เขากลับหลังหันแล้วเดินนำลิ่วเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวทันที พร้อมกับปะทะแรงเหวี่ยงของประตูให้ปิดลงเบา ๆ แต่พอกักตัวเราไว้ในพื้นที่ส่วนตัวเท่านั้นแหละ สีหน้าดุดันเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นความกังวลที่ซ่อนไว้แทบไม่มิด รินรดาก้าวตามเข้ามาอย่างไม่รีเวลาร้อน เธอปิดประตูห้องอย่างเบามือ แล้วยืนกอดอกพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานของตัวเอง ดวงตาคู่สวยมองชายหนุ่มที่กำลังเดินวนไปวนมาด้วยความรำคาญใจ "ท่านประธานเรียกฉันเข้ามา มีอะไรจะสั่งสอนเรื่องรูปถ่ายในกลุ่มไลน์บริษัทเหรอคะ... อ๊ะ, ครับ" เธอแก้คำพูดตัวเองแทบไม่ทันเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงคุ้นชิน ธีรดนย์หยุดเดิน ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นตรงหว่างคิ้วแทบจะผูกกันเป็นโบ "คุณยังจะมีอารมณ์มาแซวผมอีกเหรอรินรดา คุณไม่เห็นเหรอว่าพวกมันกำลังเขียนข่าวลืออะไรกันอยู่" "แล้วมันเรื่องจริงไหมล่ะคะที่เรา... เอ่อ ท่านประธานเข้าหาฉันก่อน" รินรดาเลิกคิ้วท้าทาย ดวงตาพราวระยับด้วยความสนุกที่ได้เห็นคนปากแข็งเริ่มอยู่ไม่สุข "ผมไม่ได้เข้าหา! ผมแค่... ไปเคลียร์เรื่องงาน" ธีรดนย์เสียงดังขึ้นเล็กน้อย รีบเบือนหน้าหนีไปทางกระจกใสที่มองเห็นวิวเมืองด้านนอก ใบหูของท่านประธานหนุ่มขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด "แล้วอีกอย่าง ใครใช้ให้คุณเดินชนผมจนเสียหลักเล่า วันนั้นถ้าผมไม่คว้าเอวคุณไว้ คุณก็คงล้มหัวฟาดพื้นไปแล้ว" "อ๋อ แปลว่าฉันควรขอบคุณท่านประธานใช่ไหมคะ ที่กรุณาโอบเอวฉันแน่นซะจนพนักงานฝ่ายไอทีถ่ายรูปไปทำมีมได้ทั้งตึกเนี่ย" รินรดาแกล้งเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนจนคนฟังต้องกลืนน้ำลาย "ริน..." ธีรดนย์หันกลับมาปะทะสายตา ร่างสูงใหญ่ก้าวถอยหลังไปนิดโดยไม่รู้ตัวเมื่อถูกรุกไล่ "ถอยไปเลยนะ คุณนี่มัน... ดื้อด้านไม่เปลี่ยน" "ฉันแค่จะบอกว่า ข่าวลือมันจะไปยากอะไรล่ะคะ ถ้าคนเป็นเจ้านายไม่อยากให้คนอื่นเขาลือกันปากต่อปาก ทำไมไม่ประกาศให้รู้ซะเลยล่ะคะว่าเรา... เกี่ยวข้องกันยังไง" คำพูดของรินรดาหยุดชะงักลงเมื่อเธอจงใจทิ้งช่วงเสียงให้อีกฝ่ายคิดตาม ดวงตาคมของธีรดนย์ไหววูบ หัวใจในอกกระหน่ำเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความซึนเดเระที่เคยเป็นเกราะกำบังพังทลายลงในพริบตา เมื่อเจอความตรงไปตรงมาของเลขาส่วนตัวที่ร้ายกาจเสียยิ่งกว่าใคร "คุณ... พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง" เสียงของเขาเบาลงโดยอัตโนมัติ ความดุดันหายเกลี้ยง เหลือเพียงความคลั่งรักที่พยายามอดกลั้นมานานนับเดือน "ก็หมายความว่า..." รินรดายิ้มมุมปาก ขยับเข้าไปประชิดตัวจนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันในระยะประชิด "ถ้าท่านประธานยังมัวแต่ห่วงภาพลักษณ์บริษัท มากกว่าหัวใจตัวเอง ระวังจะมีคนอื่นมาชิงตัวเลขาคนนี้ไปก่อนนะคะ" ธีรดนย์หมดความอดทน มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอตามสัญชาตญาณ ดึงรั้งเข้าหาตัวจนแนบชิด ไม่มีช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน ดวงตาสีเข้มมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเอื้อnคำท้าทายด้วยความรู้สึกที่อยากจะปิดปากนั้นเสียให้เขדיด "คุณกล้าเหรารินรดา กล้าท้าทายอำนาจท่านประธานคนนี้เหรอหึ..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจของคนทั้งสองเต้นประสานกันจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน ธีรดนย์โน้มใบหน้าลงต่ำ ช้า ๆ ราวกับถูกมนต์สะกด เขากำลังจะประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากนุ่มเพื่อปิดฉากคำพูดอวดดีนั้นให้สาสม **ก๊อก ๆ ๆ!** เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต "ท่านประธานครับ! เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... อุ๊ย!" เสียงของรองประธานฝ่าย1ที่เดินพรวดพราดเข้ามาหยุดชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพท่านประธานหนุ่มกำลังโอบกอดเลขาส่วนตัวในระยะห่างไม่ถึงเซนติเมตรกลางห้องทำงาน ธีรดนย์ผละตัวออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมคายกลับมาบึ้งตึงและเย็นชาขึ้นทันทีราวกับเปลี่ยนคนละคน รินรดาเองก็ก้าวถอยหลังไปยืนจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองด้วยท่าทีเรียաբร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "คุณเข้ามาทำไมโดยไม่เคาะขออนุญาตให้ดีกว่านี้ครับ!" ธีรดนย์ตวาดกร้าวใส่ผู้มาใหม่ด้วยความหัวเสียสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไป100ตอนด้วยกันนะครับ