อย่าทำให้ฉันต้องเป็นหมา

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือสั่นน้อยๆ ตามแรงกระชับปลายนิ้ว รินรดาไม่คิดว่าบุคคลที่ยืนตระหง่านอยู่หลังบานประตูห้องทำงานส่วนตัวในยามวิกาลเช่นนี้ จะไม่ใช่พนักงานกะดึก หรือแม้แต่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยอย่างที่คาดการณ์ไว้ แต่เป็นเขา... ธีรดนย์ ท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและไร้ความปรานี ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางที่ฟ้องชัดว่าหงุดหงิดจนขีดสุด ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินว่าแมวตัวแสบอย่างเธอแอบไปซุกซนที่ไหนมาอีก "ค้างสิครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้อง "เห็นหน้าผมแล้วทำไมต้องทำหน้าเหมือนเห็นผี... หรือว่าทำเรื่องอะไรลับหลังไว้อีก ถึงได้ตกใจขนาดนั้น" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยืดตัวขึ้นตรง ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งอย่างไร้ที่ติ แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกแล้วก็ตาม "ดิฉันแค่ไม่คิดว่าท่านประธานจะยังไม่กลับบ้านครับ ดึกดื่นตื่นสายขนาดนี้... หรือว่าติดใจบรรยากาศห้องทำงานจนไม่อยากลุกไปไหน" รสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่แฝงความกวนประสาทไว้ในที ธีรดนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าทรงพลังจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนน่าอึดอัด ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกดูผ่อนคลาย แต่แววตากลับดุดันเสียยิ่งกว่าตอนประชุมบอร์ดบริหาร "ผมจะกลับบ้านหรืออยู่ที่ไหน มันก็เรื่องของผม... แต่ที่คุณยังนั่งอยู่ตรงนี้ แถมยังมีเอกสารลับของโปรเจกต์ที่ผมสั่งห้ามแตะต้องอยู่ในมือ มันเรื่องอะไรกันครับ รินรดา" เดนหนุ่มก้าวเข้ามาหยุดยืนประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่ส่วนตัวหดหาย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส รินรดาผถอยหลังเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ แต่ติดขอบเก้าอี้จนหนีไปไหนไม่ได้ "ดิฉันแค่ตรวจสอบความเรียบร้อยตามหน้าที่ครับ ท่านประธานก็ทราบดีว่าเอกสารชุดนี้ต้องใช้พรุ่งนี้เช้า" เธอยังคงเชิดหน้าสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็นเด็ดขาด "หน้าที่?" ธีรดนย์ทวนคำ น้ำเสียงเริ่มตึงเครียดขึ้น มือหนายื่นลงมาทาบกับขอบโต๊ะทำงาน กักตัวเธอไว้ตรงกลาง "หน้าที่ของคุณคือการเป็นเลขาส่วนตัว ไม่ใช่แอบเข้ามาค้นตู้เซฟส่วนตัวของผมยามวิกาลแบบนี้... คุณคิดว่าผมโง่เหรอมินรดา ถึงได้ดูไม่ออกว่าคุณกำลังพยายามหาอะไร" รินรดาใจกระตุกวาบ แต่ยังคงตีสีหน้าตายด้าน "ถ้าท่านประธานไม่ได้ซ่อนความลับอะไรไว้ ก็ไม่เห็นต้องร้อนตัวเลยนี่คะ... เอ้ย... นี่ครับ" เผลอหลุดปากสรรพนามเดิมเพราะความคุ้นชิน ธีรดนย์หรี่ตาลงทันทีเมื่อได้ยินสรรพนามนั้น มุมปากหยักยกยิ้มเหยียดหยามอย่างทรงเสน่ห์ "ติดปากสินะ... เวลาอยู่กันสองต่อสองทีไร เป็นต้องหลุดทุกที" "ดิฉันแค่พูดผิดครับ กรุณาอย่าใส่ใจเลย" รินรดาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น แต่มือหนากลับเอื้อมมาจับคางเธอบังคับให้หันกลับมาสบตา สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำเอาผิวเนื้อบริเวณนั้นร้อนผ่าว ธีรดนย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้ม ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเสียจนสมองเธอเริ่มประมวลผลอะไรไม่ออก "ผมเกลียดคนโกหก รินรดา" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ข้างใบหู "และยิ่งเกลียดมากกว่าเดิม... เวลาที่คนคนนั้นพยายามจะวิ่งหนีผม" "ดิฉันไม่ได้วิ่งหนี..." "แต่คุณกำลังทำอยู่" ธีรดนย์ขัดขึ้นทันควัน แววตาที่มองมาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่แล้ว มีเพียงประกายความเจ็บปวดบางเบาที่ถูกกลบไว้ด้วยความดื้อรั้น "คุณพยายามสร้างกำแพง ทำตัวห่างเหิน ทำเป็นไม่รู้ไม่ช้า ทั้งๆ ที่คุณก็รู้... ว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ" รินรดาชะงัก หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินประโยคนี้ คำสารภาพที่แฝงมากับความตัดพ้อทำเอาเธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ท่านประธาน... กำลังพูดเรื่องอะไรคะ" "อย่ามาทำเป็นไขسแดง" ธีรดนย์กัดฟันกรอด ดวงตาคมวับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอดุจจะควักหัวใจออกมาดู "คุณมันใจร้าย รินรดา... รู้ทั้งรู้ว่าผมหวงคุณแทบคลั่ง แต่ก็ยังทำตัวสนิทสนมกับไอ้รองประธานคนนั้น ทำเหมือนผมเป็นแค่เจ้านายงี่เง่าคนหนึ่ง" "คุณดนย์..." เผลอเรียกชื่อจริงเขาออกมาอย่างลืมตัวเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อที่จริงจังเกินกว่าจะมองเป็นเรื่องล้อเล่น "เออ! ผมเอง!" ธีรดนย์ยอมรับเสียงดังลั่น ยอมถอดคราบท่านประธานผู้เย่อหยิ่งทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะคลั่งตายเพราะความหึงหวง "ถ้าคุณยังทำตัวดื้อด้านแบบนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว..." เขาก้มหน้าลงมาจนริมฝีปากแทบจะชิดกับเรียวปากอิ่มของเธอ "...อย่าหาว่าผมร้ายก็แล้วกันนะครับ" รินรดานิ่งค้าง ตกตะลึงกับคำขู่ที่ฟังดูคุกคาม แต่กลับทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง "คุณจะทำอะไร..." เธอถามเสียงสั่น พยายามรักษาระยะห่างแต่ไร้ทางหนี "ผมจะไม่ทำอะไรคุณหรอก..." ธีรดนย์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหว "แต่ถ้าคุณยังไม่ยอมหยุดพยศ... ผมจะทำให้คุณเป็น 'หมา' คลั่งรักตามผมให้ดูจริงๆ ด้วยการจับคุณแต่งงานแล้วขังไว้ในห้องนี้ทั้งวันทั้งคืน... เชื่อไหมล่ะครับ" คำขู่ที่ฟังดูไร้สาระ แต่กลับถูกถ่ายทอดด้วยสายตาจริงจังและลมหายใจอุ่นร้อนที่คลอเคลียอยู่ใกล้แค่คืบ ทำเอารินรดาสติหลุดลอยไปชั่วขณะ และก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากเถียงกลับด้วยประโยคเจ็บแสบตามเคย เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับเสียงของหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่ตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องเซิร์ฟเวอร์แล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความคลั่งรักแบบซึนๆ ของท่านประธานกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!