ปัญหารุมเร้า

"ถ้าคุณยังยืนกรานจะเอาเอกสารชุดนี้ไปเซ็นอนุมัติด้วยตัวเองที่ไซต์งานโปรเจกต์คลาวด์เดת ภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ ผมเกรงว่าคุณจะได้เห็นผมลาออกกลางกองเอกสารจริง ๆ นะครับ ท่านประธาน" เสียงทุ้มหวานเจือความหงุดหงิดระคนเหนื่อยหน่ายดังขึ้นกลางห้องทำงานกว้าง รินรดายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของตัวเอง ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในบริษัท เธอยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรูเพื่อเน้นย้ำถึงความบีบคั้นของเวลา ธีรดนย์สะบัดหน้าเงยขึ้นจากกองเอกสารมหาศาล ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะเป็นเลขยักษ์ ดวงตาคมกริบจ้องมองเลขาส่วนตัวด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงระหว่าง 'อยากดุให้เข็ดหลาบ' กับ 'อยากลุกขึ้นไปดึงเข้ามาขังไว้ในอ้อมแขนแล้วไม่ต้องให้ไปไหนอีก' ผู้ชายอย่างเขา... เกลียดที่สุดคือการถูกขัดใจ ยิ่งเป็นยัยตัวแสบตรงหน้าด้วยแล้ว ดีกรีความอยากพยศกลับยิ่งพุ่งสูงปรี๊ด "นี่คุณรินรดา หน้าที่การตัดสินใจว่าจะไปตรวจหน้างานหรือไม่ใช่หน้าที่ของคุณ มันเป็นอำนาจของผม!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกลับทันควันด้วยความเคยชินปาก แต่แววตาที่มองลอดผ่านกรอบแว่นสายตา (ที่เขาใส่เฉพาะเวลาอ่านงานเครียด ๆ) กลับไหวระริกด้วยความห่วงใยที่พยายามซ่อนไว้จนสุดฤทธิ์ "แล้วหน้าที่ในการเตือนสติเจ้านายสมองกลับที่กำลังจะทำลายโปรเจกต์ร้อยล้านด้วยอีโก้ส่วนตัวล่ะครับ? เป็นหน้าที่ของใคร? ของแม่บ้านชั้นสิบสี่เหรอ?" รินรดาสวนกลับทันทีแบบไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "คุณมีประชุมบอร์ดบริหารตอนบ่ายสอง แถมยังต้องเคลียร์ดีลซื้อหุ้นคืนจากบริษัทคู่แข่งก่อนห้ามนเทอมนี้ แล้วคุณยังจะบ้าจี้ขับรถออกไปนอกเมืองเพื่อไปดูการตอกเสาเข็มเนี่ยนะ... ประสาทกลับไปแล้วหรือไงคะ... เอ้ย! ครับ!" เธอเผลอหลุดคำลงท้ายแบบผู้หญิงออกมาแวบหนึ่งด้วยความโมโหจัดจนเผลอตัว แต่ก็รีบเปลี่ยนกลับเป็น "ครับ" เสียงดังฟังชัดแทบไม่ทัน ธีรดนย์มุมปากกระตุกวูบ เกือบจะหลุดขำออกมากับความโก๊ะที่นาน ๆ ทีจะได้เห็นจากเลขาคนเก่ง แต่นิสัยซึนเดเระตัวพ่อก็ทำหน้าที่คั่นกลางความรู้สึกไว้ทันที เขาแกล้งทำเป็นตีหน้าขรึม กอดอกพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงแล้วแค่น่นเสียงในลำคอ "ปากเก่งนักนะรินรดา ช่วงนี้เงินเดือนออกแล้วเหรอ ถึงได้กล้าท้าทายอำนาจท่านประธานซ้ำซากแบบนี้ เดี๋ยวผมหักเบี้ยขยันซะดีมั้ย" "เชิญเลยครับ หักไปเลย เอาให้เหลือศูนย์บาทถ้วนแล้วผมจะประกาศขายโต๊ะทำงานคุณประมูลหาทุนให้มูลนิธิหมาแมวซะเลยดูซิว่าใครจะเดือดร้อนกว่ากัน" รินรดาเดินเข้าประชิดโต๊ะทำงาน ใช้มือเรียวบางกดลงบนขอบโต๊ะโน้มตัวเข้าไปใกล้ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "เรื่องงานก็หัวหมุนจะแย่อยู่แล้ว คุณยังจะมาสร้างภาระทางใจให้ผมอีกทำไมเนี่ย!" ประโยคหลังเผลอหลุดความรู้สึกส่วนลึกออกไปโดยไม่ตั้งใจ บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยคุกรุ่นด้วยบรรยากาศการปะทะฝีปากพลันเงียบกริบลงทันที คำว่า 'ภาระทางใจ' ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของธีรดนย์ หัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับกระตุกวูบแล้วเปลี่ยนจังหวะมาเต้นกระหน่ำด้วยความหน่วงหนับในอกแทน สายตาคมกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เริ่มมีร่องรอยความอ่อนล้าปรากฏชัดใต้ดวงตา รินรดากำลังแบกรับทั้งงานเอกสารของเขา งานประสานงานนรกแตก และไหนจะ... เรื่องความสัมพันธ์คาราคาซังระหว่างเขากับเธอนี่อีก มือหนาที่วางอยู่บนโต๊ะขยับเข้าหาตัวช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมออกไปหมายจะแตะเข้าที่กลุ่มผมนุ่มเพื่อปลอบประโลมตามสัญชาตญาณดิบของคนคลั่งรัก แต่ทว่า... *ก๊อก ๆ ๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต รินรดารີบดีดตัวกลับมายืนตรงจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่ในเสี้ยววินาที ส่วนธีรดนย์สบถเบา ๆ ในลำคอด้วยความหัวเสียสุดขีด หน้าหล่อเหลาบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม "เข้ามา!" เสียงทุ้มตะโกนลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะลุปรอท ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างช้า ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับ ใบหน้าสวยเฉี่ยวแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางชั้นดีรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มถูกส่งตรงมายังชายหนุ่มหลังโต๊ะทำงาน โดยไม่ได้ชายตาแลเลขาสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แม้แต่น้อย "พี่ธีร์คะ... แย่แล้วล่ะค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตให้ นิต้า นางแบบสาวแถวหน้าและทายาทตระกูลดังผู้เป็นคู่หมั้นในนามที่ผู้ใหญ่จัดเตรียมไว้ให้ เดินตรงดิ่งเข้ามาหาธีรดนย์อย่างสนิทสนม มือเรียวยาวเอื้อมไปเกาะแขนแกร่งทันทีโดยไม่สนสายตาของใคร "คุณนิต้า มาทำอะไรที่นี่ครับ" ธีรดนย์ขมวดคิ้วมุ่น รีบดึงแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมอย่างเนียน ๆ สายตาคมเหลือบมองรินรดาแวบหนึ่งด้วยความร้อนรน กลัวว่าเลขาตัวแสบจะเข้าใจผิดและเข้าใจสถานการณ์บิดเบี้ยวไปกันใหญ่ "ก็คุณป๋าของพี่ธีร์น่ะสิคะ ท่านเรียกนิต้าไปพบที่คฤหาสน์เมื่อเช้าเรื่อง... ข่าวหน้าหนึ่งเมื่อวานนี้" นิต้าทำหน้าตาน่าสงสาร น้ำตาคลอเบ้าอย่างมีจริตจะก้าน "มีคนปล่อยภาพหลุดที่พี่ธีร์ไปยืนทะเลาะกับนิต้าร้านอาหารหรูออกไป สื่อกำลังโหมกระพือข่าวใหญ่โตเลยนะคะว่าเรากำลังจะถอนหมั้นกัน!" รินรดายืนนิ่งเป็นรูปปั้น ความรู้สึกอึดอัดพุ่งเข้ามาจู่โจมหัวใจอย่างจัง ภาพผู้หญิงสวยเพอร์เฟกต์ยืนออดอเซาะเจ้านายหนุ่มตรงหน้า ช่างเป็นภาพสะท้อนที่ตอกย้ำสถานะ 'แค่เลขา' ของเธอได้เป็นอย่างดี รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากบางอย่างรวดเร็ว เรื่องงานยังเคลียร์ไม่จบ เรื่องรักเวรกรรมนี่มาจากไหนอีกเล่า! "ถ้าท่านประธานมีแขกคนสำคัญอยู่ ผมขอตัวไปเคลียร์เอกสารข้างนอกก่อนนะครับ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ เจือปน ดวงตากลมโตหันไปมองสบตากับธีรดนย์เพียงเสี้ยววินาที แต่ก่อนที่รินรดาจะทันได้หมุนตัวก้าวเดินออกไป ธีรดนย์ที่นั่งนิ่งอึ้งไปชั่วขณะก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวพรวดเดียวมาขวางทางประตูไว้ ร่างสูงใหญ่ยืนประจันหน้ากับเธอ แววตาคมกริบฉายแววร้อนรนอย่างเห็นได้ชัดจนคนเป็นเลขาถึงกับผะผ่าว "ยืนรอก่อน รินรดา ผมยังคุยกับคุณไม่จบ" ธีรดนย์เอ่ยเสียงเข้ม แววตาดุดันคู่นั้นไม่ได้มองนิต้าเลยแม้แต่น้อย เขาก้มมองหน้าเธอด้วยสายตาที่สั่นไหวและสื่อความหมายชัดเจนว่า *'อย่าเพิ่งหนีผมไปไหน'* นิต้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจและไม่พอใจที่ถูกเมินเฉย "พี่ธีร์คะ! นิต้ากำลังพูดเรื่องข่าวของเราอยู่นะคะ ทำไมพี่ถึงไปสนใจเลขา..." "หุบปากซะ นิต้า!" ธีรดนย์หันไปตวาดกร้าวใส่คู่หมั้นสาวเสียงดังลั่นห้อง จนหญิงสาวสะดุ้งโหยงถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจกลัวไม่เคยเห็นมุมนี้ของชายหนุ่มมาก่อน ชายหนุ่มหันกลับมาหารินรดาที่กำลังยืนจ้องเขาด้วยแววตาเรียเฉยแต่หัวใจเต้นผิดจังหวะ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของรินรดาก่อนที่เธอจะทันได้ขยับหนี รั้งร่างบางให้เข้ามาประชิดตัวในระยะประชิดจนลมหายใจอุ่น ๆ ของทั้งคู่ปะทะกัน ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริก แล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจคนฟังหยุดเต้นไปสามวินาที "ส่วนเธอ... เลิกทำท่าทางผลักไสไล่ส่งผมสักที เพราะต่อให้โลกล่มสลาย ข่าวหน้าหนึ่งจะพังพินาศแค่ไหน... คนที่ผมจะเลือกยืนข้าง ๆ ก็มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น รินรดา!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ