ความหึงที่ไร้ขอบเขต

เสียงตบแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะกระจกราคาแพงดังสนั่น หักล้างความเงียบงันภายในห้องทำงานท่านประธานบริหารได้อย่างราบคาบ รินรดากะพริบตาปริบ ๆ มองเจ้าของห้องที่เวลานี้ใบหน้าคมคายบึ้งตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองเธอนิ่งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณกล้าดียังไงถึงพูดแบบนั้นออกไป รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้ทำให้เลขาฯ สาวสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รินรดายกมือขึ้นกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย เธอจำคำพูดของตัวเองเมื่อวานนี้ได้ขึ้นใจ—*เพราะฉันจะประกาศสถานะของเราให้คนทั้งบริษัทรู้ซะที!*—และเธอก็ไม่ได้พูดเล่นเสียด้วย "ดิฉันก็แค่พูดความจริงค่ะท่านประธาน" รินรดาเอ่ยเสียงใส แววตาระยิบระยับด้วยความสนุกที่ได้เห็นคนปากแข็งกำลังดิ้นพล่านด้วยความร้อนรน "ในเมื่อคนอื่นเข้าใจผิดว่าเรามีความสัมพันธ์เกินเจ้านายกับลูกน้องไปกันใหญ่แล้ว การเคลียร์ให้ชัดเจนมันก็เป็นหน้าที่ของเลขาฯ ที่ดีไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าท่านประธาน... กลัวคนอื่นรู้ว่าแอบซ่อนความสัมพันธ์ลับ ๆ ไว้กับดิฉันกันแน่" "เหลวไหลสิ้นดี!" ธีรดนย์สวนกลับทันควัน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด แม้เขาจะพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยแค่ไหน แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนนูนเด่นก็ฟ้องชัดเจนว่าความอดทนของท่านประธานหนุ่มกำลังจะหมดลงในไม่กี่วินาทีนี้ ร่างสูงใหญ่ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้ ธีรดนย์ก้าวเท้าสาวเท้ายาวเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวที่ยืนขวางทางอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ความสูงของเขาทำให้รินรดาต้องแหงนหน้าขึ้นมองเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงรักษารอยยิ้มเย้าแหย่ไว้บนมุมปากได้อย่างเหนียวแน่น "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" ธีรดนย์โน้มใบหน้าลงมาจนกระซิบชิดริมหู กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความกรุ่นโกรธจาง ๆ แผ่ซ่านอยู่รอบตัวเขา "คุณก็รู้ว่าบริษัทนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และผม... ไม่ใช่ผู้ชายใจดีที่จะยอมให้ใครมาปั่นหัวเล่นตามอำเภอใจ" "ถ้าไม่ใช่สนามเด็กเล่น แล้วทำไมท่านประธานต้องเดินหนีเวลาดิฉันถามเรื่องเมื่อคืนก่อนล่ะคะ?" รินรดาไม่ถอยหลังหนี เธอสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาดุเดือดคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว "หรือว่า... คนที่ปั่นหัวเก่งที่สุดจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็คือตัวท่านประธานเองกันแน่" คำพูดนั้นทำเอาธีรดนย์ชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่บาง เขามองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอด ๆ ด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งโกรธ ทั้งหมั่นไส้... และที่สำคัญที่สุดคือความหวงแหนที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด ตั้งแต่เช้ามานี้ เขาแทบไม่มีสมาธิเซ็นเอกสารแม้แต่แผ่นเดียวเมื่อคิดว่าพนักงานทั้งบริษัทกำลังซุบซิบนินทาผู้หญิงตรงหน้า ว่าเป็น 'คนของท่านประธาน' ภาพรอยยิ้มที่เธอส่งให้ผู้จัดการฝ่ายการตลาดเมื่อวานซืนผุดขึ้นมาในหัว ซ้ำยังสายตาของพวกหนุ่ม ๆ ในแผนกไอที่มองเธอด้วยความชื่นชมอีก ทุกสิ่งทุกอย่างมันสุมรวมกันอยู่ในอกจนกลายเป็นความหึงหวงที่ร้อนรุ่ม รุนแรงเสียจนเขาอยากจะจับเธอล่ามโซ่ไว้ในห้องนี้ ไม่ให้ใครหน้าไหนมีสิทธิ์แม้แต่จะชายตามอง "ปากเก่งนักนะ" ธีรดนย์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นออกไปรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของรินรดาเซเข้าปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง จนลมหายใจของทั้งคู่แทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน "อยากให้ประกาศนักใช่ไหมสถานะเนี่ย... งั้นวันนี้ผมจะประกาศให้คุณรู้ซะที ว่าตราบใดที่ยังอยู่ในห้องนี้ คุณเป็นของใคร" รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ แรงปะทะจากอ้อมแขนแข็งแกร่งทำให้ความมั่นใจเมื่อครู่สั่นคลอนไปชั่วขณะ แต่กระนั้น เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกเขาไว้ พร้อมกับเชิดหน้าเถียงกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามควบคุมให้ปกติที่สุด "ปล่อยนะคะ... นี่มันเวลางาน คนอื่นอาจจะเดินเข้ามาเห็น..." "ให้มันเห็นไปสิ!" ธีรดนย์ตัดบทเสียงกร้าว แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและคลั่งไคล้ระคนกัน "จะได้รู้กันทั่วทั้งบริษัทสักทีว่าเลขาฯ ตัวแสบคนนี้ มีเจ้าของคุมเข้มอยู่แล้ว และเจ้าของเขาก็หวงมาก... หวงจนแทบจะบ้าอยู่แล้วด้วยซ้ำ!" ประโยคสุดท้ายลดระดับเสียงลงกลายเป็นกระซิบชิดริมฝีปาก ความซึนเดเระที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความจริงดิบ ๆ ที่อัดแน่นอยู่ในความรู้สึกของชายหนุ่ม ธีรดนย์ก้มมองริมฝีปากอิบอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความหงุดหงิดกลายเป็นความปรารถนาที่ยากจะต้านทาน รินรดาชะงักงัน คำพูดโต้เถียงที่เตรียมไว้ติดอยู่ที่ริมฝีปาก เธอมองนัยน์ตาคู่คมที่สะท้อนภาพเงาของตัวเองและความรู้สึกที่แท้จริงซึ่งเขาปิดบังไว้ไม่มิด ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือหนาซึ่งยังคงโอบกระชับอยู่ที่เอวบางทำให้ความตึงเครียดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้อง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ ความเงียบงันเข้ามาแทนที่การโต้เถียง มีเพียงเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ธีรดนย์ค่อย ๆโน้มใบหน้าลงมาเรื่อย ๆ ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนเบา ๆ เรียกความสั่นสะท้านให้แล่นริ้วไปทั่วร่างของหญิงสาว ดวงตากลมโตค่อย ๆ ปิดลงอย่างยินยอมพร้อมใจ รินรดากลั้นหายใจรอสัมผัสที่เธอกำลังโหยหาโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวที่เคยดันแผงอกเขาไว้ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของชายหนุ่มแน่นขึ้นทีละน้อย ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังก่อตัวขึ้นจนพังทลายในพริบตา "ท่านประธานครับ! เอกสารด่วนจาก... เฮ้ย! ขอโทษครับ!" เสียงของปกรณ์ ผู้จัดการฝ่าย ฯ ดังทะลุประตูก่อนที่เจ้าตัวจะผลักเข้ามาเต็มแรง และภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือท่านประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ กำลังโอบกอดเลขาส่วนตัวไว้แนบชิดในระยะประชิดริมฝีปากห่างกันไม่ถึงเซนติเมตร! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความคลั่งรักของท่านประธานนะครับ!