กาแฟรสเข้มกับหัวใจสั่นไหว

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟพันธุ์ดีคั่วบดอัดแน่นอยู่ในห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังกระจกเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับคุกรุ่นไปด้วยแรงกดดันที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทรงพลัง และราคาแพงระยับ ปลายนิ้วเรียวสวยกำลังประคองแก้วเซรามิกสีดำสนิทที่บรรจุเอสเพรสโซช็อตคู่เข้มข้น ซึ่งเธอเพิ่งชงด้วยความพิถีพิถันตามอุณหภูมิที่ท่านประธานจอมเรื่องมากกำหนดไว้ไม่ผิดเพี้ยน "วางไว้ตรงนั้น แล้วออกไปได้แล้ว" เสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดดังขึ้นโดยที่เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาดาร์กชาร์โคลไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ธีรดนย์ยังคงจดจ่ออยู่กับการตรวจงบประมาณไตรมาสล่าสุด ขมวดคิ้วมุ่นราวกับว่าตัวเลขพวกนั้นกำลังท้าทายความอดทนของเขา รินรดาไม่ขยับ เธอแค่มองท่าทีแสนซึนเดเระนั้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้มิดชิด เลขาสาววัยยี่สิบสี่ปีผู้ไม่เคยเกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ในบริษัท ขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิดจนระยะห่างลดลงอย่างน่าใจหาย "กาแฟแก้วนี้ฉันชงเองกับมือเลยนะครับ ท่านประธาน... ไม่คิดจะชิมหน่อยเหรอคะ เอ๊ย... ชิมหน่อยเหรอครับ" รินรดาแกล้งหยอกล้อด้วยน้ำเสียงลากยาวกวนประสาท จงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อดูปฏิกิริยา ธีรดนย์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมกราบกวาดมองร่างบางที่โน้มตัวลงมาเล็กน้อยเพื่อวางแก้วกาแฟ แววตาของเขาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อปะทะเข้ากับรอยยิ้มร้ายกาจบนริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อนั้น แต่แล้วเขาก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึง เยชาชา และน่าหมั่นไส้ตามสไตล์เดิม "เธอมีหน้าที่ชง ไม่ใช่มีหน้าที่มาสั่งให้ฉันชิม ยุคนี้เลขาเงินเดือนสูงขนาดนี้เพราะต้องอบรมมารยาทเพิ่มด้วยหรือไง รินรดา" ปากร้าย... ช่างเป็นผู้ชายที่หาคำพูดดีๆ มาประดับริมฝีปากไม่เป็นเอาเสียเลย รินรดากะพริบตาปริบๆ แสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเหนื่อยหน่าย "เงินเดือนที่ท่านประธานจ่ายมา คุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์จนฉันเกรงใจจะตายอยู่แล้วค่ะ... เอ๊ย ครับ!" เธอย้ำคำสรุปท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย "แต่ถ้ากาแก้วนี้มันรสชาติแย่จนท่านประธานกลืนไม่เข้าคายไม่ออกล่ะก็ เชิญหักเงินเดือนฉันได้ตามสบายเลยนะคะ... ครับ!" ธีรดนย์แค่นเสียง "หึ" ในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าเรียวสวยที่เชิดขึ้นอย่างถือดี ไล่ลงมายังลำคอระหงและลาดไหล่บอบบางภายใต้เสื้อเชิ้ตทำงานเข้ารูป เขาเกลียดนัก... รอยยิ้มที่มั่นอกมั่นใจจนเกินหน้านั่น ยิ่งเธอยืนท้าทายเขาแบบนี้ เขายิ่งอยากจะแกล้งให้คนปากเก่งคนนี้ต้องยอมจำนนอยู่ใต้เงาของเขาเสียให้เข็ด ชายหนุ่มตัดสินใจยื่นมือหนาออกไปหมายจะหยิบแก้วกาแฟ แต่จังหวะนั้นเอง... ปลายเล็บสั้นกุดของรินรดากลับขยับชนเข้ากับขอบแก้วเซรามิกพอดิบพอดี น้ำสีดำเข้มข้นจึงกระฉอกล้นออกมารดรดหลังมือหนาของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว! "อุ๊ย!" รินรดาอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบคว้ากระดาษทิชชบนโต๊ะมาซับหยดกาแฟที่เลอะอยู่บนหลังมือของท่านประธานหนุ่มทันทีโดยอัตโนมัติ แต่ทว่า... ธีรดนย์กลับเร็วกว่า เขากลับคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยมืออีกข้าง แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและทรงพลังจนเธอขยับไปไหนไม่ได้ หัวใจของรินรดากระตุกวูบ จังหวะการเต้นในอกเริ่มรัวเร็วจนผิดปกติ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตาก็พบว่าใบหน้าคมคายของธีรดนย์อยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นคาเฟ่จางๆ ปะทะเข้ากับผิวแก้มจนรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด "ซุ่มซ่าม หรือตั้งใจกันแน่ หือ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความเกรี้ยวกราดหลงเหลืออยู่เลย กลับเต็มไปด้วยความแหบพร่าและรัญจวนใจอย่างประหลาด แววตาคมกริบที่มักจะมองเธอด้วยความหงุดหงิด บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นประกายร้อนแรงดั่งเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ มือมันลื่นต่างหาก..." รินรดาพยายามหาเสียงของตัวเองเจอ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามเบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่ทรงพลังเกินกว่าจะต้านทานไหว แต่ธีรดนย์กลับใช้มืออีกข้างเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตาเขาตรงๆ "มือลื่น หรือใจสั่นกันแน่ที่อยู่ใกล้ฉันเนี่ย" เขายังคงรุกไล่ด้วยคำพูดกวนประสาทตามนิสัย แต่ใบหน้าที่โน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กลับไม่มีทีเล่นทีจริงเลยสักนิด ริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากปากเธอบางเบา แค่ขยับอีกนิดเดียว... ทุกอย่างก็คงจะเกินเลยกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง รินรดารู้สึกเหมือนสติสัมปชัญญะกำลังจะหลุดลอย ร่างกายแข็งทื่อ ขาเรียวแทบจะทรงตัวไม่อยู่เมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของเขายังคงกุมข้อมือเธอไว้แนบแน่น ขณะที่ปลายนิ้วโป้งของเขาไล้เบาๆ บนผิวเนื้อตรงข้อมืออย่างถือสิทธิ์ เคมีบางอย่างระหว่างคนทั้งคู่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงท่าย์กลางความเงียบงันของห้องทำงาน นี่เธอกำลังจะแพ้ทางผู้ชายปากร้ายคนนี้จริงๆ งั้นเหรอ... ในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะสัมผัสกันและโลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน เสียงเคาะประตูดัง "ก๊อกๆๆ" ก็ทำลายมนต์สะกดทุกอย่างลงอย่างไร้ความปรานี! "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... ขออนุญาตเข้าไปนะครับ!" เสียงทุ้มของเลขาหน้าห้องดังขึ้นพร้อมกับลูกบิดประตูกำลังถูกหมุนเปิดออกอย่างรวดเร็ว! รินรดาสดุ้งสุดตัวราวกับถูกไฟช็อต เธอออกแรงผลักอกแกร่งของธีรดนย์สุดแรงด้วยความตกใจ ขณะที่ท่านประธานหนุ่มสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ดวงตาคมกริบตวัดมองไปที่ประตูด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีชีวิตแบบนี้! โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและฟินไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บของทั้งคู่เสมอนะครับ