ทำไมต้องมองกันด้วยสายตาแบบนั้น

เสียงประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเขaและเธอในเสี้ยววินาที ธีรดนย์สบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจ ใบหน้าคมคายตึงขึ้นในทันที ดวงตาดุดันละสายตาจากรินรดาชั่วขณะเพื่อหันไปมองบุคคลที่สามที่กล้าบุกเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ "คุณธีร์คะ..." เสียงหวานเลี่ยนที่ลากยาวจนน่ารำคาญดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงของ 'ปานวาด' นางแบบสาวชื่อดังที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจ เธออยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงที่แทบจะปริแตกอยู่รอมร่อ มือเรียวยกขึ้นทัดผมอย่างจริตจะก้านโดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าเวลานี้คือเวลานานเท่าไหร่และที่นี่คือสถานที่ทำงาน รินรดาถอยหลังเว้นระยะห่างจากโต๊ะทำงานของเจ้านายโดยอัตโนมัติ ใบหน้างามนิ่งเรียบสนิทราวกับผืนน้ำยามไร้ลมพัด แต่ในใจกลับแอบพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกปลงตก โลกนี้ช่างกลมเสียจริง หรือบางที... เธออาจจะพลาดความบันเทิงอะไรบางอย่างระหว่างท่านประธานกับแฟนคลับเบอร์ต้นๆ ไปเสียแล้ว "ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาห้องนี้ ปานวาด" น้ำเสียงของธีรดนย์เยียบเย็นจนติดลบ ดวงตาคมกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่คิดจะปิดบัง ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องทำงานกว้างลดฮวบลงทันตาเห็น "ก็ปานคิดถึงคุณนี่คะ โทรหาแล้วคุณก็ไม่รับสาย แถมเลขาก็..." ปานวาดชำเลืองหางตามามองรินรดาด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานแล้วเอื้อมมือจะแตะแขนแกร่ง "ทำไมต้องให้คนนอกกีดกันเราด้วยล่ะคะ คุณธีร์ควรจะมีเวลาให้ปานมากกว่านี้นะคะ" "ถอยมือสกปรกของคุณออกไปจากตัวผม" ธีรดนย์สะบัดแขนหนีอย่างรังเกียจ น้ำเสียงกดต่ำจนน่ากลัว "แล้วก็จำใส่สมองเอาไว้ว่าที่นี่คือบริษัท ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะเดินเข้ามาตามอำเภอใจ อยากได้ผู้ชายจนตัวสั่นขนาดนั้นเลยหรือไง ถึงได้ไม่รู้จักรetiquetteพื้นฐานของการทำงาน" รินรดาเกือบจะเผลอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นยิ้ม คำด่าของท่านประธานนี่คมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีดโกน สมแล้วกับฉายาปากหมาประจำตึกที่พนักงานลือกันหนาหู ปานวาดหน้าเสีย สีיหน้าเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความโกรธขึงทันที เธอกัดริมฝีปากจนเป็นรอยขาว ก่อนจะหันมาลงที่รินรดาซึ่งยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้อง "ส่วนเธอยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะ! เห็นเจ้านายโดนคนมารบกวนทำไมไม่รู้จักจัดการ หรือว่าไร้ความสามารถจนไล่ใครไม่ได้ ถึงได้ปล่อยให้คนนอกเข้ามาถึงตัวคุณธีร์แบบนี้!" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นเลขาฯ ผู้แสนดีแต่แฝงไปด้วยความแสบสันต์ในทุกอณู เธอขยับตัวก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างสง่างาม "ต้องขอประทานโทษด้วยนะครับ... เอ๊ย ขอประทานโทษด้วยนะคะ... เอ่อ ขอโทษด้วยค่ะ... อ้าว เผลอติดปาก" รินรดาแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยท่าทางตกใจเกินจริง ก่อนจะเปลี่ยนกลับมาใช้น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน "พอดีดิฉันเข้าใจว่าคนที่มีมารยาททางสังคมและการศึกษาในระดับที่ดี เขาจะเคาะประตูก่อนอนุญาตให้เข้ามาเสมอค่ะ แต่ถ้าคุณปานวาดขาดทักษะพื้นฐานในจุดนี้ ดิฉันในฐานะเลขาฯ ยินดีส่งโบรชัวร์อบรมมารยาททางสังคมให้สักชุดไหมคะ ฟรีค่ะ ไม่คิดเงินบริษัท" "แก! นังเลขาปากดี!" ปานวาดกรี๊ดออกมาเสียงหลง ใบหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด เงื้อมมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอน หมับ! ทว่ามือเรียวยังไม่ทันได้เฉียดปลายผมของรินรดา ข้อมือของเธอก็ถูกคว้าเอาไว้ด้วยมือหนาของธีรดนย์เสียก่อน แรงบีบที่ข้อมือนั้นหนักหน่วงเสียจนปานวาดต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บ "อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะปานวาด..." ธีรดนย์โน้มใบหน้าลงต่ำ แววตาดุดันจ้องมองเธอนิ่งราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อ "ถ้าคุณยังกล้าทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้ในบริษัทของผมอีกแม้แต่ครั้งเดียว ผมจะสั่งแบนคุณจากทุกสื่อในเครือทั้งหมด และต่อให้คุณจะเหลือทางเลือกสุดท้ายเป็นนางแบบโนเนมตามตลาดนัด ผมก็สาบานได้เลยว่าจะไม่มีใครกล้าจ้างคุณแม้แต่คนเดียว ไสหัวออกไปซะ!" ปานวาดหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เธอสะบัดมือออกจากการเกาะกุมอย่างแรงด้วยความหวาดกลัว หันมาถลึงตาใส่รินรดาด้วยความอาฆาตมาดร้ายก่อนจะกระแทกส้นสูงเดินหนีออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย ปัง! เสียงประตูปิดลงตามแรงอารมณ์ของคนที่เพิ่งเดินออกไป ทิ้งให้ภายในห้องทำงานกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่หนาแน่นเสียยิ่งกว่าเดิม รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ เธอก้มลงเก็บแฟ้มเอกสารบนโต๊ะให้เข้าที่เข้าทาง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยตามหน้าที่ "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวไปเคลียร์งานข้างนอกต่อนะคะ ท่านประธานจะได้พักผ่อน..." "ใครบอกว่าฉันจะให้เธอไป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขัดขึ้นทันทีก่อนที่เธอจะทันได้หมุนตัวเดินพ้นโต๊ะทำงาน รินรดาชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาประชิดตัวเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้นใกล้จนเกินไป ธีรดนย์สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงศีรษะ ร่างสูงใหญ่กักตัวเธอไว้ระหว่างขอบโต๊ะทำงานกับแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูกจนพาลให้ใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ รินรดาขยับถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่สะโพกกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะจนไปไหนไม่ได้ เธอจึงเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเริ่มเต้นระรัวราวกับกลองเพล "ท่านประธานมีอะไรจะสั่งอีกเหรอคะ งานส่วนของคืนนี้ดิฉันส่งให้ทางอีเมลเรียบร้อยแล้ว หรือว่าเอกสารส่วนไหนมีปัญหา?" ธีรดนย์ไม่ตอบ คำถามของเธอถูกเมินเฉย ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้างามที่เชิดขึ้นอย่างถือดีริมฝีปากอิ่มที่ชอบต่อปากต่อคำกับเขานั้น ตอนนี้เม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างระแวดระวัง เขาจ้องเธอนิ่ง... นานเสียจนรินรดาเริ่มรู้สึกแปลกประหลาดกับสายตาคู่นั้น มันไม่ใช่สายตาหงุดหงิดรำคาญใจแบบที่เขาใช้มองเธอเสมอมา แต่มันคือสายตาที่ลึกล้ำ... ร้อนแรง... และเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจคาดเดา "ทำไม... ถึงชอบทำหน้าแบบนั้นเวลาอยู่ใกล้ฉัน" ธีรดนย์เอ่ยถามเสียงพร่าต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียนจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ "สายตาแบบไหนคะ ดิฉันก็ทำหน้าปกติ" รินรดาตอบเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความวูบไหวในอกด้วยการเชิดหน้าขึ้นสู้ "หรือว่าท่านประธานไม่เคยเห็นคนทำหน้าปกติเหรอคะ ถึงได้แปลกใจนัก" "ปากเก่ง..." ธีรดนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยประกายตาดุร้ายที่เปลี่ยนความหมายไปอย่างสิ้นเชิง "ปากเก่งแบบนี้... ถ้าฉันจูบปิดปากเธอสักที จะยังกล้าเถียงฉันอยู่ไหมรินรดา" สิ้นคำพูดนั้น รินรดาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจกระโจนไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อร่างสูงก้มหน้าลงมาหารวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ที่ตะครุบเหยื่อ โดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว! *** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาร่วมลุ้นและฟินไปกับความปากแข็งของท่านประธานและเลขาคนเก่งของเรานะครับ