การเดินทางไปต่างจังหวัด

เสียงปิดประตูกระจกห้องทำงานดัง ‘ปัง’ สนั่นหู พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธีรดนย์ที่ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของรินรดาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ดวงตาคมกราบกรานดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง กวาดมองรอยยิ้มหวานหยดที่ยังค้างอยู่บนเรียวปากของเลขาฯ สาวตัวแสบอย่างนึกฉุนเฉียว “เก็บรอยยิ้มเรี่ยราดนั่นลงไปซะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ ธีรดนย์จ้องมองผู้มาใหม่ที่ยืนอยู่ข้างกายหญิงสาว—ภาคภูมิ รองประธานฝ่ายพัฒนาธุรกิจผู้ขึ้นชื่อเรื่องการแย่งชิงโปรเจกต์และสายตากรุ้มกริมที่ไม่เคยนิ่งอยู่กับที่ “ผมไม่ได้ยิ้มเรี่ยราดสักหน่อยครับ ท่านประธาน” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกวนประสาทไว้เต็มเปี่ยม เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทเข้ารูปให้เข้าที่ก่อนจะสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว “ดิฉันแค่กำลังต้อนรับคุณภูมิที่กรุณาลงทุนเดินทางมาร่วมทริปดูงานต่างจังหวัดกับเราด้วยตัวเองต่างหากล่ะคะ... เอ้ย, ครับ” สรรพนามที่เกือบจะหลุดปากทำเอาธีรดนย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาชัดเจน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม “ผมไม่ได้เชิญ!” ธีรดนย์หันไปตวัดสายตาคมกริบใส่ภาคภูมิที่ยืนยิ้มรับหน้าตาเฉย “บริษัทเรามีทีมงานเพียงพอสำหรับการดูงานที่จังหวัดเชียงราย ไม่จำเป็นต้องรบกวนรองประธานฝ่ายพัฒนาธุรกิจอย่างคุณหรอกครับ” “แหม, ท่านประธานก็พูดเกินไป” ภาคภูมิหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หสอต่อรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูง “โครงการรีสอร์ทเชิงนิเวศน์มูลค่าพันล้านนั่น ผมในฐานะบอร์ดบริหารย่อมต้องอยากลงพื้นที่ไปดูความคืบหน้าด้วยตัวเองอยู่แล้ว อีกอย่าง... ผมไม่อยากให้เลขาส่วนตัวของคุณต้องทำงานหนักเกินไปจนรับภาระไม่ไหว” ประโยคหลังมาพร้อมกับการส่งสายตาหวานเชื่อมมายังรินรดา ซึ่งหญิงสาวเพียงแค่ยิ้มรับตามมารยาท แต่ในสายตาของธีรดนย์ มันคือการอ่อยเหยื่อที่ชัดเจนจนเลือดในกายพุ่งพล่านขึ้นมาถึงสมอง หมอนี่มันจงใจตามมาป่วน! “ถ้ากลัวว่าเลขาผมจะทำงานหนัก ย้ายไปเป็นเลขาคุณดีไหมล่ะครับ เผื่อคุณจะได้เลิกวุ่นวายกับงานในส่วนที่ผมรับผิดชอบเสียที” ธีรดนย์สวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ “อุ๊ย ท่านประธานใจร้อนจังเลยนะครับ” รินรดาแกล้งเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มพราวระยับ เธอขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงเสียจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะทะเข้ากับปลายจมูก “ถ้าดิฉันไปเป็นเลขาคุณภูมิ ท่านประธานจะทนไหวเหรอครับ... ไม่มีคนคอยเถียงด้วยทุกวัน เดี๋ยวเหงานะ” คำพูดกึ่งเย้ากึ่งหยอกนั้นทำเอาธีรดนย์ชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เต้นกระหน่ำด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยจังหวะกระตุกวูบอย่างน่าโมโห ไอ้เด็กคนนี้นี่... กล้าดียังไงมาปั่นหัวเขาต่อหน้าคนอื่น! “ใครเหงา? คุณอย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยรินรดา” ธีรดนย์กัดฟันกรอด แสร้งทำเป็นเบือนหน้าหนีความใกล้ชิดที่ทำเอาสติกระเจิดกระเจิง “เตรียมเอกสารให้พร้อม เราต้องไปขึ้นเครื่องแล้ว... ส่วนคุณภูมิ เชิญตามสบายครับ แต่อย่ามาเกะกะการทำงานของผมก็พอ” พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกจากห้องไปทันทีราวกับกลัวว่าตัวเองจะเผลอดึงตัวเลขาฯ ตัวแสบมาจูบสั่งสอนกลางออฟฟิศเสียก่อน รถตู้ VIP สีดำสนิทเคลื่อนตัวออกจากสนามบินเชียงรายมุ่งหน้าสู่รีสอร์ทปลายทาง บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทจนน่าอึดอัด ธีรดนย์นั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลัง ฝั่งซ้ายคือรินรดาที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็คตารางงานในแท็บเล็ต ส่วนเบาะตรงข้ามคือภาคภูมิที่พยายามหาเรื่องชวนคุยกับหญิงสาวมาตลอดทาง “รินรดา... ถึงรีสอร์ทแล้ว เย็นนี้ว่างไหมครับ ผมว่าจะชวนไปทานอาหารเหนือร้านอร่อยริมแม่น้ำบรรยากาศดีทีเดียว” ภาคภูมิเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รินรดายังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ ธีรดนย์ที่นั่งเงียบมานานก็โพล่งขึ้นมาเสียงดังลั่นรถ “เลขาผมมีงานต้องเคลียร์! คืนนี้ต้องนั่งสรุปรายงานการประชุมกับผมจนดึกดื่น ไม่ว่างไปไหนทั้งนั้นแหละครับ!” ภาคภูมิเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ “อ้าวเหรอครับ? แต่เท่าที่ผมทราบ ตารางงานช่วงค่ำของวันนี้ไม่มีประชุมนี่ครับ ท่านประธาน” “ผมเพิ่งสั่งเพิ่มเมื่อกี้... มีปัญหาอะไรไหมครับ?” ธีรดนย์หันไปสบตากับคู่กรณีด้วยแววตาดุดัน พร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก “หรือคุณภูมิมีปัญหาเรื่องการบริหารเวลาของทางเรา?” รินรดาแอบลอบถอนหายใจเบาๆ กับความเด็กน้อยและอาการหึงจนหน้ามืดของเจ้านายหนุ่ม เธอหันไปส่งยิ้มหวานให้ภาคภูมิเพื่อตัดบท “ต้องขอโทษคุณภูมิด้วยนะคะ/ครับ พอดีท่านประธานคงอยากให้งานออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด ดิฉันคงต้องปฏิเสธคำชวนไปก่อนค่ะ/ครับ” คำลงท้ายที่เกือบจะหลุดหญิงอีกแล้วทำเอาธีรดนย์หรี่ตามองเธออย่างจับผิด แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ยังมีคนนอกนั่งอยู่ด้วย เขาจึงทำได้แค่ฮึดฮัดในลำคอแล้วเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มพึงพอใจที่มุมปาก รถตู้เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าล็อบบี้ของรีสอร์ทหรูท่ามกลางขุนเขาและสายหมอกจางๆ อากาศเย็นสบายตัดกับความตึงเครียดของสามชีวิตที่ก้าวลงมาจากรถอย่างสิ้นเชิง พนักงานต้อนรับรีบกรูเข้ามาต้อนรับท่านประธานและคณะผู้บริหาร พร้อมกับยื่นกุญแจห้องพักให้ “เนื่องจากห้องพัก VIP แบบพูลวิลล่าเหลือเพียงสองห้องทางเราจึงต้องขออภัยในความไม่สะดวก...” ผู้จัดการรีสอร์ทกล่าวด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ “ห้องแรกเรียนเชิญท่านประธาน... ส่วนอีกห้อง เป็นห้องสวีทขนาดใหญ่ที่สามารถพักร่วมกันได้สองท่านครับ” ธีรดนย์ชะงักฝีเท้า หันขวับไปมองหน้าผู้จัดการรีสอร์ททันที “หมายความว่ายังไงที่พักร่วมกันได้สองท่าน?” “เอ่อ... คือห้องสวีทอีกห้อง มีเตียงคิงไซส์สองเตียงครับ รองรับคุณภูมิและ... คุณรินรดาครับ” บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตาเดียว ดวงตาสีเข้มของธีรดนย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมืดทะมึนชนิดที่ไม่มีใครกล้าสบตา ขณะที่ภาคภูมิยิ้มรับด้วยความพึงพอใจอย่างไม่ปิดบัง ส่วนรินรดากลับเบิกตากว้างด้วยความตกใจไม่แพ้กัน “ไม่ได้!” ธีรดนย์ตวาดกร้าวเสียงดังลั่นล็อบบี้ จนพนักงานสะดุ้งสุดตัว “เปลี่ยนห้องเดี๋ยวนี้! ให้เลขาผมนอนห้องเดียวกับผม! ส่วนคุณภูมิไปนอนห้องอื่นซะ!” “เอ่อ... แต่ท่านประธานครับ ห้องพูลวิลล่าเต็มหมดแล้วจริงๆ ครับ และกฎของรีสอร์ทเรา...” “ผมไม่สนกฎ! ผมซื้อรีสอร์ทนี้เลยดีไหมล่ะ!” ธีรดนย์หัวเสียจนสติหลุด อาการหึงหวงพุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด เมื่อคิดว่าเลขาฯ ตัวแสบจะต้องไปนอนร่วมห้องกับไอ้เสือผู้หญิงอย่างภาคภูมิ “ใจเย็นๆ สิครับท่านประธาน” ภาคภูมิยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า “แค่พักห้องเดียวกัน จะเป็นไรไปล่ะครับ ผมสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ทำอะไรเลขาคุณหรอก... จริงไหมครับ รินรดา” รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง เธอมองหน้าภาคภูมิสลับกับธีรดนย์ที่ตอนนี้หน้าดำคร่ำเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เธอรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ ธีรดนย์คงอกแตกตายคาที่แน่ๆ แต่จะให้ปฏิเสธดื้อๆ ก็ไม่มีข้ออ้างที่สมเหตุสมผลพอ “ดิฉัน...” รินรดาอ้าปากจะพูดเพื่อหาทางออก แต่ทว่า... ในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด ธีรดนย์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ คว้าข้อมือเรียวไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แต่เด็ดขาดพอที่จะทำให้เธอนิ่งอึ้ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตด้วยประกายไฟที่พร้อมแผดเผาทุกอย่างรอบตัว ก่อนที่ร่างสูงจะกระชากเธอให้เดินตามหลังเขาไปอย่างไร้ความเกรงใจ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำเอาทุกคนในที่นั้นอึ้งจนพูดไม่ออก “ไม่ต้องนอนไหนทั้งนั้น... คืนนี้ เธอนอนห้องเดียวกับฉัน!” ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เมทริกซ์ซีโร่" ด้วยดีเสมอมานะครับ