เดทลับๆ ที่ไม่ลับ

"เอกสารชิ้นนี้... อยู่ถูกที่ หรือมาผิดมือกันแน่ครับ คุณรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นดังขึ้นทำลายความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวของประธานกรรมการบริหาร ธีรดนย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ขณะที่สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองเอกสารลับโครงการร่วมทุนมูลค่าหลายพันล้านในมือสลับกับร่างบางของเลขาฯ สาวที่ยังคงยืนนิ่งสนิท รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออำนาจมืดของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งอยู่ตรงข้าม... แต่เป็นเพราะสายตาของ 'ประธานอาวุโส' หรือก็คือพ่อแท้ๆ ของธีรดนย์ ที่กำลังจ้องมองเธอกับลูกชายของเขาด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "ดิฉันเป็นคนรับผิดชอบเอกสารชุดนี้ค่ะ ท่านประธาน" รินรดาเลือกใช้สรรพนามทางการเพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัว แม้ในใจจะรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้มันหมิ่นเหม่เกินกว่าจะเอาตัวรอดได้ง่ายๆ "หรอ..." ท่านประธานผู้พ่อหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ผิดกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ตอนนี้ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นบนหน้าผากแทบจะผูกกันเป็นปม ธีรดนย์ก้าวเท้าเข้ามายืนซ้อนหลังรินรดาโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความหวงแหนและปกป้องออกมาอย่างไม่ปิดบัง มือหนาเอื้อมไปดึงแฟ้มเอกสารออกจากมือผู้เป็นพ่อหน้าตาเฉย "เรื่องงานไว้คุยกันที่บริษัทครับคุณพ่อ ส่วนเรื่องเอกสารชุดนี้... ผมเป็นคนอนุญาตให้รินรดาถือเข้ามาเอง" "อ้อเหรอ? แกนี่มันหวงของยิ่งกว่าจงอางหวงไข่ซะอีกนะ เจ้าธี" ผู้เป็นพ่อเลิกคิ้วขึ้นอย่างหยอกล้อ "พาเลขาฯ คนเก่งหนีออกมารับประทานอาหารกลางวันนอกสถานที่ในเวลาทำงาน แถมยังเลือก 'ร้านลับ' ที่แทบไม่มีใครรู้จัก... กลัวคนอื่นเขาไม่รู้หรือไงว่าประธานบริษัทกำลังแอบเดทกับเลขาฯ ตัวเองอยู่?" คำว่า 'เดท' กระแทกเข้าเต็มใบหูของรินรดาจนความร้อนแล่นพล่านขึ้นมาถึงใบหน้า หญิงสาวรีบหันไปถลึงใส่คนตัวสูงด้านหลังทันที แต่ธีรดนย์กลับตีหน้าตาย หลบสายตาด้วยการกระแอมไอเบาๆ กลบเกลื่อนความพิรุธ "ผมไม่ได้เดทครับ... เรามาคุยเรื่องโปรเจกต์ต่างหาก" ธีรดนย์เถียงหน้าตาย ทั้งที่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขาเป็นคนบังคับให้เธอนั่งรถสปอร์ตคันหรูมาที่ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่สไตล์วินเทจแห่งนี้ด้วยข้ออ้างว่า *'ถ้าไม่มาด้วย จะหักเงินเดือนสามเดือน'* "คุยงานในร้านอาหารบรรยากาศโรแมนติก เปิดเพลงแจ๊สคลอเบาๆ แถมยังนั่งโต๊ะมุมอับสายตาแบบนี้น่ะเหรอ?" ผู้เป็นพ่อหัวเราะร่วนอย่างชอบใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วตบไหล่ลูกชายเบาๆ "เอาเถอะ ฉันไม่ได้จะมาขัดจังหวะความสุขของแก... เอกสารนี่ฉันอนุมัติผ่านให้ก็แล้วกัน ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดย้อนหลังก็แล้วกันนะ เจ้าธี" พูดจบ ท่านก็เดินยิ้มมุมปากออกจากห้องกระจกส่วนตัวของร้านไป ทิ้งให้คนทั้งสองยืนค้างอยู่กับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความอึดอัดปนกระอักกระอ่วน เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง รินรดาก็หันขวับมาประจันหน้ากับเจ้านายหนุ่มทันที "คุณธีรดนย์! นี่คุณตั้งใจพาฉันมาให้คุณพ่อของคุณเห็นใช่ไหมคะ!" ธีรดนย์ถอนหายใจยาว ยอมรับออกมาตรงๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แต่ยังคงมีความดื้อรั้นตามประสาคนซึน "ใครจะไปรู้ว่าตาแก่, เอ้ย... ว่าคุณพ่อจะมาตรวจสาขาแถאןนี้พอดีเล่า!" "แล้วทำไมต้องเป็นร้านนี้ด้วยคะ ร้านอื่นในกรุงเทพฯ มีตั้งเยอะแยะ" รินรดาเท้าสะเอว มองค้อนคนตัวโตที่ตอนนี้ทำทีเป็นมองนู่นมองนี่เพื่อหลบสายตาคาดคั้น "ก็... ก็ร้านนี้มันเงียบดี อาหารอร่อย แล้วก็..." ธีรดนย์ชะงักไปนิด ชำเลืองมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโห ก่อนจะพึมพำต่อด้วยเสียงที่เบาลง "แล้วก็... ฉันอยากกินข้าวกับเธอสองต่อสองโดยไม่มีไอ้พวกพนักงานบ้างานมารบกวน... มันผิดมากหรือไงเล่า!" คำสารภาพแบบขัดเขินแต่น้ำเสียงจริงจังทำเอาคนฟังถึงกับชะงัก ความโกรธที่คุคุก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยจังหวะหัวใจที่เต้นผิดทิศผิดทาง รินรดากะพริบตาปริบๆ มองผู้ชายปากแข็งที่ตอนนี้ใบหูเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ "คุณ... พูดว่าอะไรนะคะ?" รินรดาแกล้งถามทวน ทั้งที่ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ "ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย! หูฝาดน่าคุณรินรดา" ธีรดนย์รีบปฏิเสธเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความเขินด้วยการดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วทรุดตัวลงนั่ง ทำเป็นเปิดดูเมนูอาหารหน้าตาเฉย "สั่งอาหารสิ หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย หรือเธออยากจะกินหน้าฉันแทนข้าวกลางวัน?" "ปากจัดไม่เปลี่ยนเลยนะคะ" รินรดาส่ายหัวเบาๆ ยอมนั่งลงฝั่งตรงข้ามแต่โดยดี มุมปากบางอมยิ้มบางๆ โดยที่พยายามซ่อนไม่ให้อีกฝ่ายเห็น บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความเงียบที่ไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนตอนแรก อาหารรสชาติเยี่ยมถูกทยอยเสิร์ฟ ธีรดนย์มักจะคอยตักนู่นตักนี่ใส่จานให้เธอด้วยความเคยชิน แม้ปากจะบ่นว่า *'เธอนี่กินช้าเป็นเต่าคลาน'* แต่สายตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและห่วงใยจนรินรดารู้สึกได้ มือบางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อซ่อนรอยยิ้ม ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากแซวเจ้านายจอมซึนเรื่องที่คุณพ่อของเขาจับได้เมื่อครู่ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศ รินรดาก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ เลือนหายไป ความหนาแน่นของบรรยากาศเปลี่ยนกลับมาตึงเครียดทันทีเมื่อเธอนึกถึงปมปัญหาใหญ่ที่ยังเคลียร์ไม่จบ "มีอะไร?" ธีรดนย์ถามเสียงเข้มเมื่อเห็นสีหน้าของเลขาฯ สาวเปลี่ยนไป รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาไหวระริกเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ธีรดนย์ต้องชะงักค้าง "คุณธีรดนย์คะ... ข้อความนี้ส่งมาจากเบอร์แปลกค่ะ แต่... เขาส่งรูปถ่ายในห้องทำงานของคุณมาให้ดู" ธีรดนย์ขมวดคิ้ว มือที่กำลังถือช้อนชะงักค้างกลางอากาศ "รูปอะไร?" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะดันหน้าจอโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าเขา ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาดวงตาคมกริบของท่านประธานหนุ่มเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ นั่นคือภาพแฟ้มเอกสารลับโครงการร่วมทุนชุดเดียวกันกับที่เขาเพิ่งถือเมื่อครู่... แต่ถูกวางอยู่บนโต๊ะทำงานของใครอีกคนที่ไม่ควรจะมีสิทธิ์แตะต้องมันเด็ดขาด! และข้อความสั้นๆ ใต้ภาพนั้น เขียนไว้ว่า... *"ความลับของคุณ... ผมจัดการแทนให้เรียบร้อยแล้วนะครับ ท่านประธาน"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมลุ้นและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ