จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งตัว

“ถ้าคุณยังมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น ผมเกรงว่าเอกสารในมือคุณอาจจะกลายเป็นเศษกระดาษทิชชูในอีกสามวินาทีข้างหน้านะครับ คุณรินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างชัดเจนดังขึ้นแทรกกลางระหว่างบรรยากาศที่กำลังตึงเครียด ธีรดนย์ขยับกายเข้ามาประชิดร่างบางจนแผ่นหลังของรินรดาแทบจะแนบชิดกับผนังห้องรับรอง V.I.P. แววตาคมกริบของท่านประธานหนุ่มไม่ได้มองผู้มาใหม่ที่ยืนส่งยิ้มพราวเสน่ห์อยู่ตรงหน้า แต่กลับจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเลขาฯ สาวคนเก่งที่กำลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รินรดาหันขวับกลับมามองคนตัวสูงกว่าทันที ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนต้องสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนไม่แพ้กัน “ท่านประธานครับ กรุณาถอยห่างไปสักสองก้าวได้ไหมครับ หายใจไม่อยู่... เอ๊ย หายใจไม่สะดวกครับ” เธอยั้งปากแทบไม่ทัน เกือบจะหลุดคำว่า ‘หายใจไม่ออกเพราะความเผด็จการของคุณ’ ออกไปเสียแล้ว “ทำไม? กลัวคนอื่นจะเข้าใจผิด หรือว่ากลัว ‘แฟนเก่า’ อย่างภาคภูมิเขาจะเข้าใจผิดกันแน่ล่ะครับ” ธีรดนย์เน้นเสียงคำว่าแฟนเก่าด้วยความหมั่นไส้ที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ เขารู้ดีว่าภาคภูมิคือชนวนปัญหาเก่าที่เคยทำร้ายจิตใจผู้หญิงคนนี้ แต่การที่เห็นเธอยืนนิ่งอึ้งไปเมื่อเจอหน้าไอ้เวนานั่น มันทำให้ต่อมความหึงหวงในอกของเขาทำงานหนักเสียจนควบคุมตัวเองไม่ได้ “หยุดพูดจาประชดประชันแล้วถอยไปเลยค่ะ... เอ๊ย ไปเลยครับ!” รินรดาเผลอหลุดสำนวนติดปากเกือบโป๊ะแตก แต่โชคดีที่ดึงสติกลับมาใช้คำลงท้ายว่า ‘ครับ’ ได้ทันเวลาพอดี เธอส่งค้อนวงใหญ่ให้คนตัวโตที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แต่ไม่ยอมขยับไปไหน “บังเอิญจังเลยนะครับริน... ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่งานนี้” เสียงทุ้มและนุ่มนวลของภาคภูมิเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ดวงตาคมกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกเสียดายที่เคยปล่อยมือผู้หญิงสวยและเก่งคนนี้ไป ธีรดนย์ขยับตัวบังร่างบางของรินรดาไว้ครึ่งหนึ่งอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ไหล่กว้างแผ่รังสีความเย็นชาออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ปากหยักหยิมเหยียดยิ้มเยาะใส่ผู้มาใหม่ทันที “ขอโทษด้วยนะครับคุณภาคภูมิ พอดีว่าเลขาฯ ของผม ‘งานยุ่งมาก’ และคงไม่มีเวลามาทักทายแขกที่ไม่ได้อยู่ในกำหนดการของบริษัทเราหรอกครับ เชิญทางโน้นเถอะครับ ทางนี้ทางส่วนตัว” รินรดาแอบเหลือบมองเสี้ยวหน้าของเจ้าของบริษัทหนุ่มผู้แสนจะปากจัดในใจ เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ไม่ใช่ความโกรธธรรมดา... แต่มันคือความหวงก้างระดับพรีเมียมที่ต่อให้คนซึนแค่ไหนก็ปิดไม่มิด “ผมไม่ได้คุยกับคุณนี่ครับ ท่านประธานธีรดนย์... ผมแค่ทักทาย ‘คนเคยสนิท’ ของผมเอง” ภาคภูมิยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ตั้งใจจะกวนประสาทผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายจอมเผด็จการคนนี้ “คนเคยสนิทเหรอครับ?” ธีรดนย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดวับวามอันตราย “แต่เท่าที่ผมจำได้ คนที่ยืนอยู่ตรงนี้เขาเลิกรากับคนที่ไร้ความรับผิดชอบไปนานแล้วนะครับ และตอนนี้... หน้าที่การงานของเขา รวมถึง ‘เวลาส่วนตัว’ ของเขาก็อยู่ภายใต้การดูแลของผมทั้งหมด คุณมีปัญหาอะไรไหมครับ?” รินรดากะพริบตาปริบๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยกับคำว่า *‘เวลาส่วนตัวของเขาอยู่ภายใต้การดูแลของผมทั้งหมด’* นี่มันประโยคแสดงความเป็นเจ้าของชัดๆ! ตาบ้านี่... กินอะไรเป็นอาหารเช้า ถึงได้ขยันพ่นคำพูดอันตรายแบบนี้ออกมาหน้าตาเฉย “ริน... คุณทนทำงานกับคนเผด็จการแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย” ภาคภูมิแกล้งทำเป็นเมินความดุของธีรดนย์ แล้วส่งสายตาออดอ้อนมาให้รินรดา “ถ้าเหนื่อยนัก ลาออกแล้วกลับมาหาผมดีกว่าไหม ที่เดิมที่เคยของเรา... ยังรอคุณอยู่นะ” คำพูดของภาคภูมิทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงไปอีก ธีรดนย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา มือหนายกขึ้นคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้ทันทีด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เธอสะดุ้ง “พูดมากเกินไปแล้วนะครับคุณภาคภูมิ ถ้าสมองของคุณมีไว้แค่ระลึกความหลัง ก็ควรเก็บเอาไว้คิดคนเดียวนะครับ อย่ามาพ่นเรื่องไร้สาระใส่เลขาฯ ของผม” “ปล่อยฉันนะคะ... เอ๊ย ปล่อยผมครับท่านประธาน! เจ็บนะ!” รินรดาร้องประท้วงพร้อมกับพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของคนตัวโตกว่ามีมากกว่าหลายเท่า “อย่าดิ้นครับรินดา! ถ้าไม่อยากให้ผมอุบาคอคุณแบกออกจากงานตอนนี้ ก็อยู่นิ่งๆ!” ธีรดนย์หันมาเอ็ดเสียงต่ำใส่เธอด้วยความโมโหปนหงุดหงิดที่เธอยังดื้อดึง ด้วยความที่รินรดากำลังยื้อยุดและพยายามสะบัดข้อมือออก บวกกับพื้นที่ตรงนั้นค่อนข้างแคบเพราะอยู่ใกล้เสาตกแต่งของห้องจัดเลี้ยง ขาเรียวของเธอจึงสะดุดเข้ากับขอบกระถางต้นไม้ประดับที่ตั้งอยู่มุมห้องโดยไม่ทันระวัง! “อุ๊ย!” ร่างบางเสียหลักถอยหลังกวาดไปชนกับแผงอกกว้างของธีรดนย์เต็มแรง แรงปะทะกะทันหันทำให้ร่างสูงเซล้มตามสัญชาตญาณ มือหนาที่ว่างอยู่จึงรีบคว้าเอวบางของเธอไว้เพื่อประคองไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นทั้งคู่ เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมากในเสี้ยววินาที! รินรดาหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ มือเล็กคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตของธีรดนย์เพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่ร่างสูงโน้มลงตามน้ำหนักตัวที่โถมเข้าใส่ และในจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกตะลึงนั้นเอง... *ริมฝีปากนุ่มของทั้งคู่ก็พลาดไปแตะชนเข้ากันพพอดีอย่างจัง!* เวลาในงานเลี้ยงราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ กลิ่นหอมสะอาดอวลจางๆ จากกายสาวผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรู ปะปนกันอยู่ในระยะประชิดที่ใกล้จนลมหายใจเป่ารดกัน รินรดาเบิกตากว้างค้างเติ่งสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ความนุ่มหยุ่นที่สัมผัสแนบชิดอยู่บนเรียวปากทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวรากับกลองเพล เลือดสูบฉีดพุ่งขึ้นมาจนร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้าและใบหู ส่วนธีรดนย์เองก็ถึงกับนิ่งค้างไปสนิท นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจไม่แพ้กัน ความหวานละมุนที่แนบชิดอยู่บนริมฝีปากทำให้สติที่เคยสุขุมเยือกเย็นของท่านประธานหนุ่มพังทลายลงในพริบตา ความนุ่มนวลนั้นเย้ายวนเกินกว่าจะผละออกตามสัญชาตญาณ... มันหวานเสียจนเขาอยากจะกดริมฝีปากย้ำลงไปอีกครั้งให้สมกับความหมั่นไส้และคลั่งรักที่สะสมมานาน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่รินรดากำลังจะดึงสติกลับมาได้และเตรียมจะอ้าปากต่อว่าคนฉวยโอกาส... เสียงปรบมือเบาๆ พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะจากด้านหลังของพวกเขา “โอ๊ะ... ขอโทษทีครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะ ‘ช่วงเวลาส่วนตัว’ ของท่านประธานกับเลขาฯ คนสวยหรอกนะครับ พอดีผมแค่จะมาตามท่านประธานไปคุยเรื่องโปรเจกต์สำคัญเสียหน่อย... แต่ดูท่าทางแล้ว... ผมมาผิดเวลาหรือเปล่าครับเนี่ย? คุณธีรดนย์” รินรดารีบผลักอกร่างสูงออกสุดแรงเกิดด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก หัวใจเต้นระทึกจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เธอหันขวับไปมองบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะด้วยสายตาตื่นตะลึง และเมื่อเห็นใบหน้าชัดๆ ของผู้มาใหม่... รินรดาก็ต้องอ้าปากค้าง สมองที่เพิ่งจะเริ่มประมวลผลได้กลับต้องสะดุดหยุดกึกอีกครั้ง เมื่อพบว่าผู้ชายที่ยืนยิ้มกริ่มมองพวกเธออยู่ตรงนั้น... คือคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เจอมากที่สุดในค่ำคืนนี้! ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เมทริกซ์ซีโร่" เสมอมานะครับ