ความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้

เสียงห่าฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระจกห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ไม่ได้ดังเท่าเสียงหัวใจของคนที่กำลังยืนจ้องหน้ากันอยู่ในระยะประชิด รินรดายกมือขึ้นกอดอก เนื้อตัวที่เปียกปอนจนเสื้อเชิ้ตสีขาวแนบเนื้อเผยให้เห็นสัดส่วนชัดเจน หยดน้ำฝนยังคงเกาะพราวอยู่ตามกรอบหน้าคมและเส้นผมที่ลู่แนบแก้ม ทว่าแววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด มีเพียงความดื้อรั้นและประกายความท้าทายที่พร้อมจะฟาดฟันกับคนตรงหน้า "คุณเล่นบ้าอะไรของคุณคะท่านประธาน รู้ทั้งรู้ว่าฝนตกหนักทำไมถึงไม่ยอมให้ฉันกลับตั้งแต่ห้าโมงเย็น ปล่อยให้ฉันติดอยู่ตรงป้ายรถเมล์หน้าตึกอยู่ได้ หรือว่าง M.D. บริษัทเราว่างงานจนไม่มีอะไรทำ ถึงได้ชอบแกล้งเลขาตัวเองเล่นเป็นเด็กๆ" เสียงใสเอ่ยสวนขึ้นทันทีโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายตั้งตัว ธีรดนย์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเชิดขึ้นด้วยความฮึดฮัด ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพเปียกโชกของคนตัวเล็กกว่าตั้งแต่หัวจรดเท้า ความหงุดหงิดที่ฉายชัดในแวตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความร้อนรนที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม "ผมไม่ได้ว่าง รินรดา!" ธีรดนย์ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเธอจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนกับบานกระจกเย็นเฉียบ "แต่คุณมันดื้อด้านเองต่างหาก บอกให้รอที่ล็อบบี้ดีๆ ทำไมต้องรั้นวิ่งฝ่าสายฝนออกไปที่ป้ายรถเมล์ อยากไข้กินตายคาออฟฟิศผมหรือไง ถึงได้ทำตัวเป็นภาระไม่เข้าเรื่อง!" "ภาระเหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ "ฉันจะกลับบ้านของฉัน มันผิดตรงไหนคะ หรือว่าในสัญญาจ้างของฉัน มันระบุไว้ด้วยว่าห้ามป่วย ห้ามเปียกฝน ห้ามกลับบ้านหลังเวลาเลิกงานตามใจท่านประธานผู้สูงส่ง!" "ปากดี..." ธีรดนย์พึมพำลอดไรฟัน มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン เขาเกลียดนักเวลาที่เธอย้อนเขากด้วยเหตุผลกวนประสาทแบบนี้ แต่สิ่งที่เกลียดมากกว่าคือภาพที่เธอตัวสั่นเทาด้วยความหนาวเย็นตรงหน้า ร่างสูงไม่รอให้เธอได้เถียงต่อ มือใหญ่เอื้อมคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงร่างที่เปียกปอนเข้ามาประชิดตัวทันที รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ มือบางยันแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณ "นี่! จะทำอะไรปล่อยนะ!" "อยู่นิ่งๆ สัมภเวสีเปียกฝนอย่างคุณนี่มันดื้อยาจริงๆ" ธีรดนย์เอ่ยเสียงดุ แต่สัมผัสที่จัดการกับเธอกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มหมุนตัวพาเธอเดินตรงไปยังห้องพักรับรองส่วนตัวหลังห้องทำงาน เปิดประตูแล้วดันเธอนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่เนื้อนุ่ม ก่อนจะหายตัวเข้าไปในห้องน้ำไม่ถึงสองนาทีแล้วกลับออกมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนหนาสองผืน รินรดานั่งกอดเข่ามองตามร่างสูงที่เดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาบึ้งตึงราวกับโกรธใครมาสามชาติ แต่ท่าทางที่กำลังกางผ้าขนหนูออกเตรียมจะคลุมไหล่ให้เธอนั้น กลับมีความระมัดระวังและทะนุถนอมอย่างเห็นได้ชัด "ถอดเสื้อเปียกๆ นี่ออกซะ ถ้าไม่อยากปอดบวมตายคาคอนโดผม" ธีรดนย์โยนผ้าขนหนูอีกผืนคลุมศีรษะเธอจนผมเผ้ายุ่งเหยิง น้ำเสียงห้วนจัดกลบเกลื่อนความสั่นไหวในแววตา "แล้วคุณมายุ่งอะไรด้วยล่ะคะ เอาผ้ามาให้ฉัน เดี๋ยวฉันจัดการเองได้..." "อย่ามาสั่งผม รินรดา!" ธีรดนย์กดเสียงต่ำ ดวงตาคมเข้มดุจนน่ากลัว แต่ในจังหวะที่โน้มตัวลงมาใกล้เพื่อจะช่วยเช็ดหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้มให้ มือหนากลับชะงักค้าง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่ผสมกับกลิ่นฝนจางๆ จากตัวเธอ กำลังปั่นป่วนประสาทสัมผัสของเขาจนแทบคลั่ง บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เหลือเพียงเสียงสายฝนด้านนอกที่ยังคงกระหน่ำซัดสาด และเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของคนทั้งคู่ รินรดานิ่งงันไปเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มแตะลงบนผิวแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไร้ความรุนแรงนั้นทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาดื้อรั้นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความสับสนระคนประหลาดใจ "ทำไม... ถึงทำหน้าแบบนี้ล่ะคะ" เสียงของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ ธีรดนย์หลบสายตาไปวูบหนึ่ง ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นก่อนจะหันมาตวาดกลบเกลื่อนความเขินอาย "ก็เพราะคุณมันน่ารำคาญไง! ทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ปล่อยให้ตัวเองเปียกฝนจนป่วย แล้วผมต้องมานั่งหงุดหงิดอยู่คนเดียวเนี่ยนะ มันยุติธรรมตรงไหน!" "อ๋อ ที่ทำนี่เพราะกลัวฉันเป็นภาระต้องลาหยุดงานสินะคะ ท่านประธานนี่ใจร้ายชะมัด" รินรดาเชิดหน้าขึ้นริมฝีปากบางยื่นออกเล็กน้อยอย่างแง่งอน "ใช่! กลัวงานไม่เดิน กลัวคุณไม่มีแรงมาเถียงผม!" ธีรดนย์สวนกลับทันควัน แต่ทว่ามือหนากลับเลื่อนลงมาโอบรอบเอวบางเพื่อพยุงให้เธอลุกขึ้นยืน ขยับเข้าไปใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "ปากเก่งนักนะ... หนาวขนาดนี้ยังจะมีแรงมาประชดผมอีกเหรอ" "ก็คุณมัน..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อธีรดนย์ฉวยโอกาสก้มลงปิดริมฝีปากอิ่มด้วยความเร็วที่เธอตั้งตัวไม่ทัน สัมผัสแรกมีความดุดันและเอาแต่ใจตามนิสัยของเขา แต่ไม่นานนักก็เปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลและลึกซึ้งจนคนถูกจูบสมองขาวโพลน มือบางที่ตั้งใจจะผลักอกเขาออกเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ธีรดนย์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามใจไม่ไหว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนรินรดาลืมหายใจ "ถ้าคุณยังดื้อแล้วทำตัวเปียกฝนแบบนี้อีก..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก แววตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้อยارจนคนฟังหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ผมจะไม่แค่เช็ดตัวให้แน่... รินรดา" ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์ส่วนตัวที่ดังขึ้นกะทันหันหน้าห้องทำงาน พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาด้านใน ทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันแทบไม่ทัน "คุณดนย์ครับ รายงานงบการเงินไตรมาสล่าสุดที่ให้ผมเช็ค... เฮ้ย!" เลขาหนุ่มอีกคนของบริษัทที่ถือแฟ้มเอกสารเดินพุ่งเข้ามาหยุดชะงักกึกที่หน้าประตูห้องพักรับรอง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มยืนหน้าตาตื่นอยู่ใกล้ชิดกับเลขาสาวที่สภาพเปียกปอนและริมฝีปากบวมเจ่อ ธีรดนย์หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาพิฆาตที่พร้อมจะฆ่าคนได้ในรัศมีสามเมตร - ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันหัวใจไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ -