ความลับในอก

เอกสารรายงานสรุปยอดขายไตรมาสล่าสุดถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานด้วยแรงกระแทกที่มากเกินกว่าความจำเป็น เสียงกระดาษหนาปึกกระทบพื้นผิวมือถือราคาแพงดัง *ทึบ* สะท้อนความหงุดหงิดที่เจ้าของโต๊ะพยายามซ่อนไว้ไม่มิด รินรดาไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เธอยืนนิ่งหลังโต๊ะทำงานของตัวเองในห้องเลขาฯ ก่อนจะก้าวเข้ามาในอาณาเขตของท่านประธานหนุ่มด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับกำลังเดินตรวจตราสวนดอกไม้ "ถ้าคุณดنยอยากฆ่าเอกสารชุดนี้ให้ตายสนิท ทำไมไม่เอาไปเข้าเครื่องย่อยเอกสารซะเลยล่ะคะ จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงมาโยนใส่โต๊ะฉันแบบนี้" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความประชดประชันถูกส่งออกไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แทบจะดูไม่ออกว่าเป็นรอยยิ้ม ธีรดนย์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองเลขาฯ สาวตัวแสบที่นับวันยิ่งต่อปากต่อคำเก่งขึ้นจนเขาอยากจะจับมาตีสักทีสองทีให้เข็ด "ผมจ้างคุณมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัว ไม่ได้จ้างมาเป็นนักวิจารณ์พฤติกรรมส่วนตัวของผม, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน "อ้าวเหรอคะ? นึกว่าจ้างมาเป็นกระสอบทรายระบายอารมณ์ซะอีก เห็นช่วงนี้หงุดหงิดใส่ฉันตั้งแต่เรื่องกาแฟยันเรื่องยอดขาย... หรือว่าโปรเจกต์ใหม่มันมีปัญหาตรงไหนคะท่านประธาน หรือว่า... มีเรื่องอื่นที่ทำให้คุณนอนไม่หลับ?" รินรดาแกล้งเอียงคอถาม ดวงตากลมโตเป็นประกายไหวระริกด้วยความท้าทาย เธอจงใจก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขาอีกนิด ลดระยะห่างระหว่างกันลง เพื่อสังเกตปฏิกิริยาของคนตรงหน้า และเธอก็สังเกตเห็นมัน... ลูกกระเดือกของธีรดนย์ขยับขึ้นลงช้าๆ เมื่อเธอขยับเข้าไปใกล้ ดวงตาคู่คมที่มักจะมองมาด้วยความดุดันเสมอ กลับกะพริบถี่ขึ้นอย่างผิดวิสัย ชายหนุ่มเสมองไปทางอื่นทัน Ho กะทันหันราวกับกลัวว่าถ้ามองนานกว่านี้จะเผลอแสดงความลับบางอย่างออกมาทางสายตา *แปลก...* รินรดากะพริบตาปริบๆ ความสงสัยที่สะสมมาหลายวันเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างในหัว สมองอันปราดเปรียวของเธอเริ่มประมวลผลพฤติกรรมประหลาดๆ ของเจ้านายหนุ่มในช่วงนี้ เวลาเธอเดินผ่าน เขามักจะแกล้งก้มหน้ามองกองเอกสารทั้งที่มันว่างเปล่า เวลาเธอป่วยหรือเหนื่อยล้าจนหน้าซีด เขามักจะสั่งให้แม่บ้านเอาซุปไก่มา 'บังเอิญ' วางไว้บนโต๊ะเธอเสมอ พร้อมกับข้ออ้างสารพัดที่ฟังไม่ขึ้น และที่สำคัญที่สุด... ทุกครั้งที่มีผู้บริหารหนุ่มจากบริษัทอื่นเข้ามาคุยงานและส่งยิ้มให้เธอ ธีรดนย์มักจะหาเรื่องไล่ตะردอีกฝ่ายออกนอกห้องด้วยเหตุผลเรื่อง 'มารยาททางธุรกิจ' ที่งี่เง่าที่สุดในสามโลก อาการแบบนี้... มันไม่ใช่แค่ความหงุดหงิดของเจ้านายจอมเผด็จการทั่วไป แต่มันคืออาการของคนที่... *หวง* จนเนื้อเต้นต่างหาก "มองอะไร?" เสียงห้วนๆ ของคนปากแข็งดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเธอ ธีรดนย์หันกลับมาเผชิญหน้าพร้อมกับตีสีหน้าบึ้งตึงกลบเกลื่อนความพิรุธ "หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือไง ถึงได้จ้องซะขนาดนั้น หรือว่าอยากโดนหักเงินเดือนข้อหาละMลสมาธิในการทำงาน?" "เปล่าค่ะ ฉันแค่กำลังคิดว่า..." รินรดาเว้นจังหวะ เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับเขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันแนบแน่น "ช่วงนี้คุณดู... แปลกๆ นะคะ" "แปลกยังไง?" "ก็... ปกติเวลาฉันทำงานพลาดนิดหน่อย คุณจะบ่นหูชาไปสามวันแปดวัน แต่เมื่อวานนี้... ฉันทำแฟ้มเอกสารสำคัญหล่นกระจายเต็มพื้นแถมกาแฟหกใส่พรมราคาแพงระยับ แต่คุณกลับบอกแค่ว่า *'เก็บให้เรียบร้อยแล้วไปพักเถอะ'*... ประโยคนี้มันหลุดออกมาจากปากของ 'ปีศาจแห่ง ธีรดนย์ กรุ๊ป' ได้ยังไงคะเนี่ย?" ธีรดนย์ชะงักไปชั่ววินาที สีหน้าที่เคยแข็งกร้าวฉายแววเลิกลั่กขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยแล้วแค่นเสียงใส่ "ผมก็แค่ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคนซุ่มซ่ามอย่างคุณก็เท่านั้นแหละ อย่าสำคัญตัวผิดไปเลย, รินรดา คิดว่าผมใจดีกับคุณหรือไง?" "ปากแข็งจังเลยนะคะ..." รินรดากระซิบเบาๆ น้ำเสียงเจือความขบขันระคนหยอกเย้า เธอยังคงไม่ถอยหลังหนีแต่อย่างใด กลับยิ่งโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางกลิ่นมิントและไม้สนซีดาร์จากตัวเขาโชยเข้าจมูก "ปากบอกว่ารำคาญ ปากบอกว่าเกลียดความซุ่มซ่าม แต่ทำไมเวลาฉันเข้าใกล้ทีไร หูคุณถึงได้แดงแจ๋ขนาดนั้นล่ะคะ ท่านประธาน?" คำทักทายนั้นทำเอาธีรดนย์ถึงกับสะดุ้งสุดตัว มือหนาที่วางอยู่บนพนักที่วางแขนเผลอเกร็งจนนิ้วจิกเข้าหากันแน่น เขาหันขวับไปมองกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนเงาด้านข้าง และพบว่าใบหูของตนเองกำลังขึ้นสีแดงจัดอย่างทรยศต่อความปากแข็งของเจ้าของร่าง "เหลวไหล! ผมไม่ได้..." "โกหกไม่เนียนเลยนะคะคุณธีร์" รินรดาขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก เธอยื่นมือเรียวไปแตะลงบนโต๊ะทำงาน ห่างจากมือเขาเพียงแค่คืบเดียว ดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับต้องการจะทะลวงเข้าไปอ่านความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้กำแพงความเย่อหยิ่งนั้น "บอกฉันมาตรงๆ ดีกว่าค่ะ... ที่คุณทำท่าทางหงุดหงิดใส่ฉันตลอดเวลา ที่คอยตามหึงตามหวงแบบเนียนๆ เนี่ย... จริงๆ แล้วคุณรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่?" บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างขวางพลันเงียบสงบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวราวกับไม่มีตัวตน ความกดดันระลอกใหม่พุ่งสูงขึ้นจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกัน ธีรดนย์นิ่งง็งัน เขาอ้าปากคล้ายอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมาเพื่อแก้ตัว แต่มวลความรู้สึกอัดแน่นในอกที่เก็บงำมานานแรมเดือนกลับจุกขึ้นมาที่ลำคอจนพูดไม่ออก ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันและทรงอำนาจ บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดหวั่น เขินอาย และ... ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเปิดเผยทุกอย่างให้เธอได้รับรู้ ชายหนุ่มเม้มปากแน่น ขบกรามเป็นสันนูนอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว แรงกดดันจากส่วนสูงที่มากกว่าทำให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง แต่เธอก็ไม่ได้ถอยหนีแม้แต่นصفก้าว ธีรดนย์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางเกือบจะชิดกับชั้นวางเอกสารด้านหลัง เขายื่นมือหนาขึ้นไปยันชั้นวางของไว้ทั้งสองข้าง กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น หัวใจของรินรดากระตุกวูบ จังหวะการหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า มันไม่ใช่แววตาของเจ้านายจอมดุอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือแววตาของ 'ผู้ชาย' คนหนึ่งที่กำลังจนมุมด้วยความรู้สึกของตัวเอง "อยากรู้มากนักใช่ไหม..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักที่อยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ ธีรดนย์ก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนจนรินรดาต้องหลบตาด้วยความวูบไหว "ถ้าฉันบอกความจริงออกไป... เธอนั่นแหละที่จะเป็นคนวิ่งหนีฉันก่อน!" "ถ้าไม่ลองพูดดูก็..." รินรดายังพูดไม่ทันจบประโยค ธีรดนย์ก็โน้มใบหน้าลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธอด้วยริมฝีปากของเขาอย่างรวดเร็วและอุกหาญ! ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสอุ่นนุ่มและกลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาถาโถมเข้ามาครอบ แต่ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งสติหรือผลักไส *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต! "คุณธีร์คะ! เอกสารอนุมัติงบประมาณด่วนจาก..." เสียงหวานใสของบุคคลที่สามหยุดชะงักกึก พร้อมกับเสียงสูดลมหายใจเข้าด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพตรงหน้า! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันหัวใจไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ