มือที่สามปรากฏตัว

"ถ้าคุณคิดว่าการเดินเข้ามาในห้องทำงานของผมอย่างไรมารยาท จะทำให้ผมสนใจคุณได้มากกว่าเอกสารบนโต๊ะ... คุณกำลังคิดผิดถนัดครับคุณพิมพ์พิชชา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดชัดเจนดังขึ้น ท่าaningความกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของบริษัท ธีรดนย์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบมองร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ยืนส่งยิ้มหวานหยดอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกรำคาญใจเต็มประการ นิ้วแกร่งเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ขณะที่รินรดาซึ่งยืนอยู่มุมห้องพร้อมแฟ้มเอกสารในมือทำเพียงแค่กวาดตามองสถานการณ์ด้วยรอยยิ้มมุมปาก เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรู้งาน เพื่อเว้นพื้นที่ให้ 'อดีตคู่ควง' ของเจ้านายได้แสดงบทบาทที่ดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่ามันจบลงไปนานเท่าไหร่ "ดนย์คะ... เราไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ตั้งแต่คุณย้ายมาบริหารที่นี่เต็มตัว คุณก็ใจร้ายกับพิชชาตลอด" พิมพ์พิชชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอเซาะ พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะอย่างถือวิสาสะ "ผมจำได้ว่าเราคุยกันชัดเจนแล้วนะครับว่าสถานะของเราคืออะไร และที่สำคัญ... ห้องนี้ไม่ใช่สถานที่สำหรับรำลึกความหลัง" ธีรดนย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกน ดวงตาคู่คมไม่ได้ฉายแววไหวระริกแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นชาที่ขับเน้นให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่ได้ยินดีกับการมาเยือนครั้งนี้เลยสักนิด รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ กับความปากร้ายของเจ้านายหนุ่ม แม้ว่าเธอจะแอบสะใจลึกๆ ที่เขาปฏิเสธผู้หญิงคนนี้อย่างไร้เยื่อใย แต่ในฐานะเลขานุการ เธอก็มีหน้าที่ต้องจัดการตารางเวลาไม่ให้แขกไม่ได้รับเชิญมารบกวนเวลาอันมีค่าเช่นนี้ "ขอประทานโทษด้วยนะครับคุณพิมพ์พิชชา พอดีท่านประธานมีกำหนดการประชุมร่วมกับฝ่ายกลยุทธ์ในอีกสิบนาทีข้างหน้า ถ้าไม่มีเรื่องเกี่ยวกับงาน... ผมเกรงว่าคงต้องขอตัวเชิญคุณกลับครับ" รินรดาเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่นิ่งสนิท รอยยิ้มบนใบหน้าสวยเฉี่ยวเป็นมืออาชีพจนหาที่ติไม่ได้ พิมพ์พิชชาหันขวับมามองเลขาฯ สาวหัวจรดเท้า แววตาฉายชัดถึงความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ "ฉันกำลังคุยกับดนย์อยู่ค่ะ คุณเป็นแค่เลขาฯ มีสิทธิ์อะไรมาไล่ฉัน" "มีสิทธิ์ในฐานะผู้จัดการตารางเวลาของท่านประธานครับ และมีหน้าที่ปกป้องเวลาของเขาจากคน... ที่ไม่ได้รับเชิญ" รินรดาตอบกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา ความนิ่งและคำพูดที่เจ็บแสบแต่นุ่มนวลทำเอาพิมพ์พิชชาหน้าเสียไปวูบหนึ่ง ธีรดนย์ที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความซึนเดเระในตัวถูกแทนที่ด้วยความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นเลขาฯ ตัวแสบของเขาออกโรงปกป้อง (แม้จะอ้างเรื่องงานก็เถอะ) ชายหนุ่มจึงฉวยโอกาสนี้ตอกฝาโลงซ้ำทันที "ตามที่เลขาฯ ของผมพูดครับ คุณพิมพ์พิชชา เชิญกลับได้แล้ว... รินรดา ไปเตรียมเอกสารเข้าห้องประชุมได้" ธีรดนย์ออกคำสั่งเสียงเฉียบ แต่ก่อนที่พิมพ์พิชชาจะทันได้โวยวายอะไรกลับมา เสียงเคาะประตูก็izzดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปรดของใครอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง รัศมีของความเจ้าเล่ห์และใบหน้าที่คุ้นเคยดีทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในพริบตา "อ้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสนุกๆ หรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มกังวานเอ่ยทักทาย ธีรดนย์ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อเห็นว่าใครคือผู้มาใหม่ ส่วนรินรดาถึงกับชะงัก แววตาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาระรื่นของชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมฟาดฟันอารมณ์ไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ เมทริกซ์ซีโร่