เกินคำว่าลูกน้อง

เสียงกริ่งเตือนชั้นผู้บริหารดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ "กรณ์" ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาดผู้มีรอยยิ้มพราวเสน่ห์เป็นอาวุธประจำกาย ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปก้าวเข้ามาในอาณาจักรส่วนตัวของประธานบริษัทด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจเกินร้อย ในมือถือแฟ้มเอกสารโครงการร่วมทุนที่อ้างว่าจำเป็นต้องให้เลขาหน้าห้องเป็นคนกลั่นกรองรอบสุดท้าย รินรดาเบี่ยงตัวหลบรัศมีสายตาดุจใบมีดโกนของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเล็กน้อย มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทันเกม ขณะที่ธีรดนย์... อา, ท่านประธานหนุ่มผู้รักความสงบและเกลียดความวุ่นวายยิ่งกว่าสิ่งใด ตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าเหมือนคนอมยาขมไว้ครึ่งกิโลกรัม "คุณรินครับ พอดีผมมี irc ของโปรเจกต์ใหม่มาให้ช่วยดูหน่อย..." กรณ์จงใจทิ้งเสียงสูงอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเลขาคนสวยเกินความจำเป็น รัศมีการคุกคามระยะประชิดแบบนี้ทำเอาคนมองอยู่เงียบๆ ถึงกับเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ "วางไว้ตรงนั้นค่ะ... เอ๊ย หมายถึง วางไว้ตรงนั้นแหละค่ะ เอ๊ย ไม่ใช่!" รินรดาเกือบหลุดคำพูดตามความคุ้นเคย แต่ยังดีที่เบรกปากทันเมื่อเหลือบไปเห็นดวงตาคมกริบที่จ้องเขม็งมาทางเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณกรณ์ครับ ดูเหมือนว่าตารางงานของเลขาผมวันนี้จะเต็มจนล้นออกมานอกตารางแล้วนะครับ ถ้าไม่มีธุระสำคัญเกี่ยวกับยอดขายที่ตกต่ำลงสามเดือนซ้อนของฝ่ายคุณ ผมว่าคุณควรเอาเวลางานไปทบทวนกลยุทธ์การตลาดใหม่จะดีกว่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำลงจนน่ากลัวดังแทรกขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มคุกรุ่น ธีรดนย์ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเลขาตัวแสบด้วยความเร็วที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังแปลกใจ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีชาโคลแผ่รังสีความกดอากาศต่ำจนกรณ์ต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างเสียไม่ได้ "ผมแค่มาปรึก่องานกับคุณรินแค่นั้นเองครับท่านประธาน ไม่คิดว่าจะรบกวนเวลาอันมีค่าของคุณธีรดนย์ขนาดนี้" กรณ์ยิ้มรับด้วยความกวนประสาทเล็กน้อยตามประสาคนเจ้าชู้ที่ชอบลองดี "งานส่วนตัวหรือ irc งานบริษัทล่ะครับที่ทำให้คุณเดินมาถึงชั้นนี้ด้วยตัวเอง ทั้งที่ปกติส่งอีเมลหาก็สิ้นเรื่อง" ธีรดนย์ตอกกลับด้วยประโยคคมกริบ ดวงตาคมกวาดมองแฟ้มในมือของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่พุ่งทะยานจนควบคุมยาก มันไม่ใช่เรื่องงาน... เขารู้ดีแก่ใจว่าไอ้ท่าทางกระลิ้มกระเหลี่ยแบบนั้นมันคืออะไร และนั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาอยากจะคว้าคอเสื้อผู้บริหารฝ่ายการตลาดโยนออกนอกหน้าต่างนัก รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ กับความเด็กน้อยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ท่านประธานผู้เยือกเย็น เธอแกล้งทำเป็นก้มลงจัดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเพื่อซ่อนรอยยิ้มขบขัน แต่ทว่า... "คุณรินครับ เย็นนี้ว่างไหม พอดีผมว่าจะชวนไปทาน..." กรณ์ยังไม่วายหันมาหยอดคำหวานใส่เลขาต่อหน้าต่อตาเจ้านาย "ไม่ว่างครับ!" เสียงทุ้มห้วนตردกลับทันทีแบบไม่ต้องรอให้เจ้าตัวได้ตอบ ธีรดนย์ก้าวแทรกกลางระหว่างโต๊ะกับตัวของกรณ์ด้วยความรวดเร็ว ไหล่กว้างบังร่างบางของเลขาไว้มิดชิดราวกับต้องการประกาศอาณาเขตกลายๆ สายตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังคู่สนทนาด้วยความไม่พอใจอย่างเปิดเผย "เลขาผมมีงานด่วนต้องเคลียร์กับผมทั้งคืน... หวังว่าคุณจะเข้าใจความหมายของคำว่า 'งานด่วน' นะครับ ผู้อำนวยการกรณ์" คำว่า 'ทั้งคืน' ถูกเน้นเสียงหนักหน่วงเป็นพิเศษจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหมั่นไส้ แม่คุณส่งค้อนวงใหญ่ให้คนปากเสียที่ฉวยโอกาสอ้างนู่นอ้างนี่เพื่อกันท่าคนอื่น กรณ์หัวเราะแห้งๆ ออกมาเบาๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูง "โอเคครับ ถ้าท่านประธานประกาศิตขนาดนี้ ผมคงต้องขอตัวก่อน... ไว้โอกาสหน้าเนอะครับคุณริน" ประโยคหลังยังไม่วายส่งวิ้งค์ตาหวานให้เลขาหนึ่งที ก่อนจะยอมเดินถอยหลังออกจากห้องไปอย่างเสียไม่ได้ ปัง! ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของคนตัวสูง ธีรดนย์หันขวับกลับมามองเลขาตัวแสบที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับกอดอกมองเขาด้วยสายตารู้ทัน "เคลียร์งานทั้งคืนเหรอคะท่านประธาน... ดิฉันเพิ่งรู้ว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องอยู่ปรึกษางานกับคุณนอกเวลางานด้วย" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "ทำไม? กลัวไม่ได้ไปกินข้าวกับไอ้กรณ์มันหรือไง ถึงทำหน้าเสียดายขนาดนั้น" ธีรดนย์สวนกลับทันควัน ความหึงหวงที่พยายามกดไว้ระเบิดออกมาผ่านคำพูดประชดประชัน ดวงตาคมกวาดมองใบหน้าสวยเฉี่ยวอย่างคาดคั้น "ดิฉันจะเสียดายทำไมล่ะคะ ในเมื่อผู้ชายที่ชวน... หน้าตาดี คุยสนุกแถมยังสุภาพเรียบร้อย ไม่เคยปากจัดใส่ดิฉันเหมือนใครบางแถวนี้" ริน rดาจงใจลากเสียงยาวอย่างหมั่นไส้ พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นอีกนิดจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางจากตัวเขา "รินรดา!" ธีรดนย์คำรามในลำคออย่างเหลืออด มือหนาเผลอเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กไว้โดยอัตโนมัติเมื่ออีกฝ่ายทำท่าจะเดินเลี่ยงหนี "ปากเก่งนักนะ ช่วงนี้กล้าต่อปากต่อคำกับฉันมากเกินไปแล้วรึเปล่า" "ปล่อยค่ะ... ดิฉันเจ็บนะ" รินรดาไม่ได้ดิ้นรนรุนแรง แต่เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้นด้วยแววตาที่อ่านยาก "ถ้าหึงก็พูดออกมาตรงๆ สิคะ มาทำเป็นเกรี้ยวกราดใส่คนอื่นอยู่ได้... เด็กน้อยชะมัด" คำว่า 'เด็กน้อย' ทำเอาสติที่เหลืออยู่น้อยนิดของท่านประธานหนุ่มขาดผึ่ง ร่างสูงกระชากข้อมือเล็กเบาๆ ให้ร่างบางเซเข้ามาประทะกับแผงอกกว้างอย่างไร้การตั้งตัว ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันในระยะประชิดจนหัวใจของทั้งคู่เต้นรัวผิดจังหวะ ธีรดนย์ก้มลงมองริมฝีปากอิ่มที่ยังคงขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาร้อนแรงที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความปรารถนาอย่างรวดเร็ว "ใครเด็กน้อย... อยากพิสูจน์ไหมล่ะ ว่าฉันเด็กหรือผู้ใหญ่กันแน่" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู พร้อมกับวงแขนแข็งแรงที่รวบเอวคิ้วคอดเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่าง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แววตาคมกริบที่มักจะใช้ดุเธอบัดนี้กลับฉายประกายความคลั่ง ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งสองจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต "บอสครับ! แย่แล้วครับ... หุ้นส่วนใหญ่จากกลุ่มทุนต่างประเทศบินมาถึงสนามบินแล้วครับ และพวกเขาขอเข้ามาประชุมด่วนตอนนี้เลย!" เสียงร้อนรนของเลขาหน้าห้องอีกคนดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนปนความตึงเครียดลงทันที ธีรดนย์สบถออกมาอย่างหัวเสียเป็นครั้งที่สองของวัน ดวงตาสยอมมองเลขาตัวแสบที่ตอนนี้หลุดยิ้มเยาะออกมาอย่างได้ใจอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงจะต้องผละตัวออกอย่างจำใจ พร้อมกับเสียงกระซิบลอดไรฟันที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนเดินผละไป "ฝันไว้ก่อนเถอะ... เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่ รินรดา" ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนใจสั่นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ