รอยยิ้มที่หาดูได้ยาก

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของภาคินที่ดังลอดบานประตูห้องทำงานไม้สักทองเข้ามา ไม่ได้ทำให้รินรดารู้สึกหวั่นไหวเท่ากับความจริงที่ว่า แฟ้มเอกสารข้อตกลงร่วมทุนมูลค่าพันล้านในมือเธอนั้น ถูกเซ็นชื่ออนุมัติเรียบร้อยแล้วโดยน้ำมือของเธอเอง ภารกิจที่ธีรดนย์สบประหม่าไว้เมื่อสามวันก่อน ถูกเธอกำราบลงด้วยสมองอันเฉียบคมและลูกล่อลูกชนที่เหนือชั้นกว่า โต๊ะทำงานตัวใหญ่กลางห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกของท่านประธานหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะ ดวงตาคมกริบของธีรดนย์ไม่ได้มองที่หน้าเธอ เขากำลังจ้องมองแฟ้มเอกสารในมือเธอราวกับมันเป็นวัตถุแปลกปลอมที่เพิ่งตกลงมาจากดาวอังคารสันกรามคมชัดขึ้นรูปขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน บ่งบอกถึงอารมณ์หงุดหงิดที่พยายามกดขี่ไว้อย่างเต็มที่ "คุณเก่งมาก... รินรดา" น้ำเสียงนั้นลอดไรฟันออกมาทีละคำ มันไม่ใช่คำชมจากใจจริง แต่มันคือการยอมรับความพ่ายแพ้แบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของผู้ชายปากแข็งที่ฟอร์มจัดเป็นที่หนึ่ง "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ ท่านประธาน" รินรดายิ้มรับที่มุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด "แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ ช่วยเพิ่มโบนัสพิเศษให้เลขาฯ คนเก่งอย่างฉันสักสามเดือน จะซาบซึ้งใจมากเลยนะครับ" "จะได้ใจใหญ่เกินไปแล้วนะ" ธีรดนย์พ่นลมหายใจพรืดใหญ่ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทเข้ารูปดูคุกคามขึ้นมาทันตาเห็น เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับบานประตูห้องทำงาน "งานแค่นี้ทำเป็นคุยโต แต่พอมีผู้ชายหน้าไหนมาขายขนมจีบในเวลางาน กลับยิ้มรับหน้าบานเป็นจานเชิงเลยนะ" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปัดความหึงหวงแบบเด็กๆ ของคนตรงหน้าออกด้วยรอยยิ้มเย้าแหย่ "อ้าว... หึงเหรอครับ?" "ใครหึงคุณ! เพ้อเจ้อ" ธีรดนย์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงแข็งกระด้างแต่ใบหูกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ผมแค่กลัวว่าคนอื่นจะหาว่าบริษัทเราไม่มีมาตรฐาน ปล่อยให้พนักงานไปอ่อยผู้บริหารบริษัทคู่แข่งถึงในห้องทำงาน" "ปากแข็ง" รินรดาพึมพำเบาๆ แต่จงใจให้ได้ยิน ช้อนตาขึ้นมองผู้ชายที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งคืบ "ถ้าฉันจะอ่อย... ฉันอ่อยคนแถวนี้ไม่ดีกว่าเหรอครับ เหนื่อยน้อยกว่าแถมไม่ต้องไปตื๊อให้เสียเวลาด้วย" ประโยคเดียวทำเอาอากาศในห้องรอบตัวเหมือนจะร้อนขึ้นมาดื้อๆ ธีรดนย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหรี่แคบลงเมื่อตั้งสติได้ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานอมเปรี้ยวและเต็มไปด้วยเคมีอันตราย มือหนาก็เอื้อมออกไปหมายจะคว้าเอวบางมาประชิดตัวเพื่อสั่งสอนคนปากเก่งให้เข็ดหลาบ "ก๊อกๆๆ ขออนุญาตครับท่านประธาน" เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดปรานของภาคินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์บนใบหน้าหล่อเหลา "พอดีผมลืมมือถือไว้บนโต๊ะ... อุ๊ปส์ ขอโทษครับ ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะสำคัญอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ภาคินชะงักฝีเท้าลง ดวงตาพราวระยับมองสำรวจคนทั้งคู่ที่ยืนตัวติดกันอยู่หน้าประตูด้วยรอยยิ้มรู้ทัน ธีรดนย์ดึงมือกลับทันที ใบหน้าบึ้งตึงสนิทจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็ง รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างสูงจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "รู้ตัวก็ดีนี่ครับ" ธีรดนย์กดเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาดุร้ายจ้องเขม็งไปยังคู่แข่งหัวใจ "แล้วก็ช่วยกรุณาเคาะประตูให้มันนานกว่านี้หน่อย ครั้งหน้าถ้าไม่มีมารยาทอีก ผมจะให้ รปภ. เชิญคุณออกนอกบริษัท" ภาคินไหวไหล่อย่างไม่ยียราม ยิ้มกริ่มแล้วเบนสายตามาที่รินรดา "ไม่เป็นไรครับ เพื่อคุณรินรดาแล้ว ผมรอได้เสมอ... แล้วเจอกันใหม่นะครับคนสวย" พูดจบเจ้าตัวก็หมุนตัวเดินออกไป พร้อมกับปิดประตูให้สนิทอย่างรู้กาลเทศะ ทิ้งให้ความเงียบอันน่าอึดอัดกลับมาเยือนอีกครั้ง รินรดาลอบถอนหายใจเบาๆ กำลังจะขยับตัวถอยหลังหนี แต่ทว่า... เอวบางกลับถูกมือหนาคว้าหมับเข้าอย่างแรง แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของเธอปลิวไปปะทะกับแผงอกกว้างของธีรดนย์เข้าอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางลอยเข้าจมูกจนพาลให้สติกระเจิง "จะ... จะทำอะไรครับท่านประธาน" รินรดาชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตา ดึงฟอร์มความเก่งกาจกลับมาแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาของคนตัวโต ธีรดนย์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาที่มองเธอนั้นไม่มีความเกรี้ยวกราดเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดันเจือความคลั่งไคล้ที่พยายามอดกลั้นมานาน "เมื่อกี้คุณบอกว่า... จะอ่อยผมเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมฝีปากเธอ "พูดแล้ว... ห้ามคืนคำนะ" ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ เมทริกซ์ซีโร่