หมากตัวแรกบนกระดานเดิม

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มสิบปีลอยอวลอยู่เบื้องพระพักตร์ ตัดกับความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้องรับรองสกุลหลิว ยามนี้... จิ้นอี้ ชินอ๋องผู้ได้ชื่อว่าเป็น 'ยักษ์ไร้ใจ' แห่งบูรพาทิศ ประทับนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์แดงสลักลายหงส์เหิน พระเนตรคมกริบดั่งใบมีดน้ำแข็งทอดมองสตรีเบื้องล่างผู้ควรจะตกใจกลัวจนตัวสั่น แต่ทว่า... หลิวหยางเฟยกลับไม่มีทีท่าเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย นางอยู่ในชุดกระโปรงยาวผ้าแพรต่วนสีเหมันต์ปักลายกิ่งเหมยสีเงินยวง ทรงผมเกล้าเป็นมวยประดับด้วยปิ่นหยกขาวสลักรูปดอกบัวตูม เรียบร้อยและงดงามไร้ที่ติ ทว่าแววตาดำขลับคู่นั้นกลับส่อประกายลbลึกเกินกว่าสตรีในห้องหอทั่วไปจะพึงมี "เร็วกว่ากำหนดการสามวัน..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนน้ำแข็งกระทบกันดังขึ้น ทำลายความเงียบ "คุณหนูรองหลิวดูจะไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย ราวกับทรงทราบอยู่แล้วว่าเป้าหมายของเปิ่นหวางคือการมาเยือนเรือนหลังนี้อย่างกะทันหันเช่นนี้" หยางเฟยแย้มสร้อยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่งดงามบาดลึกจนน่าประหลาด นางค่อยๆ ย่อกายคารวะด้วยกิริยาอ่อนช้อยงดงามตามแบบแผนราชสำนักทุกประการ ทว่าจังหวะจะโคนนั้นมั่นคงหนักแน่น ไม่มีร่องรอยความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย "หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีในห้องหอ เหตุไฉนเลยจะกล้าล่วงรู้พระเนตรพระกรรณอันกว้างไกลของท่านอ๋องเพคะ" เสียงหวานใสกังวานราดรดลงบนบรรยากาศที่ตึงเครียด "เพียงแต่... มรรยาทของการเป็นเจ้าบ้านที่ดี ย่อมต้องเตรียมน้ำชาชั้นดีไว้ต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์เสมอ แม้ว่าแขกท่านนั้นจะมาเยือนก่อนเวลาอันควรก็ตามที" สิ้นคำ ประตูบานเลื่อนไม้แกะสลักก็เปิดออก สาวใช้ส่วนตัวของนางคือนางพึ่งพาได้ เดินถือถาดกระเบื้องเคลือบสีมรกตเข้ามาอย่างระมัดระวัง บนถาดมีกาชาดินเผาจื่อชาและถ้วยกระเบื้องเคลือบลายคราม น้ำชาส่งกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุ้ยฮวาผสมผสานกับความขมฝาดล้ำลึกของใบชาชั้นยอด จิ้นอี้หรี่พระเนตรลงเล็กน้อย สังเกตทุกการเคลื่อนไหวของสตรีตรงหน้า พระองค์ผ่านสมรภูมิรบมานักต่อนัก ผ่านการหักหลังและกลอุบายสกปรกในราชสำนักมานับไม่ถ้วน สตรีส่วนใหญ่เมื่ออยู่ต่อหน้าพระพักตร์ต่างสั่นเทาจนแทบก้าวขาไม่ออก แต่นาง... กลับกล้าสบตาพระองค์อย่างไร้ความหวาดกลัว ซ้ำยังมีรอยยิ้มที่แฝงนัยยะบางอย่างที่พระองค์ไม่อาจคาดเดา "เจ้ามีความกล้ามาก หลิวหยางเฟย" ชินอ๋องตรัสด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ พลางยื่นพระหัตถ์สวมแหวนหยกหนามมังกรออกไปรับถ้วยชาที่นางรินถวายด้วยตนเอง "รู้หรือไม่ว่า การต้อนรับเปิ่นหวางด้วยชาถ้วยนี้ อาจหมายถึงการเอาหัวของคนทั้งสกุลหลิวมาเดิมพัน" "หม่อมฉันทราบดีเพคะ..." หยางเฟยขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวอย่างอาจหาญ กลิ่นกายหอมจางๆ ของดอกเหมยลอยละลิ่วเข้าจมูกของชินอ๋อง "แต่การที่ท่านอ๋องเสด็จมาถึงจวนสกุลหลิวเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน ย่อมแปลว่า... สถานการณ์ในราชสำนักเวลานี้ กำลังบีบคั้นให้ท่านอ๋องต้องเร่งหา 'หพันธมิตร' ที่ไม่มีใครคาดคิดเช่นกัน มิใช่หรือเพคะ?" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าแลบแปลบปลาบผ่าลงกลางใจของจิ้นอี้ พระพักตร์หล่อเหลาดุดันชะงักไปชั่วขณะ พระเนตรคมกริบกวาดมองสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณาอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง หัวใจที่ด้านชาและเยือกเย็นมาตลอดหลายปีกลับกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นังเด็กนี่... รู้ความเคลื่อนไหวในราชสำนักได้อย่างไร? ทั้งที่นางถูกกักบริเวณอยู่แต่ในจวนสกุลหลิวมาโดยตลอด! "เจ้ากำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปแล้ว คุณหนูรอง" จิ้นอี้โน้มพระวรกายเข้าไปใกล้ กดดันด้วยรัศมีอำนาจกดขี่ที่แผ่ออกมาจากองค์ชินอ๋อง "การเป็นพันธมิตรกับเปิ่นหวาง หมายถึงการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขึงข้ามหุบเหวแห่งความตาย เจ้ามีดีอันใด ถึงกล้าเสนอตัวมาเป็นหมากตัวนี้?" หยางเฟยไม่ถอยหนี นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรดุดันคู่นั้นโดยตรง แววตาดำขลับฉายแวววับโรจน์ด้วยความแค้นที่ถูกกดทับไว้ใต้ความงดงาม รอยยิ้มที่มุมปากระบายออกอย่างเยือกเย็นและทรงพลัง "หม่อมฉันไม่มีอำนาจกองทัพ ไม่มีอำนาจในราชสำนัก..." นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับกระซิบ ทว่าชัดเจนกังวานในความเงียบ "แต่หม่อมฉัน... มีรายชื่อของขุนนางครึ่งราชสำนักที่แอบสابส่งเสบียงลับให้กองทัพกบฏทางใต้... และหม่อมฉันรู้ว่า ใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังการลอบปลงพระชนม์พระ Mนดาของท่านอ๋องเมื่อสิบปีก่อนเพคะ!" เพล้ง! เสียงถ้วยชาในพระหัตถ์ของชิ้นอ๋องร้าวลั่นด้วยแรงบีบมหาศาล น้ำชาสีชาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนโต๊ะไม้จันทน์ บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนเป็นกดดันและอันตรายถึงขีดสุดในชั่วพริบตาเดียว! เงียบแต่ฟาดเรียบ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 2 นี้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!