รอยร้าวในจวนตระกูลหลิว

กลิ่นกำยานดอกเหมยอบอวลจนน่าเวียนหัว... แต่ไม่เท่ากลิ่นอายความโลภที่ลอยคละคลุ้งอยู่ทั่วห้องโถงใหญ่ของจวนตระกูลหลิวในยามวิกาลเช่นนี้ค่ะ "เจ้ากล้าดียังไงถึงมารื้อค้นบัญชีลับของตระกูล!" เสียงตวาดด้วยความโกรธเกรี้ยวของฮูหยินรองดังขึ้นจนสั่นเครือ ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก นางถอยกรูดไปจนชิดผนังไม้แกะสลักลายมังกรซ่อนพยัคฆ์ ขณะที่สายตาดั่งใบมีดอาบยาพิษของหลิวหยางเฟยยังคงจดจ้องนิ่งสนิทอยู่ที่สมุดบัญชีเล่มหนาในมือ หยางเฟยอยู่ในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นเงินลายเมฆมงคล ท่วงท่าการยืนสง่างามดั่งหงส์เหิน ปิ่นมุกราตรีบนมวยผมสั่นไหวเล็กน้อยตามจังหวะลมหายใจที่สม่ำเสมอ นางไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย ความเยือกเย็นนี่แหละคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด นางค่อยๆ ปิดสมุดบัญชีลงช้าๆ เสียงกระดาษกระทบกันเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความเงียบงันของราตรี "ท่านแม่รองเจ้าคะ..." หยางเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงความกดดันจนอีกฝ่ายแทบหยุดหายใจ "ข้าเพียงแต่ช่วยท่านตรวจสอบความเรียบร้อยของทรัพย์สินในจวน... ไยต้องตื่นตระหนกจนเสียกิริยาถึงเพียงนั้นเล่า หรือว่าตัวเลขสามแสนตำลึงทองที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยตลอดสามปีที่ผ่านมา จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับตั๋วเงินแลกเปลี่ยนที่ส่งไปยังจวนสกุลเฉินของพี่ชายท่านกันแน่นะคะ?" คำพูดเรียบง่ายแต่เชือดเฉือนนี้ทำให้สีหน้าของฮูหยินรองซีดเผือกราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว นางไม่เคยคิดเลยว่าเด็กสาวผู้เคยอ่อนแอและถูกรังแกมาตลอดอย่างหลิวหยางเฟย จะกลับกลายเป็นปีศาจสาวผู้กุมจุดตายของคนทั้งตระกูลไว้ในกำมือ "เจ้า... เจ้ามันนางเด็กอกตัญญู! กล้าดียังไงมาใส่ร้ายข้า!" ฮูหยินรองกรีดเสียงแหลมสูงพยายามกลบเกลื่อนความพิรุธ พร้อมกับเงื้อมือหมายจะตบลงบนใบหน้าเนียนนุ่มของบุตรสาวอนุที่นางเคยเหยียบย่ำ ทว่า... ก่อนที่ฝ่ามือคู่นั้นจะทันได้สัมผัสผิวเนื้อ ประตูห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยพลังภายในอันมหาศาล ลมพายุยามค่ำคืนกรรโชกเข้ามาจนเปลวเทียนวูบไหว ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ทมิฬด้วยดิ้นทองก้าวเข้ามาด้วยฝ่าคมกริบ กลิ่นอายความเย็นชาและอำนาจกดดันแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนทุกคนต้องคุกเข่าลงด้วยความหวาดผวา จิ้นอี้ ชินอ๋อง ปรากฏกายขึ้นราวกับมัจจุราชจากขุมนรก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความเรียบเฉย ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างบางของหยางเฟยที่ยังคงยืนตรงอย่างสง่างาม ไม่แม้แต่จะย่อกายลงคำนับ "ดูท่า... ค่ำคืนนี้จวนตระกูลหลิวจะมีเรื่องสนุกให้รับชมสินะ" สุพรรณราชสุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น นัยน์ตาคู่นั้นทอประกายลึกล้ำยามมองสบตากับกุนซือหญิงผู้ชาญฉลาด หยางเฟยมิได้ตื่นตระหนก นางแย้มยิ้มบางเบาให้ผู้มาใหม่ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอ๋องผู้เยือกเย็นกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ นางย่อกายลงทำความเคารพอย่างงดงามตามธรรมเนียม ก่อนจะชูสมุดบัญชีในมือขึ้นเล็กน้อย "ถวายบังคมเพคะท่านอ๋อง... หม่อมฉันกำลังจัดการกวาดล้าง 'ขยะ' ภายในบ้านตนเองอยู่พอดีเพคะ" จิ้นอี้ก้าวเข้าไปใกล้ร่างบาง กลิ่นกายหอมเย็นของบุรุษผู้กุมอำนาจล้อมรอบตัวนางไว้ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยสิ่งใด ข้ารับใช้คนสนิทของจิ้นอี้ก็พุ่งเข้ามาคุกเข่าด้วยสีหน้าตื่นตระหนกถึงขีดสุด พร้อมกับยื่นม้วนสาส์นประทับตราลับส่งให้ผู้เป็นนาย "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ราชครูหลิวผู้เป็นบิดาของนาง กำลังนำกองกำลังราชองครักษ์บุกเข้ามาล้อมจวนตระกูลหลิวในยามวิกาล พร้อมกับ... พระราชโองการปลดท่านจากตำแหน่งและข้อหากบฏพ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศในห้องโถงพลันดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกเย็นที่สุดในพริบตาเดียว ฮูหยินรองที่ก่อนหน้านี้หวาดกลัวจนตัวสั่น กลับส่งเสียงหัวเราะแหลมเล็กออกมาด้วยความสะใจ ทว่าในวินาทีนั้นเอง หลิวหยางเฟยกลับไม่ได้มีสีหน้าตกใจแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ปรายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด รอยยิ้มที่มุมปากกลับยิ่งลึกซึ้งและเยียบเย็นยิ่งกว่าเดิม มือเรียวบางของหยางเฟยเอื้อมไปหยิบกาชาหยกขาวที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ รินน้ำชาอุ่นกรุ่นควันขึ้นมาถ้วยหนึ่งอย่างใจเย็น นางเลื่อนถ้วยชาส่งให้จิ้นอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับภรรยากำลังปรนนิบัติสามีในยามปกติ "ท่านอ๋องเพคะ..." นางเอ่ยกระซิบแผ่วเบาข้างกายบุรุษผู้ทรงอำนาจ ดวงตาคู่คมทอประกายระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ดั่งจิ้งจอกสาว "หมากตานี้... บิดาผู้ประเสริฐของหม่อมฉันเดินพลาดตาใหญ่เข้าเสียแล้วกระมังเพคะ" ---------------------------------------- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและฟาดฟันไปพร้อมกับความมุ่งมั่นนี้นะคะ